Δύο συνηθισμένες ταινίες δράσης, χωρίς ιδιαίτερη έμπνευση.

ΜΗ ΜΟΥ ΧΑΛΑΣ ΤΗ ΜΕΡΑ

THE LAST STAND

Σκην.: Κιμ Τζι-γουν

Πρωτ.: Άρνολντ Σβαρτσενέγκερ, Τζόνι Νόξβιλ, Φόρεστ Γουίτακερ, Λούις Γκουζμάν

Στην προσπάθειά του να φύγει από τις Η.Π.Α., ένας διαβόητος έμπορος ναρκωτικών ετοιμάζεται να διασχίσει μια αμερικανική επαρχιακή κωμόπολη στα σύνορα με το Μεξικό, και οι μόνοι που μπορούν να τον σταματήσουν είναι ο τοπικός σερίφης με τους βοηθούς του.

Δέκα χρόνια μετά από τον τελευταίο πρωταγωνιστικό του ρόλο στο «Εξολοθρευτής 3: η εξέγερση των μηχανών», δύο θητείες ως κυβερνήτης της Καλιφόρνιας και μερικές guest εμφανίσεις, ο 66χρονος Σβαρτσενέγκερ διάλεξε να επιστρέψει στη μεγάλη οθόνη με μια κωμική περιπέτεια, ουσιαστικά ένα σύγχρονο γουέστερν με αυτοκίνητα αντί για άλογα και πολυβόλα αντί για εξάσφαιρα. Το χιούμορ και η δράση συνδυάζονται επιτυχημένα, εξασφαλίζοντας όμως αναμενόμενο θέαμα, χωρίς ευρηματικότητα ή εκπλήξεις. Με λεπτή χροιά φωνής, αδιάφορα γραμμένος και συνηθισμένα ερμηνευμένος, ο κακός είναι ελάχιστα απειλητικός, ενώ η Corvette ZR1 μένει μάλλον αναξιοποίητη, αφού έκτος από μια σύγκρουση, το μόνο που κάνει είναι να τρέχει στην ακίνδυνη ευθεία της ερήμου.

Όπως και στα ανάλογα εγχειρήματα των συνομήλικων του πρωταγωνιστή (ο Σιλβέστερ Σταλόουν στα «John Rambo», «Rocky Balboa» και τους δύο «Αναλώσιμους», o Χάρισον Φορντ στο «Ο Ιντιάνα Τζόουνς και το βασίλειο του Κρυστάλλινου Κρανίου»), εδώ το σενάριο φροντίζει βεβαίως να αναγνωρίσει την ηλικία του Σβαρτσενέγκερ και να διασκεδάσει μ’ αυτή, ενώ η σκηνοθεσία τον διατηρεί αγέρωχο με τα ανάλογα καδραρίσματα, ατάκες, και χωρίς να πιέζει τις αντοχές του πολύ πέρα από τα όρια της αληθοφάνειας στις σκηνές μάχης.

Αξιοπρόσεκτη θεματική λεπτομέρεια, ότι στο περιθώριο του γενικότερα συντηρητικού κλίματος του σεναρίου (macho πρωταγωνιστής δεξιών πολιτικών καταβολών, η πόλη του Νότου, η γενικευμένη οπλοκατοχή των κατοίκων κτλ.), σχηματίζεται μια αμφιλεγόμενη ρητορική για τους μετανάστες, με τον λατινοαμερικανικής καταγωγής αμερικανό βοηθό Μάικ στην ομάδα του Ρέι, και δίνοντας στον Σβαρτσενέγκερ την ατάκα “Βγάζεις κακό όνομα σ’ εμάς τους μετανάστες” την ώρα που σκοτώνει τον Κορτέζ, η οποία είναι βεβαίως ένα αυτο-βιογραφικό αστείο, αφού προηγουμένως η πλοκή δε μας έχει δώσει κάποια σχετική πληροφορία για την καταγωγή του χαρακτήρα του. Από τη μία λοιπόν η ομάδα του σερίφη αντανακλά την ποικιλία του πληθυσμού στα νότια σύνορα και η μετανάστευση χαρακτηρίζεται θεμιτή αφού ενσαρκώνεται από τον ήρωα. Από την άλλη, θα μπορούσε να υποστηρίξει κανείς ότι ο Σβαρτσενέγκερ αντιπροσωπεύει ένα είδος μετανάστευσης νόμιμης, ‘συμμορφωμένης’ και φιλόδοξα εργατικής, ένα είδος ‘αμερικανικού ονείρου’ στο οποίο θα πρέπει όλοι να προσβλέπουν και θα είναι ευπρόσδεκτοι μόνο εφόσον το υπηρετούν.

Ο ΚΥΝΗΓΗΜΕΝΟΣ

THE EXPATRIATE

Σκην.: Φίλιπ Στολτς

Πρωτ.: Άαρον Έκχαρτ, Όλγκα Κουριλένκο, Λιάνα Λιμπεράτο, Νιλ Νέιπιερ

Πρώην πράκτορας της CIA ζει μαζί με την κόρη του στο Βέλγιο, όπου εργάζεται σε μια εταιρεία συστημάτων ασφάλειας, ώσπου ένα πρωί βρίσκει τα γραφεία άδεια, τους υπαλλήλους να λείπουν, και τα αρχεία του σβησμένα, ενώ γρήγορα αντιλαμβάνεται ότι είναι στόχος δολοφόνων. Πρέπει λοιπόν να μείνει ζωντανός και να καταλάβει τι έχει συμβεί.

Ταινία δράσης που αδικεί τον ταλαντούχο πρωταγωνιστή της, εξαιτίας της κοινοτοπίας και της προχειρότητάς της. Δυστυχώς για το φιλμ, έχουν ήδη προηγηθεί τα «Abduction» (Τζον Σίνγκλετον, 2011) και «Μην εμπιστεύεσαι κανέναν» («In the cold light of day», Μαμπρούκ Ελ Μεχρί, 2012), με τα οποία η ταινία του Στολτς μοιάζει σε μεγάλο βαθμό, προσθέτοντας δόσεις από τα «Bourne» και τα «Taken». Με μερικές άστοχες επιλογές στο κάστινγκ (όπως η Κουριλένκο, που δε διαθέτει την αμερικανική προφορά και δείχνει να μην έχει περιθώρια ερμηνείας πέρα απ’ τη διαρκή ανησυχία της), προβλέψιμη πλοκή, εντελώς συνηθισμένες σκηνές δράσης, και πρόχειρα στημένες σκηνές που θα έπρεπε να προσδίδουν βαρύτητα στα διακυβεύματα (όπως οι χώροι και οι αξιωματούχοι στα γραφεία της CIA), το φιλμ γίνεται μία από τις αδιάφορες προσθήκες στο είδος.