Με το «ζωγράφο της Κρήτης» ανοίγει εικαστικά η χρονιά για το Ηράκλειο!

Έκθεση ζωγραφικής του Ρουσσέτου Παναγιωτάκη φιλοξενείται από την ερχόμενη Δευτέρα 07 έως το Σάββατο 19 Ιανουαρίου στη Βασιλική του Αγ. Μάρκου.

Η έκθεση θα είναι ελεύθερη για το κοινό.

Ο Ρουσσέτος Παναγιωτάκης γεννήθηκε στο Ηράκλειο της Κρήτης, το 1944. Σπούδασε Ζωγραφική και Γραφικές Τέχνες. Εργάστηκε σε μεγάλες διαφημιστικές εταιρείες στην Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη καθώς και σε πολλές εφημερίδες και περιοδικά πανελλαδικής κυκλοφορίας. Το 1981 εγκαταστάθηκε στην Κρήτη και ασχολήθηκε με τις Γραφικές Τέχνες, τη Ζωγραφική και τη Φωτογραφία. Από το 1988, αφοσιώθηκε αποκλειστικά στη Ζωγραφική. Διετέλεσε καλλιτεχνικός διευθυντής διαφόρων φορέων, πρόεδρος πολιτιστικών οργανισμών και συλλόγων, ραδιοφωνικός και τηλεοπτικός παραγωγός κ.λπ. Έχει κάνει, μέχρι σήμερα, επτά ατομικές εκθέσεις ζωγραφικής στην Κρήτη και δύο στην Αθήνα.

Ως ζωγράφος έχει γίνει ευρύτερα γνωστός από τους πίνακές του που αναπαριστούν τη ζωή των αρχαίων Κρητών στα Μινωικά Ανάκτορα. Τα έργα του αυτά απεικονίζουν παραστατικά με απόλυτα φυσικό και ρεαλιστικό τρόπο τις καθημερινές ασχολίες των Μινωιτών.

Ο ίδιος, σε συνέντευξή του στην «Π» είχε δηλώσει πως «Γενικά για την κατάσταση που επικρατεί σήμερα στον κόσμο θέλω να δώσω μηνύματα, επηρεασμένη όμως πάντα από το μινωικό πολιτισμό. Μπορεί να μη λέει τίποτα αυτό σαν εικόνα αλλά όμως η βάση του υπάρχει πάντα από κάτι, είναι μέσα στη φιλοσοφία και το πνεύμα της κρητικής διοίκησης των πρώτων χρόνων. Αν σκεφτεί κανένας ότι το πρώτο ισομοίρασμα της γης το έκανε κάποιος Μίνωας, έχουμε τον πρώτο σοσιαλισμό, αν σκεφτεί κανείς ότι οι άνθρωποι αναστήνονταν και πεθαίνανε όπως αργότερα ο Χριστός και σε άλλες θρησκείες…Υπάρχει πάντα μία βάση κι επειδή πιστεύω ότι από δω ξεκινούνε τα περισσότερα και ακόμα και πολλά θρησκευτικά παρακλάδια της φυσιολατρικής θρησκείας. Δε μας έχουν πει τίποτα οι νεότερες θρησκείες και όλα αυτά κάθε τόσο τα ανακαλύπτουμε, τα διαβάζουμε και έρχονται στο φως καινούργια στοιχεία, καινούργιοι μελετητές και βλέπουμε ότι όσο προς τα πίσω πας, πατάς πάλι πάνω στην Κρήτη, φεύγουμε λίγο από την Κρήτη και πάντα υπάρχει ένα μεγάλο κενό και στην ιστορία ίσως γιατί το φοβούνται, ίσως γιατί δεν το γνωρίζουν, δεν έχουν επαρκή στοιχεία…».