Κυκλοφορεί το νέο βιβλίο του πρώην δικαστή και συνεργάτη της “Π”, Θ. Παναγόπουλου, “Όλα στο Φως”
Ποιος δολοφόνησε τον Καποδίστρια; Ποιος δολοφόνησε τον Οδυσσέα Ανδρούτσο; Ποιος δολοφόνησε τον Καραϊσκάκη; Και με ποιων εντολές; Ποιος ήταν ο πραγματικός Μακρυγιάννης;
Ο πρώην δικαστής και συνεργάτης της “Π” Θόδωρος Παναγόπουλος με το νέο του βιβλίο. “Όλα στο Φως” που αποτελεί συνέχεια του bestseller “Τα ψιλά γράμματα της ιστορίας” περνάει από “δίκη”, όλους εκείνους που στρέβλωσαν την αλήθεια και αποδίδει τα του Καίσαρος τω Καίσαρι.
Πρόκειται για ένα βιβλίο που ρίχνει, όπως λέει και ο τίτλος του άπλετο φως, στις πιο σκοτεινές πτυχές της επανάστασης του 1821 αλλά και τηςμετεπαναστατικής περιόδου.
Το βιβλίο που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις “Ενάλιος” αποκαλύπτει οδυνηρές αλήθειες για την εποχή του Αγώνα της Ανεξαρτησίας, τις οποίες σκόπιμα όπως σημειώνει ο συγγραφέας αποκρύπτει η επίσημη ιστορία.
“Ο πρώην δικαστής τονίζει: “Ήρθε όμως καιρός να γίνει αναθεώρηση της ιστορίας. Να αποκατασταθούν οι πραγματικοί αγωνιστές, να καταδικαστούν οι υποκριτές και οι φαύλοι, να γίνει επιτέλους η δίκη της επανάστασης, να αποκαλυφθούν οι αλήθειες, να πραγματοποιηθεί η επανάσταση της Επανάστασης, να πούμε τα σύκα σύκα και τη σκάφη σκάφη, να ξεχωρίσει η ήρα από το στάρι και να πάρουν τη θέση, που τους αξίζει, στο ιστορικό πάνθεο, όσοι πράγματι το δικαιούνται, να πεταχθούν στον ιστορικό Καιάδα και στην ιστορική λήθη, οι ανάξιοι και οι «φθορείς της πατρίδος».
Δυστυχώς η ιστορία είναι γεμάτη ψέματα και κρυμμένες αλήθειες. Σκοπιμότητες, ιδιοτέλεια, φόβος και εμμονές δεν επέτρεψαν να καταγραφούν και να παρουσιασθούν τα γεγονότα, ως έχουν, γυμνά, αντικειμενικά. Ειδικότερα, όσον αφορά την Ελληνική Επανάσταση, η καθιερωμένη ιστορία, που μας προσφέρεται για ανάγνωση, από τα πρώτα κιόλας χρόνια της ζωής μας, είναι στείρος εθνικισμός, μια συνεχής... τουρκοφαγία, μια εμμονή σε μεγαλοϊδεατισμούς, έξω από κάθε πραγματικότητα και δυνατότητα. Αντί η διδασκαλία της, να επεκτείνεται στην αυτογνωσία και στην κριτική θεώρηση και ανάλυση των γεγονότων και των πρωταγωνιστών τους, που θα μας προφύλασσε από την επανάληψη των ίδιων λαθών, περιορίζεται σε στερεότυπα ιδεοληπτικά κλισέ, τα οποία κρατούν και την κοινωνία και το άτομο δέσμιους, ενός άγονου παρελθόντος. Η άγνοια θριαμβεύει, η πρόοδος καθυστερεί, οι πολίτες δεινοπαθούν.
Λέγεται ότι, το δίδαγμα της ιστορίας είναι, πως οι άνθρωποι δεν διδάσκονται απ’ αυτήν. Αν αυτό ισχύει, οφείλεται στο γεγονός ότι δεν την γνωρίζουν. Αν επαναλαμβάνουν τά ίδια λάθη, είναι, γιατί ποτέ δεν έμαθαν ποια ήταν αυτά τα λάθη”.
