Ξεκινά, ο κ. Αλέκος Ανδρικάκης, από την καταδίκη του κ. Βασίλη Παπαγεωργόπουλου στην (εξωπραγματική) ισόβια κάθειρξη και του κ. Ακη Τσοχατζόπουλου σε οκταετή κάθειρξη (που θα πρέπει να θεωρείται ως “ορεκτικό” για όσες ποινές θα ακολουθήσουν) αλλά και από τις υποδικίες των κ.κ. Γιάννη Σμπώκου, Θεόδωρου Τσουκάτου και ορισμένων άλλων, και επιχειρεί, στο άρθρο του στην “Πατρίδα” της περασμένης Δευτέρας, μια γενίκευση κάνοντας λόγο για τη “μαφία των πολιτικών” και για το αναπόφευκτον και το αναγκαίον της κατάρρευσης και της εξαφάνισης του οικοδομήματος της πολιτικής, όπως το έχουμε γνωρίσει.
Κατά την άποψή μου (που, ας ειπωθεί, δεν προσπαθώ να επιβάλω, ούτε βρίσκεται στις προθέσεις μου η προαγωγή σε πρωτεύουσα ή σε μοναδική, πολύ περισσότερο), οι συλλογισμοί του φίλου δημοσιογράφου εμφανίζουν αδυναμίες.
Γιατί, πρώτον, οι γενικεύσεις, οι κάθε είδους γενικεύσεις, πάσχουν εκ γενετής.
Δεν μπορούμε να πούμε ότι όλοι οι δικηγόροι είναι ψεύτες, ούτε ότι όλοι οι γιατροί είναι φακελάκηδες, ούτε ότι όλοι οι έμποροι εξαπατούν. Και αν το πούμε, η κουβέντα μας είναι φασιστοειδής ή και φασιστική ακόμα.
Είναι γνωστή η ιστορία του καπετάνιου που απεφάσισε, όταν κάποτε έπιασε στεριά, στη Μασαλία, να κοιμηθεί σε ξενοδοχείο. Την έχω ξαναγράψει μα η αντιγραφή δικών μας κειμένων δεν είναι φιλολογικό αμάρτημα.
Στο ξενοδοχείο ο καπετάνιος συνάντησε τον μεν ρεσεψιονίστα να είναι κουτσός τη δε καμαριέρα να είναι αλλήθωρη (ή και αντιστρόφως).
Κι έγραψε στο ημερολόγιό του: “οι Γάλλοι είναι κουτσοί, οι Γαλλίδες είναι αλλήθωρες”.
Το άτοπον της εγγραφής είναι προφανές.
Μπορώ, ακόμα, δίπλα στον Παπαγεωργόπουλο, τον Τσοχατζόπουλο, τον Τσουκάτο και στον Σμπώκο, του φίλου κ. Αλέκου Ανδρικάκη να αντιπαραθέσω άψογους πολιτικούς, αδάμαντες στον χαρακτήρα και υποδείγματα ήθους και συνέπειας. Πολλαπλάσιους, μάλιστα, των παραδειγμάτων του κ. Ανδρικάκη.
Ιδού η αντιπαράθεσή μου:
Αλέκος Παναγούλης, Λευτέρης Βερυβάκης, Αναστάσιος Πεπονής, Γιώργος Γεννηματάς, Μελίνα Μερκούρη, Παναγιώτης Παπαληγούρας, Γιώργος Ρωμαίος, Αλέκος Παπαδόπουλος, Γιώργος Ψαράκης, Μανόλης Παπαστεφανάκης, Μιχάλης Γαλενιανός...
Θα μπορούσα να συνεχίζω τον κατάλογο της αντιπαράθεσης ως αύριο το πρωί, χωρίς να κομπιάσω μια στιγμή. Δεν το θέλει δε ούτε ο θεός, ούτε ο διάβολος με τον οποίον θα συνεργαστεί εν καιρώ ο κ. Τσίπρας, να ηττηθούν οι πολλοί από τους 3-4 του φίλου δημοσιογράφου.
Βέβαια, οι πολιτικοί έχουν και τα μαύρα πρόβατά των, όπως μαύρα πρόβατα υπάρχουν σε κάθε ομοταξία και κάθε γένος και κάθε είδος.
Και η φροντίδα του κάθε πολίτη και ιδιαίτερα του δημοσιογράφου είναι να τα δακτυλοδεικτεί και να κάνει προσεκτικούς, έναντι των, τους πολίτες, αντί να προχωρεί σε ομαδική ενοχοποίηση που ισοδυναμεί, πολλές φορές αν όχι πάντα στην αθώωση των πράγματι ενόχων.
Και ερχόμαστε στην εξαφάνιση του οικοδομήματος της πολιτικής από προσώπου γης που ο φίλος δημοσιογράφος την προωθεί ως την αναγκαιότητα.
Να εξαφανιστεί η πολιτική - και σημαίνει αυτό να εξαφανιστεί η αντιπροσωπευτική δημοκρατία, να μην εκλέγονται βουλευτές, να μην λειτουργεί η βουλή, να μη ψηφίζονται όπως ψηφίζονται οι νόμοι, να μην έχουμε δικαστήρια και δικαστές, ούτε φόρους και έφορους κ.ο.κ.
Και τι θα εγκατασταθεί στη θέση των δεν μας το λέει ο φίλος δημοσιογράφος, ο κ. Αλέκος Ανδρικάκης.
Μια απάντηση είναι το χάος, η κατάσταση από την οποία ξεκίνησε ο κόσμος.
Μια άλλη απάντηση είναι να εγκατασταθεί η άμεση δημοκρατία.
Την ακούμε πολλές φορές αυτήν την άμεση δημοκρατία.
Και πρέπει να πω ότι είναι μια ουτοπία, ή, ακόμα, μια τεράστια πομφόλυγα.
Και για να μην φανεί ότι δογματίζω ατιμωρητί θα προσθέσω ότι για να αποφασίζουν οι κάτοικοι λόγου χάρη του Ηρακλείου για ζητήματα που τους αφορούν θα χρειάζονται ένα χώρο που θα βολέυει 150.000 ανθρώπους, ενώ η Αθήνα θα χρειάζεται ένα χώρο των 5.000.000, η Νέα Υόρκη των 10.000.000 και το Κάιρο των 16.000.000 και τέτοιοι χώροι προφανώς δεν υπάρχουν ούτε προβλέπονται.
Θα μου πείτε, τώρα, πώς τα βόλευε η αρχαία ΑΘήνα της Χρυσής Εποχής της με την άμεση Δημοκρατία της;
Μα έχοντας λίγες χιλιάδες μόνο πολιτων, που χωρούσαν σ’ ένα στάδιο, ενώ οι πολλοί, δούλοι ή μέτοικοι δεν είχαν πολιτικά δικαιώματα.
Τι πρέπει να γίνει όμως; Θα μείνουμε με σταυρωμένα τα χέρια δειλοί, μοιραίοι κι άβουλοι αντάμα - προσμένοντες ίσως κάποιο θαύμα, όπως το λέει έξοχα ο ποιητής;
Οχι βέβαια.
Αλλά να επιχειρήσουμε όλοι μαζί, με αποφασιστικότητα, με συνέπεια και με συνέχεια, συστηματικά, χωρίς πισωγυρίσματα και άλλες μανούβρες, την κάθαρση της πολιτικής και την επαναφορά των αρχών και των αξιών που έχουν τώρα εν πολλοίς δραπετεύσει.
Η αρχή που έγινε με τον Παπαγεωργόπουλο και τον Τσοχατζόπουλο να μη μείνει χωρίς συνέχεια.
