Του Αλέκου Α. Ανδρικάκη [email protected]

"Η πολιτική, όπως τη διδαχτήκαμε από την αρχαιοελληνική, κλασική γραμματεία αλλά και πρακτική, είναι η εθελοντική συμμετοχή στη δημόσια διαδικασία, με στόχο το κοινό συμφέρον.

Χωρίς υστεροβουλίες, χωρίς σκοπό προσωπικής ωφέλειας. Και φυσικά χωρίς κανένα οικονομικό στόχο. Γι αυτό και η πολιτική είναι πρωτίστως εθελοντισμός. Αποτελεί τιμή, την ύψιστη τιμή, για ένα μέλος της κοινότητας να είναι ο αντιπρόσωπος των υπολοίπων μελών.

Είναι η πιο τιμητική διάκριση. Οι προϋποθέσεις, αδιαπραγμάτευτες: να έχει ξεχωρίσει κάποιος στον κοινωνικό χώρο, από την επαγγελματική ή την κοινωνική δράση του, να έχει αποδεδειγμένη εντιμότητα, ήθος, γνώση, ανιδιοτέλεια, σεβασμό και μέτρο. Και ένα βασικό: να μην θεωρεί ότι μέσω της πολιτικής θα βρει ένα επάγγελμα και μάλιστα, χρυσοφόρο.

Να μην είναι η πολιτική το χρυσοφόρο επάγγελμά του, με τρόπους μάλιστα παράνομους ή στα όρια της νομιμότητας."

" Για το σάπιο σύστημα δεν υπάρχει κάθαρση. Πολύ περισσότερο, αυτοκάθαρση. Δεν αλλάζει. Έχει τέλος. Έναν πολιτικό θάνατο. Κι απ' τα συντρίμμια του θα γεννηθεί το νέο. Το καινούριο σύστημα, η κανούρια κοινωνία, οι νέοι πολιτικοί και πολίτες.

Ο θάνατος αυτού του συστήματος είναι προδιαγεγραμμένος. Γιατί -ιστορικά αποδεδειγμένο αυτό- ένα σύστημα πέφτει από τη διαφθορά του. Κι η διαφθορά σ’ αυτό έχει φτάσει μέχρι τα πιο μικρά σημεία του “σώματός” του

Αλλά επειδή ο θάνατος αυτός είναι προδιαγεγραμμένος, δεν σημαίνει ότι θα έλθει από μόνος του”."

"Μήπως ο Τσοχατζόπουλος, ο Παπαγεωργόπουλος, ο Σμπώκος, ο Βασιλείου, που είναι ήδη στη φυλακή, αποτελούν τις εξαιρέσεις, τα “μιάσματα” ενός συστήματος που μάλιστα “λερώνεται” από την εγκληματική, κατά τις δικαστικές αρχές, δράση τους; Είναι προφανές ότι η δράση των ήδη φυλακισμένων ή προφυλακισμένων, άλλοτε επίλεκτων του πολιτικού συστήματος, δεν είναι η εξαίρεση. Δεν είναι απλά μια γενική θεώρηση, ένας γενικευμένος, και άρα άδικος, αφορισμός. Είναι η πίστη: στην πολιτική για να πετύχεις, πρέπει να κάνεις ό,τι είναι κατακριτέο από ποινικής και ηθικής άποψης. Να λες πλάνα και ψεύτικα λόγια, για να κερδίσεις την ψήφο των ψηφοφόρων. Να υπόσχεσαι όλα τα παράνομα ή στα όρια της νομιμότητας, προκειμένου να εξασφαλίσεις την εμπιστοσύνη του κόσμου. Να κάνεις εντελώς διάφορα απ’ όσα υποσχόσουν όταν διεκδικούσες την ψήφο. Φυσικά να είσαι κληρονόμος μια πολιτικής διαθήκης. Και να προλάβεις να “φτιαχτείς” οικονομικά στο χρόνο που έχεις για να ασκήσεις την εξουσία σου."

Τα τελευταία χρόνια συχνά ακούω μια αναφορά που εκ πρώτης όψεως φαίνεται υπερβολική. “Το οργανωμένο έγκλημα ονομάζεται στην Ιταλία, καμόρα, στην Αμερική, μαφία, στην Ελλάδα, πολιτικό σύστημα”.