Όσον αφορά στις ευθύνες της Πολιτείας ο κ. Παναγόπουλος σημειώνει ότι ποτέ δεν τόλμησε να πει ποια ήταν αυτά τα λάθη ενώ όσοι ιδιωτικά το τόλμησαν γρήγορα ξεχάστηκαν αφού το σύστημα επιζητεί μισές αλήθειες και μισά ψέματα για να εξακολουθεί να υπάρχει.
Ο Καποδίστριας
Αρχική πρόθεση του συγγραφέα ήταν να γράψει ένα βιβλίο για τον Καποδίστρια και την εποχή του, όμως γρήγορα κατάλαβε ότι το εγχείρημά του θα ήταν ατελές αν δεν υπήρχε μια εκτενής αναφορά στην περίοδο πριν και μετά την σπουδαία αυτή προσωπικότητα.
Μέσα από την πληθώρα υλικού (1500 τόμοι και 600.000 σελίδες), ο συγγραφέας προσάθησε κατά το δυνατόν να συνοψίσει τα σημαντικότερα, άγνωστα κατά κανόνα, ιστορικά περιστατικά.
“Υπάρχουν στο βιβλίο”- σημειώνει ο κ. Παναγόπουλος- “άγνωστες και σπάνιες ιστορικές σελίδες από την αποκάλυψη και ανάγνωση των οποίων, μπορούν να συναχθούν χρήσιμα συμπεράσματα ακόμα και για την σημερινή μας κακοδαιμονία. Είναι να απορεί κανείς, το πόσο η παραπάνω ιστορική δεκαετία μοιάζει, όχι μόνο, με την σημερινή κρίσιμη εποχή που ζούμε, αλλά και με περιόδους περασμένων δεκαετιών. Η ομοιότητα της εποχής στην οποία το βιβλίο αναφέρεται, με την σημερινή πραγματικότητα, το καθιστούν εξαιρετικά επίκαιρο. Μέσα από τις σελίδες του, καθρεφτίζεται η σύγχρονη ιστορική συγκυρία, λες και το χθες είναι το σήμερα. Εξ ού και οι συχνές αναφορές στα πολυποίκιλα γεγονότα των ημερών μας.
Γυρνώντας όμως πίσω στα χρόνια της Επανάστασης, διαπιστώνουμε ότι, δίπλα στους ηρωισμούς και στις θυσίες, υπάρχουν και οι προδοσίες, οι ραδιουργίες, η υποκρισία, η ιδιοτέλεια, ο κυνισμός, ο καιροσκοπισμός, ο αμοραλισμός. Όλα μαζί. Σοβαρά, κρίσιμα, δραματικά, αλλά και αστεία, μια σύνθεση τραγικού και ευτράπελου, δομημένη πάνω σε ιστορικό υπόβαθρο.
Στο βιβλίο, θα βρεί κανείς άγνωστα περιστατικά και λεπτομέρειες που φωτίζουν τα γεγονότα και χαρακτηρίζουν τα πρόσωπα.
Η επιλογή και η αξιολόγηση των γεγονότων, έγινε με βάση την αξιοπιστία και αντικειμενικότητα της διαθέσιμης πηγής. Και η πηγή κρίθηκε αξιόπιστη, όταν την επιβεβαιώνουν και άλλες μαρτυρίες.
Αυτό το βιβλίο θα μπορούσα να το χαρακτηρίσω ιστορικό και συνάμα πολιτικό. Θα έλεγα, ότι είναι μια πολιτική ανάλυση της ιστορίας του ’21, μια κριτική αξιολόγηση των γεγονότων και των πρωταγωνιστών τους, βασισμένη πάνω στα ιστορικά συμβάντα.
Παράλληλα είναι και ένα δριμύ κατηγορητήριο, για εκείνους που έφταιξαν. Είναι μια «Γραφή Ύβρεως», με την αρχαιοελληνική της σημασία, που ακολουθεί τη διαδικασία μιας δίκης. Κατηγορεί, δικάζει, καταδικάζει, αθωώνει, υπερασπίζεται πρόσωπα, θεσμούς, πρακτικές. Απ’ αυτήν την άποψη, θα έλεγε κανείς, ότι είναι ιδιόρρυθμο, αφού ακολουθεί δικούς του ρυθμούς. Μα μήπως το ιδιόρρυθμο σημαίνει και το ξεχωριστό, με ό,τι αυτό μπορεί γενικώς να σημαίνει;”.
