Παρακολουθούμε εδώ και εβδομάδες, ένα θέατρο του παραλόγου, μια επικοινωνιακή καταιγίδα κινδυνολογίας και έντασης, εν μέσω κρίσης, εν μέσω της δυσώδους αιθαλομίχλης που αναδύουν η προπαγάνδα των τρικομματικών εγκεφάλων και των εκμαγείων χειραγώγησης της κοινής γνώμης. Μόνο που σε λίγο δε θα υπάρχουν πια «ευήκοα ώτα», γιατί το χάος της κρίσης αποτελεί τη νέα κανονικότητα που καθορίζει τις ζωές όλων μας!
Διαχρονικά οι «βολεμένοι» ήθελαν να βασιλεύει ο νόμος και η τάξη, επιζητούσαν μιαν ΑΡΧΗ, που να διασφαλίζει την ατομική τους «προκοπή». Η φυλή των «βολεμένων», ήταν η τελευταία που ευαισθητοποιούνταν για γεγονότα που λάμβαναν χώρα πέρα από την πόρτα του σπιτιού τους. Είναι οι ίδιοι που σήμερα δια της σιωπής τους νομιμοποιούν τον αυταρχισμό και την κατάλυση δημοκρατικών ελευθεριών. Είναι αυτοί που ενδίδουν στους εκβιασμούς και εχθρεύονται το κάθε τι που αμφισβητεί τις παγιωμένες τους αντιλήψεις. Είναι αυτοί που διαχρονικά στρέφουν το κεφάλι τους αλλού την κρίσιμη ώρα!
Η κρίσιμη ώρα για όλες τις εξουσίες, πλησιάζει όταν οι «κανονικοί» άνθρωποι, αρχίζουν να συνειδητοποιούνται, να αμφισβητούν την επίπλαστη κανονικότητα και τους εκφραστές της. Στη χώρα μας, οι «κανονικοί» άνθρωποι έχουν μεταλλαχθεί σε ζόμπι της κρίσης. Αφού τους λεηλάτησαν, αφού τους αφαίρεσαν το υπόβαθρο της ύπαρξής τους, τώρα προσπαθούν να τους επαναφέρουν με μεταφυσικό τρόπο στη ζωή, για να στηρίξουν ξανά -μέσω της στρατηγικής ψυχολογικών εκβιασμών και τεχνητών εντάσεων- το σαθρό πολιτικοοικονομικό σύστημα της διαφθοράς και της διαπλοκής, μέρος του οποίου υπήρξαν και αυτοί. Η επισφάλεια που νοιώθει η κοινωνία, τα θέσφατα της ιδιοκτησίας και της περιουσίας που απειλούνται από τα μέτρα και από τις τράπεζες -και όχι από τους διαφορετικά σκεπτόμενους- η αμφισβήτηση της επικρατούσας τάξης, επιχειρείται να ξεπεραστεί μέσω τεχνητών κρίσεων και επίδειξης πυγμής. Ο αποσταθεροποιημένος πρώην «βολεμένος», διατηρείται έτσι σε μια κατάσταση ιδεατής κανονικότητας, για να μη χειραφετηθεί.
Η μετατροπή του αντικανονικού σε κανονικό
Με τα ποσοστά ανεργίας να υπερβαίνουν το 30%, με τη χώρα και τους κατοίκους της υπερχρεωμένους, χωρίς ελπίδα «απαγκίστρωσης», με την οικονομική ζωή σε μαρασμό, με τις παραγωγικές δυνάμεις σε αποσύνθεση, η κανονικότητα γίνεται όνειρο απατηλό. Τη μεγάλη ανάγκη που προκύπτει, για οριοθέτηση και αυτοπεποίθηση, την εξασφαλίζουν οι επίπλαστες διαχωριστικές γραμμές του ΑΥΤΟΙ –ξένοι, αναρχικοί, αριστεροί, διαφορετικά σκεπτόμενοι, αλλόθρησκοι κ.τ.λ.,- και του ΕΜΕΙΣ οι υπόλοιποι. Το ΑΥΤΟΙ, προβάλλεται, ως η απειλή του ΕΜΕΙΣ! Ο διαχωρισμός αυτός αντικαθιστά τον πραγματικό, εκμεταλλευτές και εκμεταλλευόμενοι. Επειδή η κυβέρνηση δε μπορεί με θετικό τρόπο –π.χ. με θετικούς ρυθμούς ανάπτυξης, με δημιουργία θέσεων εργασίας κτλ.