Ταινίες που θα μπορούσαν να δίνουν περισσότερα από τα ελάχιστα απαραίτητα που προσφέρουν.

Ο ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟΣ

ΚΥΡΙΟΣ LAZHAR

MONSIEUR LAZHAR

Σκην.: Φιλίπ Φαλαρντό

Πρωτ.: Μοχάμεντ Φελάγκ, Σόφι Νελίς, Εμιλιέν Νερόν, Ντανιέλ Προυλ

O αλγερινός Μπασίρ Λαζάρ έρχεται να διδάξει μια τάξη δημοτικού σχολείου στο Μόντρεαλ, η προηγούμενη δασκάλα της οποίας κρεμάστηκε μέσα στη σχολική αίθουσα. Υποψήφια για Όσκαρ Ξενόγλωσσης Ταινίας 2012 για τον Καναδά, αυτή η κομεντί αφήνει τις δυνατότητές της ανεκμετάλλευτες, παραμένοντας όμως μία ευαίσθητη και χιουμοριστική προσθήκη στην κατηγορία ταινιών του ‘εμπνευσμένου καθηγητή’.

Καταρχάς, το σενάριο είναι γεμάτο από θέματα που όμως αναπτύσσονται επιφανειακά και εύκολα, χωρίς περαιτέρω περιπλοκή. Τα παιδιά αποτελούν το βασικό συναισθηματικό στήριγμα για τον Λαζάρ, αλλά η ταινία αποτυγχάνει να δείξει τον αντίκτυπο της διδασκαλίας του, με το σενάριο ν’ αρκείται σε περιστασιακές προφορικές ενδείξεις του, όπως όταν η μητέρα της Αλίς του λέει ότι η μικρή όλο μιλάει για εκείνον ή κάθε τόσο όταν οι μαθητές τονίζουν τη διαφορά των μεθόδων του από εκείνες της νεκρής προκατόχου του.

Επίσης, παρότι η ψυχολόγος που αναλαμβάνει την τάξη σχολιάζει ότι η διάθεση των παιδιών καλυτερεύει, εμείς δε βλέπουμε πότε αυτή την πρόοδο, γιατί εξαρχής τα παιδιά δε μοιάζουν να έχουν τραυματιστεί όσο υπονοεί το σενάριο. Ακόμη και το ζήτημα του ψέματος που οδήγησε τη δασκάλα στην αυτοκτονία , αποκαλύπτεται χωρίς σοβαρές επιπτώσεις, αφού λύνεται με το σύντομο ξέσπασμα του αγοριού μέσα στην τάξη, ενώ η νεκρή δασκάλα είναι απλώς ένας κινητήριος σεναριακός μοχλός χωρίς χαρακτηρολογικό ενδιαφέρον.

Το ρίσκο με το πολιτικό άσυλο του Λαζάρ επιλύεται γρήγορα και εύκολα, ενώ το αίσθημα με τη συνάδελφό αφήνεται μετέωρο, όπως και η κατάληξη του φιλμ που μοιάζει βιαστική, αφού ενώ ο Λαζάρ έχει μπροστά του την πρόκληση μιας νέας ζωής στον Καναδά, η ταινία επιλέγει να ταυτίσει τη διαδρομή του με την παραμονή του στο σχολείο, η οποία εξαρχής ήταν αθέμιτη.

Αν δηλαδή κανείς παραβλέπει την ευκολία με την οποία η πλοκή διορίζει τον Λαζάρ στο σχολείο (βεβαίως η ανάγκη να αναπληρωθεί το κενό είναι άμεση, αλλά τόσο ώστε μια διευθύντρια να ρισκάρει μια παρανομία; και πόσο καιρό της πήρε να ελέγξει τα χαρτιά του;), είναι επειδή υποθέτει ότι η ιστορία θα εκμεταλλευτεί αυτή την αφορμή για μια βαθύτερη επεξεργασία της δικής του απώλειας, η οποία όμως τελικά αξιοποιείται επιφανειακά.

Όλα τα παραπάνω στοιχίζουν περισσότερο στη λογική παρά στο συναίσθημα της ταινίας, που συνδυάζει ευχάριστα την τρυφερότητα και το χιούμορ των παιδιών, την ευαισθησία του δασκάλου και την προσπάθειά του να ‘γαντζωθεί’ από κάτι ‘φωτεινό’ κι ελπιδοφόρο όπως οι μαθητές του, προκειμένου να ξεπεράσει το δικό του τραυματικό παρελθόν.

ΔΙΩΚΤΕΣ ΤΟΥ ΕΓΚΛΗΜΑΤΟΣ

GANGSTER SQUAD

Σκην.: Ρούμπεν Φλάισερ

Πρωτ.: Ράιαν Γκόσλινγκ, Τζος Μπρόλιν, Έμμα Στόουν, Σων Πεν, Νικ Νόλτε, Ρόμπερτ Πάτρικ, Τζιοβάνι Ριμπίσι

Το 1949 ο μαφιόζος Μίκυ Κόεν κυριαρχεί στον υπόκοσμο του Λος Άντζελες και προσπαθεί συνεχώς να επεκτείνει την εξουσία του. Για να τον σταματήσει, ο αρχηγός της αστυνομίας συστήνει μια μυστική ομάδα κρούσης, αποτελούμενη από τους πιο σκληρούς αστυνομικούς της πόλης.

Η γοητεία, ο δυναμισμός και το ταλέντο του καστ διεκπεραιώνουν ικανοποιητικά αυτή τη συνηθισμένη και προβλέψιμη αστυνομική περιπέτεια, βασισμένη στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Πωλ Λίμπερμαν, ή αδικούνται από την κοινοτοπία της, αναλόγως με τις προσδοκίες του καθενός.

Το κάστινγκ είναι εύστοχο σε κάθε του επιλογή, με τη ‘φλογερή’ Στόουν, τους macho αστυνομικούς και τον παρανοϊκά οργίλο Πεν, η ‘αντι-νουάρ’ φωτογραφία του Ντιόν Μπιμπ γεμάτη πυκνά, ζεστά χρώματα, και οι σκηνές δράσης πλούσιες σε θόρυβο και καταστροφή, οπότε το φιλμ προσφέρει εύκολη και συνηθισμένη διασκέδαση, που δυστυχώς όμως δεν έχει να δώσει σεναριακές εκπλήξεις, ευρηματικά στημένες σκηνές δράσης ή χαρακτήρες αναπτυγμένους πέρα απ’ όσο απαιτείται ώστε να εξασφαλιστεί η συνοχή κι η λειτουργικότητα της πλοκής.