Περπατώντας στη γενέθλια πόλη, παραμονές Πρωτοχρονιάς, με τις μνήμες να έρχονται με αθόρυβα βήματα, έχοντας συγχρόνως στο μυαλό μου πως πρέπει να είμαι συνεπής με τούτη την στήλη, έρχεται στο μυαλό μου η φράση: ‘’Ναι, έχω πολλά χαμένα οικόπεδα ν’ αναζητήσω στην Αίγινα’’, φράση που σε μένα αλλάζει πολύ λίγο, ναι, έχω πολλά χαμένα οικόπεδα ν’ αναζητήσω στα Χανιά.
Είναι η τελευταία κουβέντα του βιβλίου ΛΑΧΑΝΟΡΥΖΟ ΤΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ, διηγήματα του ΔΗΜΟΣΘΕΝΗ ΚΟΥΡΤΟΒΙΚ. ( εκδόσεις ΕΣΤΙΑ)
Το λογοτεχνικό είδος του διηγήματος είναι μια αγάπη δική μου που δεν μπορεί να κρυφτεί, και ο Δημοσθένης Κούρτοβικ για τους πολλούς είναι γνωστός ως κριτικός αλλά και εξαιρετικά εύστοχος σχολιαστής της ελληνικής πραγματικότητας μέσα από τις σελίδες των Νέων. Αλλά όχι μόνο: όπως φαινεται και από τα μυθιστορήματά του με ξεχωριστό, κατά τη γνώμη μου, αλλά και προφητικό με κάποιο τρόπο, το Η ΝΟΣΤΑΛΓΙΑ ΤΩΝ ΔΡΑΚΩΝ, ο Δ. Κ. είναι ένας ιδιαίτερος λογοτέχνης. Και στην παρούσα συλλογή διηγημάτων αυτό γίνεται φανερό. Ή, με άλλα λόγια προσπαθώ να πω, πως το θέμα στην λογοτεχνία δεν είναι να πεις μια ενδιαφέρουσα ιστορία, να γράψεις ένα άψογο φιλολογικά κείμενο, αλλά να σκάψεις πέρα από την επιφάνεια, να πας πέρα από τα εκφρασμένα. Να μπορείς να πεις ‘’με ηδονικές φρικιάσεις της μνήμης’’ πως: ‘’Αχ, οι τρελές βεβαιότητες της νιότης, που αργότερα πικραμένοι, μνησίκακοι από τα χρόνια και τις αποτυχίες της ζωής, δεν τις συγχωρούμε στο παιδί που υπήρξαμε’’.
Δέκα έξι, λοιπόν, διηγήματα υπό τον τίτλο, Λαχανόρυζο του Σταυρού, που μιλούν για την παιδική ηλικία, τα ταξίδια, την Ευρώπη και την χώρα ετούτη, την διαφορετικότητα, την καταστροφή του περιβάλλοντος, τη μνήμη πάντα, με τρόπο βαθύτερο, εναργέστερο και ουδέποτε τετριμμένο. ‘’Εν αρχή ην ο Λόγος. Και αμέσως μετά η παρεξήγηση, πρώτος καρπός της ένωσής του με την ανθρώπινη Άγνοια’’. Και η ‘’μυστική γεωγραφία’’ των λέξεων του Δ. Κούρτοβικ καλούν τον αναγνώστη να αφήνει πίσω αυτήν ακριβώς την άγνοια, σπουδαίο μάθημα στην λογοτεχνία και τη ζωή.
Καλή μας Πρωτοχρονιά.
