Το πολιτικό σύστημα των «θεών» που τους προσκυνούν και τους φιλούν τα χέρια!!!

Του Αλέκου Α. Ανδρικάκη

Αφορμή τούτων των σκέψεων δόθηκε από τις χυδαιότητες που είδαμε και ακούσαμε επί της υπόθεσης της λίστας Λαγκάρντ, που θα μπορούσαν να είναι ευφάνταστα επιθεωρησιακά κείμενα τα οποία θα προκαλούσαν σκέψη και προβληματισμό.

Αλλά η λίστα είναι μόνο η αφορμή. Γιατί αυτές τις συμπεριφορές του διαχρονικά κυβερνώντος πολιτικού συστήματος – αν μας επέτρεπε το άλλο σύστημα, το μιντιακό- θα έπρεπε να τις αντιλαμβανόμαστε κάθε στιγμή, εδώ και χρόνια.

Ποιος δεν κατάλαβε απ’ όλη αυτή την υπόθεση ποιοι στ’ αλήθεια είναι οι «σωτήρες» που μας βουλιάζουν κάθε μέρα και περισσότερο…

Οι μάγκες του ελληνικού πολιτικού συστήματος, αυτοί που έφεραν τη χώρα ως εδώ, κατέφαγαν τα ταμεία της, λειτούργησαν σα να ήταν οι ιδιοκτήτες του τόπου.

Υπάρχει ένα κεντρικό πρόσωπο. Τουλάχιστο στο επίπεδο της συμπεριφοράς, που εκφράζει απόλυτα το τι είναι τελικά αυτό το σύστημα.

Στο πρόσωπο του Βενιζέλου εκφράζεται όλο το αλαζονικό, αμετροεπές, φθαρμένο, ετοιμοθάνατο σύστημα.

Που θεωρεί τη χώρα ιδιοκτήτη.

Που θεωρεί τη χυδαιότητα πολιτική.

Που αξιώνει αυταρχικά και προκλητικά το δια βίου ανεξέλεγκτό του.

Που θεωρεί εαυτόν σαν κάτι παραπάνω από τους λοιπούς θνητούς.

Σαν ένα είδος θεού. Που του φιλούν τα χέρια. Που το προσκυνούν.

Που δρα και λειτουργεί χωρίς σεμνότητα, χωρίς μέτρο, χωρίς αίσθηση ότι είναι εντολοδόχος, και όχι κάτοχος και ιδιοκτήτης, μιας χώρας κι ενός λαού.

Που θεωρεί προσόν να είσαι αγενής, φαφλατάς, να ξέρεις τα κόλπα της «πολιτικής πιάτσας». Να χτυπάς τα χέρια στο τραπέζι της εκπομπής που φιλοξενείσαι, όταν η ερώτηση που σου κάνουν δεν σου αρέσει. Και να δείχνεις ότι είσαι το «αφεντικό»…

Που διδάσκει ότι η αλαζονεία είναι πολιτική ιδιότητα.

Ίσως στο μυαλό του να έχει ότι πρέπει να τον προσκυνάμε, να του ανάβουμε και κανένα κεράκι, παρακαλώντας, ενώ σταυροκοπιόμαστε, «σφάξε με αγά μου ν’ αγιάσω»

Πιθανώς αυτός ο αυταρχισμός, όπως εκδηλώνεται στα γουρλωμένα μάτια του Βενιζέλου, είτε απευθύνεται σε πολίτες είτε σε πολιτικούς αντιπάλους, δεν έχει ανάλογο ιστορικό προηγούμενο. Ίσως έτσι εμφανίζεται η χειρότερη πολιτική φιγούρα της Ελλάδας εδώ και δεκαετίες.

Αν συνυπολογίσεις τον ραγιαδισμό που δείχνει στον κάθε Ευρωπαίο ισχυρό (η μίζερη εικόνα του παραμονές των εκλογών μπροστά στον πρόεδρο των Γερμανών σοσιαλδημοκρατών, με σκυμμένο κεφάλι και φωνή χαμηλή, παρακλητική) καταλήγεις – με σιγουριά- στο συμπέρασμα ότι ο συγκεκριμένος είναι η χειρίστη των πολιτικών περιπτώσεων στο σύγχρονο ελληνικό κράτος.

