Οι συστηματικοί αναγνώστες ή και όχι μόνο, με τα χρόνια αποκτούν τις εμμονές τους. Και οι εμμονές τους έχουν όνομα και επίθετο και είναι συγγραφείς. Το νέο της κυκλοφορίας ενός βιβλίου τους φέρνει σχεδόν πάραυτα στον πάγκο του βιβλιοπώλη. Μια τέτοια δική μου εμμονή είναι ο Δημήτρης Νόλλας.
Γεννημένος το 1940 κάπου στα βόρεια σύνορα της χώρας, θα ξενιτευτεί νωρίς και θα ζήσει αρκετά χρόνια στην πάλαι ποτέ Δυτική Ευρώπη. Πολυβραβευμένος και με 18 βιβλία στην πλάτη του, έχω την εντύπωση ότι δεν είναι τόσο γνωστός στο ευρύ κοινό όσο του αξίζει.
Ίσως γιατί, νομίζω πάντα, δεν πήρε μέρος στο ‘’ιδιότυπο’’ σταρ σύστεμ των Ελλήνων συγγραφέων. Εμένα με μαγεύει. Μ΄ αρέσουν οι ματαιωμένοι του ήρωες, η γραφή του και κυρίως η οικονομία της γραφής του: έχει το σπάνιο προτέρημα, διαβάζοντας τις ιστορίες του, διηγήματα και μυθιστορήματα, να νιώθεις πως δεν υπάρχει εκεί τίποτε που να περισσεύει και την ίδια στιγμή τίποτε που να λείπει.
‘’ Ιστορίες γι’ αυτό που λείπει κι αυτό που χάνεται, γι’ αυτό που μένει κι αυτό που περισσεύει, με αίμα που σταματά με τον καπνό, λάσπη που απλώνεται γύρω από τις ψυχές και με χρήμα που δεν γεννάει. {…} οι εικόνες αποκτούν διαύγεια για να απεικονίσουν με ευκρίνεια τα μόνιμα θέματά του, τον ξένο, τη μοναξιά, την αγάπη, το γύρισμα του νου, την ταυτότητα ως μνήμη, το τυχαίο και το μοιραίο. {…} δημιουργώντας μια ατμόσφαιρα που, συχνά, ακόμη κι όταν μοιάζει ατμόσφαιρα παραμυθιού, κρύβει μέσα της μια απειλή ή μια τύψη. Όλα αυτά, τα πάντοτε επίκαιρα και σήμερα περισσότερο από ποτέ, με γνώση της αδυναμίας του ανθρώπου και τρυφεράδα μαζί, με λεπτό χιούμορ, με λόγο καίριο και ολοζώντανο επειδή ακριβώς δεν δέχεται το χαλινάρι. ’’
Μην το χάσετε, είναι άλλωστε μόλις ογδόντα πέντε σελίδες – η οικονομία που λέγαμε, ή το πιο σωστό ρητό των αγγλοσαξόνων “less is more”.
