Απλήρωτα εξακολουθούν να παραμένουν περισσότερα από 50 άτομα που εργάζονται στους παιδικούς σταθμούς του Δήμου Ηρακλείου, που προσφέρουν τις υπηρεσίες τους με πλήρες ωράριο από το Σεπτέμβρη που ξεκίνησε η σχολική χρονιά.

Οι άνθρωποι αυτοί που παρέμεναν χωρίς σύμβαση μέχρι τα Χριστούγεννα, κατάφεραν τελικά να υπογράψουν, αλλά εξακολουθούν να εργάζονται χωρίς να έχουν εισπράξει ούτε ένα ευρώ εδώ και πέντε μήνες!

Οι εργαζόμενοι βρίσκονται χωρίς υπερβολή σε μια κατάσταση πλήρους εξαθλίωσης, αφού αντιμετωπίζουν σοβαρότατα οικονομικά προβλήματα σε σχέση με την επιβίωση τους… Παρά το γεγονός ότι στις δικές τους πλάτες στηρίζεται ένα πολύ σημαντικό κομμάτι της πολυδιαφημισμένης κοινωνικής πολιτικής της Λότζια, οι άνθρωποι αυτοί χωρίς υπερβολή βρίσκονται σε πλήρη οικονομική αδυναμία να προσφέρουν στο σπίτι τους ακόμα και ένα μπουκάλι γάλα...

Χωρίς μισθό...

Όπως προκύπτει οι άνθρωποι αυτοί εργάζονταν στους παιδικούς σταθμούς του δήμου, μέσω του προγράμματος ΕΣΠΑ από το Μάιο, και η σύμβαση τους έληγε τον Αύγουστο. Ωστόσο λόγω της εκκρηκτικής πίεσης που δέχτηκε ο δήμος από τις αιτήσεις των εκατοντάδων γονέων που ζητούσαν πιεστικά για τα παιδιά τους μια θέση στους παιδικούς σταθμούς ζητήθηκε από τους εργαζόμενους να συνεχίσουν να δουλεύουν στα πόστα τους, με τη διαβεβαίωση ότι το κόστος της μισθοδοσίας τους θα καλυφθεί από το ΕΣΠΑ. Έτσι οι άνθρωποι αυτοί συνέχισαν να εργάζονται και μετά από ένα τετράμηνο κατάφεραν να υπογράψουν συμβάσεις(!!!...) αφού αντέδρασαν έντονα με αποτέλεσμα να υπάρξουν πολιτικές πιέσεις για να τακτοποιηθεί το μείζον ζήτημα της εργασιακής τους κάλυψης.

Ωστόσο ενώ δίνονταν διαβεβαιώσεις ότι το θέμα της πληρωμής τους θα τακτοποιηθεί, το όλο ζήτημα παραμένει στον αέρα, με αποτέλεσμα να είναι κυριολεκτικά όμηροι μιας κατάστασης στην οποία έχουν χωρίς υπερβολή εγκλωβιστεί.

Παρά τις καθησυχαστικές διαβεβαιώσεις η υπομονή των εργαζομένων έχει κυριολεκτικά εξαντληθεί, αφού αναγκάστηκαν να περάσουν γιορτές με την τσέπη άδεια, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για τους ίδιους και τις οικογένειες τους.

Έτσι ενώ οι οικονομικές τους υποχρεώσεις αυξάνονται, μεγαλώνει και η απόγνωση τους, καθώς το γεγονός ότι εξακολουθούν να παραμένουν απλήρωτοι, τους έχει βυθίσει σε μια κατάσταη βασανιστικής ομηρίας την οποία δεν μπορούν πλέον να αντέξουν.