Έναν ιδιαίτερο λαογραφικό θησαυρό, που δίνει το στίγμα της Κρήτης και της παράδοσης της που χάνεται σιγά - σιγά, παρουσιάζει στο νέο του βιβλίο, ο συγγραφέας και συνεργάτης της “Π” Αριστοφάνης Χουρδάκης.
Πρόκειται για το έργο “Τα ξετσίπωτα της Κρήτης” το οποίο κυκλοφορεί “μετά από πολύχρονη σκέψη και προβληματισμό” όπως αναφέρει ο ίδιος ο συγγραφέας.
“Λόγοι καθωπρεπισμού και προσωπικές ηθικές αναστολές με απέτρεπαν για χρόνια τώρα να παρουσιάσω στο ευρύ κοινό ιστορίες που εμπεριέχουν τον αδιάντροπο κρητικό λόγο. Η πεποίθησή μου όμως, ότι το αδιάντροπο στη λαογραφία δεν είναι υποχρεωτικά και άσεμνο επιστημονικά, με οδήγησαν στην απόφαση ότι το πολύτιμο - από πολλές πλευρές - αυτό υλικό, έπρεπε να δημοσιευθεί” τονίζει χαρακτηριστικά.
Το βιβλίο περιέχει ξετσίπωτες ιστορίες και ανέκδοτα καθώς και δέκα λαϊκά παραμύθια.
Είναι ένα μέρος -αναφέρει ο συγγραφέας- από τους λαογραφικούς θησαυρούς που μας κληρονόμησαν οι πρόγονοί μας. Άλλα τα άκουα από μικρό παιδί και άλλα μου τα αφηγήθηκαν αργότερα κάποιοι καλοί φίλοι από όλη την Κρήτη, τότε που κατέγραφα τα παραμύθια.
Τα ξετσίπωτα βέβαια δεν έπεσαν ένα βράδυ από τον ουρανό. Είναι κι αυτά δημιουργήματα του λαού μας. Είναι μία ακόμη πτυχή της παράδοσής μας. Κάλυπταν μια εσωτερική ανάγκη, εξυπηρετούσαν ορισμένες καταστάσεις, βοηθούσαν την κοινωνική ζωή των ανθρώπων, όταν δεν υπήρχε οργανωμένη ψυχαγωγία. Ήταν σε ορισμένες περιπτώσεις το απολύτως αναγκαίο. Ήταν άσεμνα; Ναι. Αισχρά όμως δεν ήταν. Σκορπούσαν απλόχερα την ευθυμία και γέμιζαν τις καρδιές των ανθρώπων χαρές και γέλια.
Από καμιά σύναξη, από καμιά παρέα, από καμιά κοινωνική εκδήλωση δεν έλειψαν ποτέ τ’ αστεία, τα πειράγματα, τα ξετσίπωτα, ακόμη και τα ξεδιάντροπα. Οι τολμηροί τα έλεγαν με το όνομά τους κι άλλοι τα έλεγαν συγκαλυμμένα, αλλά όλοι εκαταλάβαιναν τι ήθελαν να πουν.
Στα χωριά υπήρχαν άνθρωποι, που μπορεί να ήταν αγράμματοι, αλλά είχαν φαντασία και ιδέες. Έπλαθαν, λοιπόν, ιστορίες, άλλες από πραγματικά περιστατικά, άλλες από φανταστικά. Αλλά όλα ήταν χαριτωμένα και έξυπνα και έβγαζαν γέλιο.
Οι ιστορίες, τα ανέκδοτα και τα παραμύθια είναι ένα μόνο μέρος του ξετσίπωτου λόγου, που εχρησιμοποιού- νταν για να διασκεδάζουν οι άνθρωποι. Γιατί δίπλα σ' αυτά υπήρχαν και άλλα. Τραγουδάκια, μαντινάδες, ροιμίες, αινίγματα, καθαρογλωσσίδια, ξετσίπωτα και αυτά, που έφερναν άφθονο κέφι και γέλιο”.
Τα “ξετσίπωτα της Κρήτης” δίνουν το στίγμα μας και την ιδιαιτερότητα της κρητικής κουλτούρας.
Μάλιστα υπάρχουν εξαιρετικά δείγματα ξετσίπωτου λόγου που έχουν επιβιώσει από στόμα σε στόμα.
Αξίζει να σημειωθεί ότι μερικά απ’ αυτά που περιέχονται στο βιβλίο είναι πολύ παλιά κι άλλα νεότερα ή πολύ πρόσφατα.
“Αυτό σημαίνει ότι ο κρητικός λαός δεν έπαψε να δημιουργεί τέτοιου είδους ιστορίες, που μας βοηθούν να αποδράσομε, έστω και για λίγο, από τις φοβερές δυσκολίες της καθημερινής πραγματικότητας” τονίζει ο κ. Χουρδάκης και συνεχίζει:
“Το περίεργο με «Τα ξετσίπωτα» είναι ότι πολλοί τα έλεγαν, αλλά κανείς δεν αποφάσιζε να τα καταγράψει και να τα δημοσιεύσει από μια κακώς εννοούμενη σεμνοτυφία. Γι’ αυτό οι συλλογείς τα αγνόησαν. Όλοι φοβούνταν τα σχόλια του κόσμου. Όλοι πίστευαν ότι θα έκαναν ζημιά στη νεολαία. Αλλά ας ρίξομε μια ματιά γύρω μας. Μπροστά στην καταιγίδα των άσεμνων, που μας προβάλλουν χωρίς αιδώ η πληθώρα εντύπων, ο κινηματογράφος, η τηλεόραση και το ίντερνετ, τι είναι οι ξετσίπωτες ιστορίες; Για να μην πω και για το πορνογραφικό υλικό που κυκλοφορεί παντού σήμερα.
Αυτή την περίοδο των μεγάλων αλλαγών, που μπαίνομε σε άλλους κύκλους ψυχαγωγίας, που δεν έχουν καμιά σχέση με την παράδοση «Τα ξετσίπωτα της Κρήτης» και ιδίως τα παλαιότερα θα αρχίσουν να ξεχνιούνται σιγά - σιγά και είμαι βέβαιος πως σύντομα θα χαθούν. Αλλά, νομίζω, πως είναι χρήσιμο να σωθούν, για να θυμίζουν στους νεότερους τα μέσα και τους τρόπους με τους οποίους ψυχαγωγούνταν οι προ τηλεοράσεως γενεές. Ήταν κι αυτός ένας ακόμη λόγος που με ώθησε να τα δημοσιεύσω”.