Τελικά από ποιάς ποιότητας ανθρώπους διοικείται αυτή η χώρα;

Η πολιτική, όπως τη διδαχτήκαμε από την αρχαιοελληνική, κλασική γραμματεία αλλά και πρακτική, είναι η εθελοντική συμμετοχή στη δημόσια διαδικασία, με στόχο το κοινό συμφέρον. Χωρίς υστεροβουλίες, χωρίς σκοπό προσωπικής ωφέλειας. Και φυσικά χωρίς κανένα οικονομικό στόχο. Γι αυτό και η πολιτική είναι πρωτίστως εθελοντισμός. Αποτελεί τιμή, την ύψιστη τιμή, για ένα μέλος της κοινότητας να είναι ο αντιπρόσωπος των υπολοίπων μελών. Είναι η πιο τιμητική διάκριση. Οι προϋποθέσεις, αδιαπραγμάτευτες: να έχει ξεχωρίσει κάποιος στον κοινωνικό χώρο, από την επαγγελματική ή την κοινωνική δράση του, να έχει αποδεδειγμένη εντιμότητα, ήθος, γνώση, ανιδιοτέλεια, σεβασμό και μέτρο. Και ένα βασικό: να μην θεωρεί ότι μέσω της πολιτικής θα βρει ένα επάγγελμα και μάλιστα, χρυσοφόρο. Να μην είναι η πολιτική το χρυσοφόρο επάγγελμά του, με τρόπους μάλιστα παράνομους ή στα όρια της νομιμότητας.

Στη σύγχρονη πραγματικότητα τι συμβαίνει στ’ αλήθεια; Ποιοί είναι οι ταγοί της κοινωνίας; Ποιοί είναι οι άνθρωποι που καθορίζουν το μέλλον μας, το μέλλον της χώρας και των παιδιών μας;

Οι εξελίξεις των τελευταίων χρόνων, με πιο χαρακτηριστική τη χθεσινή, μας οδηγούν σε σκέψεις θλιβερές. Ο άλλοτε δήμαρχος Θεσσαλονίκης, Βασίλης Παπαγεωργόπουλος, δεύτερος τη τάξει στην αυτοδιοίκηση όταν ήταν δήμαρχος, άλλοτε υπουργός των κυβερνήσεων Μητσοτάκη, διακεκριμένο στέλεχος του ενός εκ των δύο κομμάτων που κυβερνούν εδώ και 40 χρόνια τον τόπο, καταδικάστηκε σε ισόβια για τη σύσταση συμμορίας που έτρωγε χρήμα από το δημόσιο ταμείο! Αφού πρώτα ο νυν πρωθυπουργός Α. Σαμαράς τού απένειμε δημόσια “εύσημα εντιμότητας”, μετά μάλιστα τις κατηγορίες που του απηύθυνε…

Στελέχη του “αντίπαλου”, αλλά σήμερα συγκυβερνώντος, κόμματος, βρίσκονται ήδη στη φυλακή για ανάλογες κατηγορίες με πρώτο τον Άκη Τσοχατζόπουλο.

Πριν λίγες ημέρες, στην Κρήτη καταδικάστηκε πρώην νομάρχης σε κάθειρξη 12 χρόνων, για ανάλογες κατηγορίες.

Μήπως ο Τσοχατζόπουλος, ο Παπαγεωργόπουλος, ο Σμπώκος, ο Βασιλείου, που είναι ήδη στη φυλακή, αποτελούν τις εξαιρέσεις, τα “μιάσματα” ενός συστήματος που μάλιστα “λερώνεται” από την εγκληματική, κατά τις δικαστικές αρχές, δράση τους; Είναι προφανές ότι η δράση των ήδη φυλακισμένων ή προφυλακισμένων, άλλοτε επίλεκτων του πολιτικού συστήματος, δεν είναι η εξαίρεση. Δεν είναι απλά μια γενική θεώρηση, ένας γενικευμένος, και άρα άδικος, αφορισμός. Είναι η πίστη: στην πολιτική για να πετύχεις, πρέπει να κάνεις ό,τι είναι κατακριτέο από ποινικής και ηθικής άποψης. Να λες πλάνα και ψεύτικα λόγια, για να κερδίσεις την ψήφο των ψηφοφόρων. Να υπόσχεσαι όλα τα παράνομα ή στα όρια της νομιμότητας, προκειμένου να εξασφαλίσεις την εμπιστοσύνη του κόσμου. Να κάνεις εντελώς διάφορα απ’ όσα υποσχόσουν όταν διεκδικούσες την ψήφο. Φυσικά να είσαι κληρονόμος μια πολιτικής διαθήκης. Και να προλάβεις να “φτιαχτείς” οικονομικά στο χρόνο που έχεις για να ασκήσεις την εξουσία σου. Να φτιάξεις ακόμη και τα παιδιά ή τα εγγόνια σου.

