Της Κατερίνας Μυλωνά

"Κανείς δεν ενδιαφέρθηκε. Επειδή ό, τι κάνω θέλω να έχει ένα αποτέλεσμα, μία συνέχεια, πήρα την απόφαση και πήγα στο δήμο, μίλησα με τον υπεύθυνο, μου έλεγαν «θα δούμε», ενώ άκουσα και διάφορα, ότι δε θα συνεχίσει"

Βρισκόταν στο «τιμόνι» της παιδικής νεανικής χορωδίας του Δήμου Ηρακλείου επί 27 χρόνια και έδωσε «μάχη» για να συνεχίσει η χορωδία το έργο της. Η κ. Κατερίνα Τσαγκαράκη δημιούργησε ένα φυτώριο με παιδιά που αγαπάνε τη μουσική, πολλά εκ των οποίων έχουν διαπρέψει και στο εξωτερικό. Πριν λίγους μήνες, παρέδωσε τη σκυτάλη στον κ. Γιάννη Ιδομενέω και μιλά στην «Π» για την πορεία της χορωδίας.

Τι θυμάστε από τα πρώτα βήματα της χορωδίας;

«Γύρισα από το εξωτερικό και ξεκίνησα με τους μεγάλους. Μετά οι ανάγκες ήταν διαφορετικές, δεν υπήρχε παιδική χορωδία, δεν υπήρχαν σολίστ, οπότε ανασήκωσα τα μανίκια μου και είπα ότι εδώ κάτι πρέπει να γίνει. Μετά από τους μεγάλους που πήγαν πολύ καλά και συνέχισε άλλος συνάδελφος, ξεκίνησα με την παιδική χορωδία Αυτά ήταν πάντα επί δημαρχίας Καρέλλη, είχαμε την καλή τύχη, ήταν μια εποχή πολύ καλή. Ο ίδιος ο δήμαρχος έδωσε μεγάλη έμφαση στην παιδική χορωδία».

Υπήρχε ανάγκη από τα παιδιά;

«Ήταν κάτι φοβερό, τότε ήμασταν στη Βικελαία, δεν υπήρχε κάπου να στεγαστεί η χορωδία. Ήταν τόσα πολλά παιδιά και μεγάλα ταλέντα, που έχετε εδώ στην Κρήτη, και προχώρησε πάρα πολύ καλά. Βέβαια, είχα και έναν πολύ καλό συνεργάτη, τον κ. Καλούτση, τον πιανίστα μας. Ξεκινήσαμε πολύ γρήγορα συναυλίες. Μια παιδική χορωδία για να συσταθεί και να μπορέσει να τραγουδήσει σε κοινό, χρειάζεται πάρα πολλή δουλειά. Εμείς κάναμε πειράματα και βγήκαμε σε φεστιβάλ, πήγε πολύ καλά. Ήταν κάτι που και το ζητούσε η πόλη, δεν υπήρχε και τα ίδια τα παιδιά είχαν μεγάλο ενδιαφέρον που συνεχίζεται σε κάποιο άλλο βαθμό και σήμερα».

Υπάρχει κάποια στιγμή που ξεχωρίζετε;

«Είμαι πάρα πολύ γεμάτη από αυτή τη δουλειά που έγινε με τα παιδιά. Κάθε εμφάνιση της χορωδίας και κάθε σολίστ που βγήκε μέσα από εδώ και διαπρέπει στο εξωτερικό, ήταν κάτι που συνέβαινε κάθε στιγμή. Πήγαινε σε φεστιβάλ, έπαιρνε βραβείο, επαίνους και διακρίσεις. Δεν μπορώ να πω κάτι συγκεκριμένο γιατί είναι μια στάση της μουσικής, η οποία ρέει, δεν είναι κάτι που λες αυτό ήταν και τελείωσε».

