Μια ταινία που οδηγεί στον παραμυθένιο κόσμο της, και μία άλλη που χάνει τον δρόμο της.

ΟΖ: ΜΕΓΑΣ ΚΑΙ ΠΑΝΤΟΔΥΝΑΜΟΣ

OZ THE GREAT AND POWERFUL

Σκην.: Σαμ Ράιμι

Πρωτ.: Τζέιμς Φράνκο, Μισέλ Γουίλιαμς, Ρέιτσελ Βάις, Μίλα Κούνις, Ζακ Μπραφ

Ο Οζ είναι ένας αποτυχημένος ταχυδακτυλουργός σε πανηγύρια, μέχρι που μια μέρα ένας ανεμοστρόβιλος θα τον προσγειώσει στη μαγική χώρα του Οζ, όπου μια προφητεία είχε προμηνύσει ότι κάποτε θα ερχόταν ένας μάγος από τον ουρανό για να γίνει ο νέος βασιλιάς. Μόνο που για να το καταφέρει αυτό, ο Οζ θα πρέπει να νικήσει τις κακές μάγισσες που επίσης διεκδικούν τον θρόνο.

Βασισμένο στα βιβλία του αμερικανού συγγραφέα Λάιμαν Φρανκ Μπάουμ, το φιλμ αποτελεί prequel του «Ο Μάγος του Οζ» με τη Τζούντι Γκάρλαντ («The wizard of Oz», Βίκτωρ Φλέμινγκ, 1939). Παρότι στις Η.Π.Α. διαθέτει μια μεγάλη βάση φανατικών οπαδών που τον αγαπούν κυρίως για τις ταινίες τρόμου του, στα μάτια μας ο Ράιμι δεν είναι τίποτε άλλο από ένας ικανός διεκπεραιωτής. Εδώ στήνει ένα τρισδιάστατο φανταχτερό παραμύθι, που αποτελεί ιδανικό προϊόν του στούντιο Disney στο οποίο ανήκει: γρήγορο, εντυπωσιακό, αστείο, αλλά χωρίς σοβαρό κίνδυνο στις καταστάσεις ή στους κακούς του, προσφέρει ‘ασφαλή’ οικογενειακή διασκέδαση.

Ας σημειωθεί ότι τουλάχιστον με δύο τρόπους, η ταινία αναφέρεται στην ιστορία του κινηματογράφου. Επαναλαμβάνει το τέχνασμα της ταινίας του Φλέμινγκ, χρησιμοποιώντας τη μετάβαση από το ασπρόμαυρο στο έγχρωμο για να διαφοροποιήσει τους δύο κόσμους, εδώ ενισχυμένη από την επιπλέον διαφορά στις διαστάσεις του κάδρου, που από τετράγωνο μεγεθύνεται σε widescreen. Επίσης, ενσωματώνει στην πλοκή το πραξινοσκόπιο που κατασκεύασε ο Εμίλ Ρενώ (Emile Reynaud) το 1882, μία από τις πρώτες εφευρέσεις κινούμενων εικόνων και προπομπό του κινηματογράφου των αδερφών Λυμιέρ. Όσο για την ίδια την αφήγηση, ο Οζ πηγαίνει σε μια χώρα που φέρει τ’ όνομά του, ανακηρύσσεται βασιλιάς σκοτώνοντας τις κακές μάγισσες και κερδίζει την καρδιά της καλής μάγισσας η οποία έχει το πρόσωπο της μοναδικής κοπέλας που αγάπησε αλλά δεν κατάφερε ν’ αποκτήσει. Αντίθετα με τη Ντόροθυ στην ταινία του ’39, ο ήρωας δεν επιστρέφει ποτέ στην πραγματικότητα, κι έτσι το ταξίδι στο Οζ δε συνδέεται κυριολεκτικά με το αρχικό κομμάτι. Τα υπερφυσικά στοιχεία του Οζ και η ομοιότητα της Γκλίντα με την Άννι, αφήνουν τον θεατή να εκλάβει την ιστορία όπως νομίζει: ως όνειρο, ως φαντασίωση αυτο-εκπλήρωσης, ως παρηγορητική εκδοχή του θανάτου του Οζ μέσα στον κυκλώνα ή ό,τι άλλο.



