Μονοπάτια

Η περιπέτεια στη Μέση Γη ξαναρχίζει με φαντασμαγορία και déjà vu.

ΧΟΜΠΙΤ: ΕΝΑ ΑΝΑΠΑΝΤΕΧΟ ΤΑΞΙΔΙ

THE HOBBIT: AN UNEXPECTED JOURNEY

Σκην.: Πίτερ Τζάκσον

Πρωτ.: Μάρτιν Φρίμαν, Ίαν Μακέλεν, Ρίτσαρντ Άρμιτατζ, Κεν Στοτ, Γκρέιαμ ΜακΤάβις, Τζέιμς Νέσμπιτ, Άντι Σέρκις, Χιούγκο Γουίβινγκ, Κέιτ Μπλάνσετ, Ελάιτζα Γουντ, Κρίστοφερ Λη

Ο μάγος Γκάνταλφ ο Γκρίζος φτάνει στο Σάιρ για να επισκεφτεί το χόμπιτ φίλο του Μπίλμπο Μπάγκινς και να του ζητήσει να τον ακολουθήσει μαζί με 13 νάνους στην προσπάθεια ν’ ανακτήσουν τη χώρα τους από τον δράκο Σμάουγκ. Ο Μπίλμπο αρχικά είναι απρόθυμος αλλά τελικά ακολουθεί για χάρη της περιπέτειας, μακριά από την υπερβολικά ήσυχη ζωή του.

Κινηματογραφική μεταφορά του μυθιστορήματος του Τζον Τόλκιν «The Hobbit» που εκδόθηκε το 1937 και προηγείται της τριλογίας του «Άρχοντα των δαχτυλιδιών» που έγραψε ο ίδιος, και την οποία μετέφερε επίσης ο Τζάκσον στο σινεμά με τεράστια εμπορική και καλλιτεχνική επιτυχία από το 2001 ως το 2003. Ενώ αρχικά είχε αποφασιστεί ότι το «Hobbit» θα μοιραζόταν σε δύο μέρη, τελικά οι συντελεστές αποφάσισαν να το αναπτύξουν κι αυτό σε τριλογία, κι έτσι το επόμενο μέρος με υπότιτλο «The desolation of Smaug» έχει προγραμματιστεί για τον Δεκέμβρη του 2013, ενώ το τελευταίο που θα τιτλοφορείται «There and back again» αναμένεται τον Ιούλιο του 2014. Η επιστροφή του Τζάκσον στη Μέση Γη σηματοδοτεί μια ιστορική κινηματογραφική καινοτομία, καθώς η ταινία δεν είναι απλώς γυρισμένη ψηφιακά και τρισδιάστατα, αλλά με διπλάσια ταχύτητα λήψης (high frame rate) από την καθιερωμένη. Ενώ δηλαδή η συμβατική ταχύτητα λήψης είναι 24 καρέ/δευτερόλεπτο (που σημαίνει ότι το φιλμ τρέχει μέσα στη μηχανή με ταχύτητα ώστε να τραβάει 24 φωτογραφίες το δευτερόλεπτο), ο Τζάκσον τη διπλασιάζει στα 48 καρέ/δευτερόλεπτο επιδιώκοντας πρωτοποριακή αληθοφάνεια. Δυστυχώς η ταινία προβάλλεται σε high frame rate μόνο σε αθηναϊκές αίθουσες κι έτσι στο Ηράκλειο δεν είχαμε την ευκαιρία να τη δούμε όπως προοριζόταν. Συνεπώς διευκρινίζουμε ότι η εντύπωσή μας προκύπτει από μια συμβατικής ταχύτητας ψηφιακή τρισδιάστατη προβολή.

Καταρχάς ας ξεμπερδέψουμε με την προφανέστερη διαπίστωση όλων, ότι η αποδεδειγμένη ικανότητα του σκηνοθέτη για μεγάλης κλίμακα σινεμά και η καλή γνώση του υλικού του δεν αφήνουν περιθώρια για αποτέλεσμα κατώτερο του εντυπωσιακού. Ο Τζάκσον χρησιμοποιεί ξανά τα εκπληκτικά τοπία της πατρίδας του, Νέας Ζηλανδίας, τα οποία παρεμβάλλει σύντομα ανάμεσα στα ψηφιακά περιβάλλοντα που συνθέτουν σε σημείο κορεσμού τους χώρους δράσης της ιστορίας. Μια στήριξη στην ψηφιακή απεικόνιση που χαρακτηρίζει γενικότερα το έργο του Τζάκσον από τον «Άρχοντα» και μετά και κατά τη γνώμη μας στερεί μάλλον άδικα αληθοφάνεια από τις ταινίες του- οι οποίες όμως από την άλλη θα μπορούσε να υποστηρίξει κανείς ότι προσφέρονται γι’ αυτού του είδους τον ψηφιακό κορεσμό λόγω του παραμυθιακού τους χαρακτήρα, ενώ παράλληλα είναι συζητήσιμο αν μια τόσο μεγάλη ποικιλία γεγονότων θα μπορούσε ν’ αναπαρασταθεί με περισσότερα σκηνικά και λιγότερες ψηφιακές προσθήκες. Στα θετικά ψηφιακά αποτελέσματα πάντως, η απίστευτη ζωηράδα κι εκφραστικότητα του Γκόλουμ, το οποίο συνεχίζει να υποδύεται ο Άντι Σέρκις. Το ύφος είναι γενικότερα ελαφρύτερο και συχνότερα χιουμοριστικό απ’ ό,τι ο «Άρχοντας», και η πλοκή δεν υστερεί σε δοκιμασίες προς τους ήρωες, κάτι που όμως για μένα αποτελεί κι ένα από τα βασικά ζητήματα του σεναρίου, καθώς ενώ το θέαμα παραμένει χορταστικό, μου διατηρεί την αίσθηση ότι απλώς παραθέτει σε χαλαρό ρυθμό παρεκβατικά περιστατικά που μειώνουν την ένταση και την κρισιμότητα του τελικού στόχου, επενδύοντας περισσότερο στην πρότερη γνώση της ιστορίας από μια μερίδα θεατών και στον πληθωρικό εντυπωσιασμό που καλείται να αποσπάσει την προσοχή των υπολοίπων από τα ερωτήματα που γεννιούνται στη διάρκεια σχετικά με πρόσωπα και καταστάσεις. Για παράδειγμα, ένα μόνιμο ερώτημα από την εποχή του «Άρχοντα» είναι τα αδιευκρίνιστα όρια των ικανοτήτων των μάγων και ειδικότερα του Γκάνταλφ, ο οποίος άλλοτε επιλέγει να ‘ξελασπώσει’ τους ήρωες και άλλοτε παραμένει ανεξήγητα αδρανής.