Ποια περίοδος ήταν εκείνη που υπήρχε μεγαλύτερη ζήτηση από τα παιδιά; Σήμερα έχουν τον ίδιο ενθουσιασμό που είχαν τότε;

«Οι εποχές αλλάζουν, πάντα είναι κάποια παιδιά που κουβαλάνε τη χαρά της μουσικής και το ταλέντο. Μέσα από αυτά τα παιδιά προχωράνε και τα άλλα. Η χορωδία αυτό είναι, είναι ένας χώρος, όπου αναπτύσσονται τα παιδιά, έγιναν τραγουδιστές, πιανίστες, ηθοποιοί, γιατί λόγω του ότι είχα μείνει πολλά χρόνια έξω, το είχα δει σα θεατρικό κομμάτι. Έκανα σκηνοθεσίες, τα έντυνα τις Απόκριες και είχαμε τα ανάλογα κομμάτια. Υπήρχε πάντα κάτι διαφορετικό, δεν ήταν μια στατική χορωδία που καθόταν εκεί για να πει τα τραγούδια της. Αυτό δε μου άρεσε ποτέ.

Βεβαίως, η εποχή εκείνη, από τη δημαρχία του κ. Καρέλλη μέχρι τελευταίως, υπήρχε μια μεγάλη σπίθα. Πάντα συνεχίστηκε αυτό, διότι τα άλλα παιδιά που έρχονταν στη χορωδία, έβλεπαν τα άλλα και ερχόντουσαν. Κάποια έχουν μια ιδιαιτερότητα, είναι πολύ συνεπή και ταλαντούχα. Έχει πέσει λίγο όσο αφορά στην έξαρση που υπήρχε τότε, μέχρι το 2000. Νομίζω ότι αυτό που δίνεις στα παιδιά, μπορούν να το αξιολογήσουν. Υπάρχει διαφορά, αλλά δε σταμάτησε να υπάρχει αυτός ο θεσμός. Είναι η διάρκεια, δεν κάναμε μια χορωδία για τρία με τέσσερα χρόνια. Αυτό ήταν κάτι μόνιμο, η σταθερότητα που πρέπει να έχει η τέχνη και προχωράει. Ένας κύκλος ανοίγει, ένας κύκλος κλείνει , πάντα είναι κάτι καινούργιο, αν είναι ο ίδιος ο άνθρωπος που θέλει να ανοίγει κύκλους και να κλείνει».

Πότε αποχωρήσατε από τη χορωδία;

«Η χορωδία ως το 2011 προχωρούσε, με τις δυσκολίες της. Μετά, όμως, σταμάτησαν, τον Οκτώβριο οι συμβάσεις. Δουλέψαμε με τον κ. Καλούτση τα Χριστούγεννα, μετά εκείνος δεν μπορούσε, είχε άλλες υποχρεώσεις. Εγώ συνέχισα σιωπηλά τη δουλειά μου μόνη μου μέχρι και τον περασμένο Ιούνιο. Κανείς δεν ενδιαφέρθηκε. Επειδή ό, τι κάνω θέλω να έχει ένα αποτέλεσμα, μία συνέχεια, πήρα την απόφαση και πήγα στο δήμο μίλησα με τον υπεύθυνο. Μου έλεγαν «θα δούμε» ενώ άκουσα και διάφορα, ότι δε θα συνεχίσει. Επειδή είμαι πεισματάρικο άτομο, λόγω της μουσικής. Σκέφτηκα κάποιον ανάδοχό μου προκειμένου να μην τελειώσει η χορωδία, δεν το ήθελα.

Δε μου αρέσει να μοιρολογώ, σκέφτηκα τον κ. Ιδομενέω, έναν από τους μαθητές μου που είναι πολύ αξιόλογο άτομο, σπουδαγμένος στη Γαλλία. Τέλος του 2012 τον προσέλαβαν με κάποια σχέση. Έγινε πολύ ομαλά και είμαι πολύ ευχαριστημένη. Δεν παύει να είναι ο χώρος που έφτιαξα με τη δική μου προσπάθεια».