ΜΙΑ ΝΥΧΤΑ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ

A NIGHT IN ATHENS

Σκην.: Δημήτρης Αρβανίτης

Πρωτ.: Κλέων Γρηγοριάδης, Άντα Λιβιτσάνου, Αθηνά Οικονομάκου, Ορέστης Τρίγκας, Δημήτρης Λιακόπουλος, Άννα Αδριανού, Μάνος Παπαγιάννης, Μαρία Γεωργιάδου, Κάτια Νικολαϊδου, Κάτια Δανδουλάκη. Στη διάρκεια μιας νύχτας στη σημερινή Αθήνα, δύο αγόρια κι ένα κορίτσι με κινηματογραφικές φιλοδοξίες, προσλαμβάνονται για να ‘παρέμβουν’ στις ζωές δύο γυναικών, στήνοντας και βιντεοσκοπώντας μια φάρσα σε άντρες που τους έβλαψαν ή τους πλήγωσαν, ώστε να τους γελοιοποιήσουν στο διαδίκτυο.

Είναι πολύ εύκολο να αδιαφορήσει κανείς γι’ αυτή την κομεντί καταστάσεων, απωθημένος από την προχειρότητα και την ευτέλειά της. Διάλογοι γεμάτοι κλισέ και εξυπνακισμούς, παρωχημένη και κακόγουστη ενδυματολογία (το ανατριχιαστικά κακοστημένο πάρτι της Γεωργιάδου στο σπίτι της μητέρας της, και το φόρεμα της Δανδουλάκη μετά την παράσταση), αδούλευτες και τυποποιημένες ερμηνείες για επιφανειακούς χαρακτήρες με πανεύκολες μεταπτώσεις (δείτε την απότομη υπερβολή με την οποία αλλάζει διάθεση η Αδριανού μόλις τελειώνει την εκπομπή της-σχεδόν πριν προλάβει να βγάλει τ’ ακουστικά, όπως και οι τρεις φίλοι που αποφασίζουν να σταματήσουν τη δράση τους κυριολεκτικά από τη μία στιγμή στην άλλη μέσα στην ίδια σκηνή), σκηνοθεσία χωρίς στοιχειώδη συνέπεια (με τι ελαφρότητα η Αδριανού εκτοξεύει το μαγνητοφωνάκι της απ’ το μπαλκόνι ενώ βρίσκεται στη μέση του σαλονιού ή τη μπέιμπι-σίτερ που ενώ της λέει ότι πάσχει από υψοφοβία, όση ώρα μιλάνε στο μπαλκόνι ακουμπάει στο κάγκελο χωρίς καν να παρατηρεί το ύψος). Όσο για τους τίτλους αρχής και τέλους, οι οποίοι χωρίς κανέναν προφανή λόγο είναι γραμμένοι στ’ αγγλικά, τονίζουν ακόμη περισσότερο την επιτήδευση της ταινίας και προδίδουν τη συγκεχυμένη ιδέα που έχουν γι’ αυτή οι συντελεστές της. Μια ιδέα που είναι δύσκολο να υπηρετηθεί, όταν οι επίσης ανεξήγητα αγγλικοί υπότιτλοι των τελικών σκηνών περιέχουν όχι μόνο εκφραστικά και γραμματικά λάθη, αλλά παραμένουν αμετάφραστοι. Μοναδικό ενδιαφέρον στοιχείο για όσους μελετούν την αναπαράσταση της σεξουαλικότητας και των φύλων, η θετική απεικόνιση της διαφυλικής Γεωργίας, ερμηνευμένης με άνεση από τη Νικολαΐδου.