Είναι ή όχι οι πολιτικοί μας από τους πλουσιότερους Έλληνες;

Μπαίνουν στην πολιτική και βγαίνουν πλουσιότεροι, ναι ή όχι;

Βρέθηκαν με βίλες και πισίνες ακόμη και τοπικά πολιτικά στελέχη, με πλουσιότατους τραπεζικούς λογαριασμούς, μετά την εμπλοκή τους με την πολιτική, ναι ή όχι;

Μοιάζει να είναι γενικευμένο αυτό που περιγράφουμε. Ακόμη κι αν το πολιτικό σύστημα διακηρύττει συχνά πυκνά την έννοια της “ηθικής στην πολιτική”. Οι νόμοι που ψηφίζονται από τους ίδιους τους πρωταγωνιστές του πολιτικού συστήματος, νόμοι βολικοί για τέτοια δράση, ακόμη και παράνομη, είναι η απόδειξη. Τα κουκουλώματα, επί δεκαετίες, από την ίδια τη Βουλή σε καταφανείς δράσεις μαφίας από πολιτικούς, είναι η επιπλέον απόδειξη.

Στην Ελλάδα είναι φανερό ότι καταδικάζεται και διαπομπεύεται ο διαρρήκτης για ένα πακέτο τσιγάρα, αλλά ο γραβατωμένος της πολιτικής, από την κεντρική σκηνή μέχρι την αυτοδιοίκηση, που καθορίζει τους όρους του παιγνιδιού, τη βγάζει “λάδι”. Καμιά φορά υπάρχει και μια καταδίκη, όπως η χθεσινή, σε στελέχη που δεν είναι πλέον απαραίτητα στην επιβίωση του συστήματος.

Αφού μερικά πράγματα δεν μπορούν να κρυφτούν, ούτε φυσικά μπορεί η Δικαιοσύνη να είναι πάντα υπό τον ασφυκτικό πολιτικό έλεγχο.

Τελικά, πόσο άδικη είναι η συμπερασματική αναφορά, περί της εγκληματικής συμμορίας του πολιτικού συστήματος; Οι αποδείξεις περί της ισχύος της είναι μπροστά μας.

Προφανώς η γενικευμένη κατηγορία περί ενός πολιτικού συστήματος με όρους μαφίας, δε σημαίνει ότι όλα τα μέλη του είναι στην ίδια θέση. Ούτε ότι η πολιτική, γενικά, είναι μια ανήθικη και ανέντιμη ενασχόληση. Ακόμη κι αυτό το στόχο έχουν οι πρωταγωνιστές του. Είναι το σύστημα αυτό που θέλει να δείξει συνένοχους και τους άλλους, για να τη βγάζει πιο μαλακά, όταν θεωρήσουμε ότι “όλοι έτσι είναι”… Όμως, για να πούμε και του στραβού το δίκιο, όλα αυτά δεν γίνονται εν αγνοία του ψηφοφόρου που επιλέγει αυτό το πολιτικό σύστημα και τα στελέχη του. Του ψηφοφόρου που δίνει την ψήφο του – σε ένα μεγάλο ποσοστό- σε όποιον του υποσχεθεί το προσωπικό βόλεμα, ακόμη κι αν είναι παράνομο, το διορισμό του κοπελιού, ακόμη και με μη νόμιμες διαδικασίες, τη χρηματοδότηση της επιχείρησης, από το “παράθυρο”, ή την παράνομη επιδότηση και σύνταξη. Του ψηφοφόρου που δίνει την ψήφο του ακόμη και αντί ενός τραπεζιού από τον υποψήφιο…

Άραγε, ο πολιτικός δεν είναι ο καθρέπτης της κοινωνίας;

Να το πούμε όμως το ίδιο ξεκάθαρα: για το σάπιο σύστημα δεν υπάρχει κάθαρση. Πολύ περισσότερο, αυτοκάθαρση. Δεν αλλάζει. Έχει τέλος. Έναν πολιτικό θάνατο. Κι απ' τα συντρίμμια του θα γεννηθεί το νέο. Το καινούριο σύστημα, η κανούρια κοινωνία, οι νέοι πολιτικοί και πολίτες.

Ο θάνατος αυτού του συστήματος είναι προδιαγεγραμμένος. Γιατί -ιστορικά αποδεδειγμένο αυτό- ένα σύστημα πέφτει από τη διαφθορά του. Κι η διαφθορά σ’ αυτό έχει φτάσει μέχρι τα πιο μικρά σημεία του “σώματός” του.

Αλλά επειδή αυτός ο θάνατοςείναι προδιαγεγραμμένος, δεν σημαίνει ότι θα έλθει από μόνος του..