Είναι ο ίδιος που «θίγεται» από την οποιαδήποτε κριτική (δεν την ανέχεται η αυθεντία του, για να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους, αφού εκεί φτάνει η δημοκρατική του στόφα…), αλλά εκφράζει τον συσσωρευμένο ραγιαδισμό και την υπακοή ακόμη και μπροστά στους υπαλλήλους της Μέρκελ, όπως το έχει ομολογήσει και το έχει δείξει μπροστά στις κάμερες.

Αλλά – ξεκαθαρίσαμε από την αρχή- δεν είναι προσωπικό το θέμα. Στο πρόσωπο αυτής της αυταρχικής και ταυτόχρονα μίζερης στάσης, εκφράζεται ασφαλέστατα το κυρίαρχο πολιτικό σύστημα.

Όπως λειτουργεί ο Ε. Βενιζέλος, λειτουργεί όλο το κυρίαρχο πολιτικό σύστημα. Αυταρχισμός, αλαζονεία, τραμπουκισμός, τρομοκρατία, αισθήματα "ιδιοκτησίας" στο κράτος, μαγκιά, ασύστολη σπατάλη την ώρα που εξαφανίζουν τη ζωή του Έλληνα.

Αυτή είναι η εικόνα σήμερα του διεφθαρμένου συστήματος.

Που βάζει στο συρτάρι του προσωπικού γραφείου του ακόμη και κρατικά έγγραφα ή κρατικά μυστικά ασφαλείας, λες κι είναι το σχέδιο του κήπου του. Γιατί θεωρεί πως η Ελλάδα είναι ο κήπος του.

Που υβρίζει όποιον τολμά να τον ελέγξει ή να του κάνει κριτική. Γιατί θεωρεί ότι έχει το ανεξέλεγκτο.

Που χτυπά τα χέρια στα τραπέζια, γουρλώνει εκφοβιστικά τα μάτια, υψώνει απειλητικά το δάκτυλο σε όποιον τολμήσει να ρωτήσει καν για τις ενέργειές του. Γιατί θεωρεί εαυτόν περίπου σύγχρονο «θεό». Που δέχεται χειροφιλήματα.

Που παίρνει μέτρα, για όσα το ίδιο έκανε, αλλά για να τα εφαρμόσουν οι άλλοι.

Που βάζει βάρβαρους φόρους στους φτωχούς Έλληνες, αλλά για τον εαυτό του επιφυλάσσει τα πιο ακριβά, από τα αυτοκίνητα μέχρι τα ταξίδια. Γιατί θεωρεί ότι αυτή είναι η «αποστολή» του.

Που επειδή ακριβώς επιφυλάσσει για τα μέλη του την τύχη του «εκλεκτού του θεού», ή και του ίδιου του θεού, είναι έξω από τις διαδικασίες της πραγματικής ζωής. Δεν στάθηκε ποτέ κανείς απ’ αυτούς στην ουρά για τη δόση στην τράπεζα, για το λογαριασμό του ρεύματος, δεν ψώνισε ποτέ στο σούπερ μάρκετ. Δεν ξέρει την αγωνία να βγάλεις τα λεφτά, να σου φτάσουν να ζήσεις, ή να μετράς το τελευταίο ευρώ για τους νέους λογαριασμούς.

Που ξεπουλά την εθνική κυριαρχία, κλείνει νοσοκομεία και σχολεία στο όνομα του χρήματος, σκοτώνει ανθρώπους, πετά στα σκουπίδια τη νέα γενιά, αλλά και κάθε γενιά, και θεωρεί «ύβρη» ακόμη και να ερωτηθεί γ’ αυτό. Επειδή θεωρεί «αναφαίρετο προνόμιό» του την εν λευκώ διαχείριση.

