-Ω Χαρίδα πως είναι τα πράγματα εκεί κάτω;
-Κατάμαυρα.
-Και τι γίνεται με τον δρόμο για πάνω;
-Ψέματα είναι.
-Και ο Πλούτων;
-Ένας μύθος.
-Τότε χαθήκαμε.
Αυτός ο χαριτωμένος και τόσο δραματικά αληθινός διάλογος, κοσμούσε την νεκρική επιγραφή αρχαιοελληνική επιγραφή της ύστερης αρχαιότητας. Ένα από τα άπειρα παραδείγματα της εξουσίας των ιδεών. Οι ιδέες ασκούν στη ζωή μας μια ακατανίκητη εξουσία, έναν τύπο δικτατορίας. Ο άνθρωπος αδυνατεί να ζήσει ή να πράξει χωρίς τις ιδέες. Όποιες κι αν είναι αυτές: καλές ή κακές, μικρές ή μεγάλες, έξυπνες ή χαζές, ωφέλιμες ή άχρηστες. Ο μηχανισμός λειτουργεί απλά και ταχύτατα. Η ιδέα είναι πρωτίστως μια εικόνα που σχηματίζεται με τρόπο μαγικό στο μυαλό μας. «Μου ‘ρθε μια ιδέα»! Αναφωνούμε ξαφνικά, νομίζοντας ότι έχουμε κερδίσει ήδη κάτι. Ναι, αυτό είναι το παιχνίδι της φαντασίας. Βλέπουμε την εικόνα στο νου μας και είναι σαν να τη ζούμε. Τώρα το κομμάτι της υλοποίησης που απαιτείται για την πραγμάτωση της ιδέας, αυτό είναι μεγάλη και πονεμένη ιστορία.
Είμαστε δυστυχώς πολύ αναβλητικά όντα, καθόσον Έλληνες στην καταγωγή. Αυτό συμβαίνει τώρα και πολιτικά. Όλο θεωρίες και αναλύσεις, επί του πρακτέου τίποτα. Οι πολιτικοί όλων των χρωμάτων έχουν πιάσει το νόημα: «Δώσε στον κόσμο ιδέες, πες τα επιστημονικά και ακαταλαβίστικα, θα εντυπωσιάσεις θα πάρεις ψήφους, λέγε «ναι» και «συμφωνώ» και άσε τα πράγματα να κυλήσουν».
Δεν ενδιαφέρει η αποτελεσματικότητα, αλλά το παραμύθιασμα. Είσαι καλός ρήτορας, τότε έχεις και εξουσία. Δεν ενδιαφέρει η αλήθεια και η διαφάνεια, ούτε η επίλυση των προβλημάτων, αλλά η πιθανότητα του να κατακτήσεις και να ασκήσεις την εξουσία με γνώμονα το συμφέρον της Αυλής σου. Σαν να τσακώνεται ο Σωκράτης με τον Ισοκράτη: ο πρώτος αναζητά την αλήθεια με κέντρο την ηθική αρετή, ο άλλος την πιθανότητα, μασκαρεμένη με την ορθότητα της λογικής σκέψης και της ρητορικής. Σε αυτόν το τομέα, ο νυν αρχηγός του «πασοκ» διαπρέπει: είναι δεινός ρήτορας. Υστερεί στην αλήθεια, στην αποτελεσματικότητα και τελικώς δεν πείθει, επειδή ακριβώς δεν πράττει αυτό που πρέπει: να διορθώσει, να ανακουφίσει το λαό, να κερδίσει την εμπιστοσύνη, να προτείνει και να … παραιτηθεί αν δεν μπορεί! Σε αυτόν το συλλογισμό χρειάζεται να πέφτουν όλοι οι σημερινοί επίδοξοι πολιτικοί.
Ω Ελλάδα! Τα πράγματα είναι κατάμαυρα όταν τα κοιτάς κατάματα, γί αυτό θέλεις τα πάντα να τα ντύνεις με ιδέες και υπεραισιοδοξία, γιατί αν πεις στα παιδιά σου την αλήθεια τότε χάθηκες! Και η ανάπτυξη; Και το πολυπόθητο φως στο τούνελ; Ψέματα είναι! Και οι προβλέψεις για ανάκαμψη; Παραμύθια! Τότε χαθήκαμε! Όχι δεν χαθήκαμε … ανακαλύψαμε την αλήθεια και την αξία της πράξης αντί της ονειροπόλησης… της πράξης της ενάρετης.