Πορεία δέκα χρόνων
Αξίζει να σημειωθεί ότι το βιβλίο περιγράφει μια δύσκολη πορεία δέκα χρόνων, η οποία επηρέασε βαθιά την τύχη της χώρας.
Εκτός από τους ηρωισμούς που όλοι ξέρουμε, την ίδια περίοδο, τονίζει ο κ. Παναγόπουλος, σημειώθηκαν φοβερά εγκλήματα που δεν έχουν προηγούμενο στην ιστορία του τόπου, τα οποία όμως αποσιωπήθηκαν.
“Δεν είχαν” - αναφέρει ο συγγραφέας- την ανάλογη προς τη βαρύτητα τους δημοσιότητα, ώστε να γίνουν παραδείγματα προς αποφυγήν. Ήταν και είναι πράξεις γνωστές μόνο στους λίγους και ειδικούς. Παρ’ όλα αυτά, δεν παύουν να είναι εγκλήματα, που δεν δικαιολογούνται, δεν παραγράφονται, δεν αμνηστεύονται. Δεν υπάρχουν γι’ αυτά ελαφρυντικά. Δεν αφορούν μόνο τα ανθρώπινα θύματα. Είναι εγκλήματα γενοκτονίας. Ναι, γενοκτονίας, γιατί κατέστρεψαν χιλιάδες ζωές, έβλαψαν ανεπανόρθωτα το έθνος. Σ’ αυτές τις περιπτώσεις ο κριτής πρέπει να είναι αμείλικτος. Το οφείλει στη γενιά του, στις προηγούμενες και στις επόμενες γενιές. Δεν μπορεί να σιωπά, όταν διαπιστώνει ότι κακοποιείται βάναυσα, το δίκαιο, η ηθική, η αλήθεια. Οι έννοιες αυτές είναι διαχρονικές, είναι οικουμενικές, είναι αιώνιες, είναι σταθερές, είναι αμετάβλητες. Δεν εξαρτώνται από τόπο, χρόνο και πρόσωπα. Δεν συστέλλονται και δεν διαστέλλονται. Δεν γίνονται λάστιχο, για να χωρέ- σουν παντού. Η παραβίασή τους είναι έγκλημα διαρκείας... Κάθε άλλη ερμηνεία είναι φαρισαϊσμός και σοφιστικό τέχνασμα.
Ο ρόλος ενός κοινωνικά σκεπτόμενου ανθρώπου, πρέπει πάντοτε να βρίσκεται με το μέρος της αλήθειας. Δεν αρκεί να διαβάζει, να παρατηρεί την ιστορία. Πρέπει να ψάχνει, να την ρωτάει. Πώς και γιατί; Και να ελέγχει τις απαντήσεις που παίρνει. Να μην αρκείται στα έτοιμα συμπεράσματα των άλλων. Να καταλήγει στα δικά του. Να τα αναμεταδίδει, να τα θέτει στην κρίση των πολλών, του συνόλου της κοινωνίας, μήπως έτσι ωφελήσει τους συνανθρώπους του και βοηθήσει να προκόψει ο τόπος.
Καταγγέλλοντας και καταδικάζοντας συμπεριφορές και πρακτικές, που είναι «εθνικά εγκλήματα», και σημάδεψαν την τύχη της πατρίδας, ανεβάζεις την ιστορία στη σκηνή, από το υπόγειο όπου την έχουν καταχωνιάσει, και μαζί μ’ αυτήν και τους πρωταγωνιστές της, που για χρόνια κρύβονταν στα παρασκήνια. Τους φωτίζεις με τους προβολείς της αλήθειας, τους βγάζεις στο φως, τους εξετάζεις λεπτομερώς, τους περνάς από αξονική τομογραφία και τους παραδίδεις γυμνούς, στην δημόσια κρίση. Και μέσα από τον δημόσιο λόγο, είτε τους αποδέχεσαι, είτε τους απορρίπτεις. Και όταν αποδειχθούν ένοχοι, τους αποκόπτεις δια παντός από τον εθνικό κορμό και τους αποβάλλεις από την συλλογική συνείδηση. Έτσι μόνο θα εξυγιανθεί η κοινωνία και θα προχωρήσει ο τόπος. Όταν οριστικά και αμετάκλητα εξαλειφθεί το δημόσιο «άγος», τότε υπάρχουν ελπίδες σωτηρίας”...
