Έκθεση έργων του Ρουσσέτου Παναγιωτάκη στη Βασιλική του Αγίου Μάρκου
«Παρ ά λογα» είναι ο τίτλος της νέας έκθεσης ζωγραφικής του Ρουσσέτου Παναγιωτάκη που εγκαινιάστηκε χθες στη Βασιλική του Αγίου Μάρκου. Η έκθεση θα διαρκέσει ως και το Σάββατο 19 Ιανουαρίου.
Ο ίδιος ο ζωγράφος αναφέρει για την έκθεση πως «Το «πάθος» που προκαλεί η ζωγραφιά είναι ανάλογο μιας ζωντανής παράστασης, έχει το λόγο στην κατανόηση της ομορφιάς και στην άλογη τέρψη που αυτό δημιουργεί.
Η ζωγραφική δεν είναι απλώς και μόνο ένα χρωμάτισμα μιας κάποιας επιφάνειας, αλλά είναι σύνθεση, σημεία, χρώμα, που εντάσσονται στον τρόπο σκέψης μου όλα μαζί. Είναι ένα νηματερό που το χρησιμοποιώ για να υποδείξω, να υπενθυμίσω, να εξιστορήσω, να προκαλέσω να συγκινήσω και να βάλω μέσα στο παιχνίδι το θεατή-αναγνώστη, να του αφυπνίσω το λαβυρινθικό του υποσυνείδητο για να βρει την άκρη του νήματος. Είναι επιπλέον ασπίδα στις βίαιες- παρακμιακές, κοινωνικές και πολιτικές αντιξοότητες των ημερών μας και χρειαζόμαστε ελεύθερη σκέψη, ώστε να μη γίνουμε σκλάβοι του κατεστημένου και του ημίμετρου. Μόνο έτσι επιτυγχάνουμε τη δημιουργική υπέρβαση στην τέχνη. Τον άγνωστο και πανέμορφο κόσμο που εκτείνεται πέρα από τα ανθρώπινα δεδομένα και που μόνο να κινδυνέψουμε να φανταστούμε μπορούμε. Όταν όμως θελήσουμε να τον παρουσιάσουμε στο διπλανό μας, χρειάζεται να καταφύγουμε στην εναργέστατή μας αίσθηση και να τον δείξουμε εμφανέστατο και ερασμιώτατο, όπως τον βλέπουνε τα μάτια μας και τον κρίνει το σχηματισμένο μέσα σε δανεικά πλαίσια μυαλό μας. Η «διείσδυση του γλυκού αυτού δηλητηρίου» μέσα μας γίνεται αργά, με τον καιρό, όταν πια έχει διαποτίσει βαθιά την ψυχή μας μέχρι να νιώθουμε καθαρά το νόημα που έχει και να αντιστεκόμαστε, όσο γίνεται σʼ αυτό.» Εξηγεί, ακόμα, πως «Ο διάλογος με το έργο γίνεται μονόλογος και είναι η έκφραση της ανθρώπινης ψυχής. Αυτό το κομμάτι της ανθρώπινης προσωπικότητας δικαιώνει με το πάθος του δόγματος την «ά λογη» τέχνη. Το ζωγραφικό έργο μένει σιωπηλό μπροστά στο θεατή, αδύνατο να πει τίποτα περισσότερο από κείνο που είπε μια φορά, δικαιώνεται ή αδικείται από κείνον που το καταλαβαίνει, ως τον πιο ανίδεο, ανυπεράσπιστο σε κάθε δίκαιο ή άδικο φέρσιμο. Είναι μια ζωγραφική μίμηση ενός ονείρου που απευθύνεται σε ξύπνιους ανθρώπους, μια ανθρώπινη ταχυδακτυλουργική δημιουργία με διάφορα σχήματα και χρώματα, που ενσαρκώνεται εκ του μη όντος, ή από συγκλονιστικές σκέψεις και γεγονότα των ημερών μας. Σήμερα που η ανόητη Πανδώρα άνοιξε πάλι το κουτί της, ξαναγυρίζοντας μας διακόσια χρόνια πίσω στην ίδια αφετηρία για καινούριους αγώνες, για να αποκτήσουμε ξανά τα κεκτημένα. Πάντα ήθελα και θέλω να μην είμαι σκλάβος του κατεστημένου για να μπορώ να εκφράζομαι ελεύθερος».