– να δημιουργήσει αίσθημα ασφάλειας στον πολίτη, καταφεύγει στην τεχνητή ένταση, θέλοντας να εκβιάσει την καταλλαγή της δυσαρέσκειας, παρουσιάζοντας ξαφνικά έναν εχθρό, που απειλεί τα θεμέλια της καθεστηκυίας τάξης, έναν εχθρό ο οποίος μάλιστα –και αυτό έχει τη μεγαλύτερη σημασία- έχει συμμάχους στο κοινοβούλιο! Η τόνωση του εθνικιστικού «ΕΜΕΙΣ», που κουμπώνει με το αίτημα εξασφάλισης αδιάλειπτης και αδιασάλευτης τάξης, τονώνει πλασματικά το αίσθημα θαλπωρής, ασφάλειας και σιγουριάς, υψώνοντας ταυτόχρονα διαχωριστικό τείχος στους απέναντι στιγματισμένους ως «εχθρούς»! Το σχέδιο είχε ανακοινωθεί από τις αρχές του καλοκαιριού και λεγόταν ανακατάληψη των πόλεων και αποκάλυψη της κουκούλας, φωτογραφίζοντας και την αριστερά. Η αριστερά που πρεσβεύει τις ιδέες της κοινωνικής απελευθέρωσης, στοχοποιείται, για να ενοχοποιηθούν σε βάθος χρόνου οι αγώνες, οι αξίες και τα ιδεώδη που πρεσβεύει, κυρίως δε αυτά της ελευθερίας, της ισότητας, της δικαιοσύνης, της κοινωνικής αλληλεγγύης και του σοσιαλισμού. Στοχοποιείται για να συκοφαντηθεί εν τη γενέσει η δυνατότητα εναλλακτικής πρότασης αμφισβήτησης του συστήματος αξιών που επικρατούν.
Η τρόικα εσωτερικού, η τρόικα εξωτερικού και το επίσημο κράτος, που σήμερα υπηρετούν με πάθος τη μια και μοναδική αλήθεια της νεοφιλελεύθερης εκδοχής, προσπαθούν μέσω της κινδυνολογίας, ενοχοποιώντας την αριστερά, ως σύμμαχο και εκφραστή της ανωμαλίας και παράγοντα αποσταθεροποίησης της οικονομίας, να εκβιάσουν την ανοχή της κοινωνίας στην επιβολή μιας αυταρχικής διακυβέρνησης και νομιμοποίησης της κρατικής βίας, υπό το μανδύα μιας κατάστασης εκτάκτου ανάγκης αορίστου διαρκείας, για λόγους «υψίστης» εθνικής σημασίας! Ο στόχος είναι να αποτρέψει την ριζοσπαστικοποίηση των πολιτών και να διασώσει το κατεστημένο.
Το αλωμένο, απαλλαγμένο από τα κοινωνικά του χαρακτηριστικά αυταρχικό κράτος, γίνεται όχημα του εκβιασμού και δείχνει τα δόντια του, εκπέμποντας μηνύματα τιμωρίας και απόλυτης κυριαρχίας, όχι μόνο στην αριστερά της αμφισβήτησης, αλλά και προς τις κοινωνικές τάξεις που πλήττονται από την κρίση και στους ίδιους τους νοικοκυραίους!
Η «απείθαρχη» αριστερά, αυτή που δε βολεύεται στην προσμονή του Αγίου Σοσιαλισμού, η αριστερά που δεν έχει ενταχθεί με «υπευθυνότητα», στη λογική του μνημονίου, η αριστερά που προτείνει ένα συμμετοχικό παράδειγμα άμεσης δημοκρατίας της κρατικής και κοινωνικής οργάνωσης, η διάσπαρτη και οργανωμένη αριστερά που αναζητά συμμαχίες στο κοινωνικό και πολιτικό πεδίο, πρέπει συλλήβδην να συκοφαντηθεί, για να περιθωριοποιηθεί και να μη μπορεί να οικοδομήσει τις συμμαχίες που απαιτούνται, για την αλλαγή παραδείγματος στην πολιτική σκηνή. Όλη η διαπλοκή του παλιού πολιτικοοικονομικού συμπλέγματος, έχει στραφεί προς αυτήν την κατεύθυνση. Το τι θα κάνει η αριστερά είναι το ζητούμενο. Θα εμπνεύσει με τη στάση της, θα βγει με αυτοπεποίθηση πείθοντας για το δικό της σχέδιο, ή θα προτιμήσει να απενεργοποιηθεί στη «βολική» γωνία του μονίμως κατατρεγμένου; Η πρόκληση αφορά και κάθε πολίτη ξεχωριστά: Αποδέχεται τον εκβιασμό και την ομηρία, ως νέα κανονικότητα, αποδέχεται την εξαθλίωση, ως νομοτέλεια, ή συμμετέχει και συνδιαμορφώνει την αλλαγή παραδείγματος; Το σύστημα μας έχει πετάξει το γάντι, θα το σηκώσουμε;