Αυτός δεν είναι απλά ο Βενιζέλος. Είναι το σύστημα.

Αυτό που θέλει ανθρωπάκους για να κυριαρχεί. Γιατί σε Ανθρώπους δεν το καταφέρνει.

Αυτό που χρειάζεται έδρανα να χτυπά τα χέρια του, και να θυμίζει ότι υπάρχει με τον αυταρχισμό του.

Αυτό που ήλθε να «σώσει» την Ελλάδα που το ίδιο κατέστρεψε, νομίζοντας πως δεν θα πληρώσει από τον ίδιο το λαό που εξοντώνει σήμερα.

Είναι το ίδιο σύστημα παντού. Και σε τοπικό επίπεδο έχει τα ίδια χαρακτηριστικά: μαγκιά, αλαζονεία, στάση υπεράνω των νόμων και της ηθικής. Τσαμπουκάς απέναντι σ’ όποιον τολμήσει να το αμφισβητήσει. Χυδαιότητα και γουρλωμένα μάτια.

Το ίδιο σύστημα που αναδεικνύει σε πολιτική δύναμη τον νεοναζιστικό τραμπουκισμό για να τρομοκρατήσει τους Έλληνες, και μετά να μεσολαβήσει ως «σωτήρας» με εκστρατείες «διαφώτισης και προστασίας» από τη ναζιστική απειλή.

Είναι αυτό το σύστημα που προσπαθεί να διασώσει τα μέλη, του να αναπαράξει την εξουσία του, να διασωθεί τελικά το ίδιο. Και να μας πει ότι θα «σώσει» τη χώρα και τους Έλληνες, πατώντας στην άγνοια, το φόβο, τις δουλείες πολλών ανθρώπων, στους «νοικοκυραίους» και «φιλήσυχους», αυτούς που χρησιμοποιεί πάντα, ή πατώντας στον εθισμό μας. Λες κι ο δολοφόνος μπορεί να σε προστατεύσει…

Είναι αυτό το σύστημα των «Βενιζέλων» που δεν έχει καταλάβει ότι είναι ύψιστη τιμή η εκπροσώπηση των πολιτών και της χώρας. Ότι δεν υπάρχει μεγαλύτερη διάκριση στη ζωή ενός ανθρώπου από το να αντιπροσωπεύσει επαξίως το λαό και τη χώρα. Όχι να κατέχει εξουσία επειδή έμαθε να κάνει τον επαγγελματία της πολιτικής.

Κι όταν αντιπροσωπεύει οφείλει και να λογοδοτεί, να κρίνεται και φυσικά να αντικαθίσταται. Η επαγγελματοποίηση και η μονιμοποίηση στην πολιτική είναι απόδειξη αυταρχισμού κι αντιδημοκρατικότητας. Τι διαφορετικό όμως είναι το χαρακτηριστικό του εγχώριου κυβερνώντος πολιτικού συστήματος;

Όμως, να μας προκαλεί οργή αλλά όχι έκπληξη ό,τι κάνει ή ό,τι μας κάνει το πολιτικό σύστημα. Γιατί υπάρχει ένας νόμος στη φύση, που εκδηλώνεται πολύ χαρακτηριστικά με τη γνωστή προσπάθεια του γαϊδάρου όταν ψοφά...

Να μας προκαλεί έκπληξη μόνο η δική μας απάθεια...

Αυτοί που όλοι οι «μάγκες» του συστήματος εκμεταλλεύονται για να πουλήσουν τον τσαμπουκά τους, μαζί με την Ελλάδα και τους Έλληνες.

Να κάνουμε – επιτέλους- τον μεγάλο και καλό αγώνα, έχοντας στο νου το λόγο του Καζαντζάκη:

«Να γυμνάζεις το νου, να μη σε αποβλακώνει η βεβαιότητα, να βρίσκεις μπροστά σου μια πόρτα κλειστή και να μάχεσαι να την ανοίξεις».