Στη μνήμη του Δημήτρη και του Βαγγέλη, στους εθελοντές της κοινωνίας και της ζωής
Βαρέθηκα να βλέπω σκιές.
Ψάχνω ανθρώπους.
Την ψυχή τους.
Εμείς, εμείς μπορούμε.
Εμείς ν’ απλώσουμε το χέρι.
Να αλλάξουμε τον κόσμο.
Η κακομοιριά, η ανημποριά, ο φόβος, δικό μας θέμα είναι.
Ο μόνος φόβος μας είμαστε εμείς.
Ο εαυτός μας.
Το μέσα μας.
Φοβόμαστε μην τρομάξουμε απ’ αυτό που έχουμε.
Φοβόμαστε μην καούμε.
Είναι βολική η κακομοιριά μας.
Είναι βολικό το σκυμμένο κεφάλι.
Είναι βολικό να λες ότι σε ψεκάζουν και είσαι έτσι, κακομοίρης.
Δεν θέλω να βλέπω άλλο σκιές.
Δεν θέλω να βλέπω άλλες σκιές.
Θέλω να βλέπω τους ανθρώπους.
Προτιμώ τους ανθρώπους.
Να διακρίνω την ψυχή τους.
Αυτή είναι η ομορφιά τους.
Αυτή είναι η δύναμή τους.
Είδα το θάνατο των δύο παλικαριών. Των εθελοντών ζωής της κοινωνίας.
Διάβασα απ’ το δικό τους μάθημα.
Αυτό που μετέδωσαν σ’ όλους μας.
Το μάθημα και της ζωής και του θανάτου τους.
Συχνά ένας θάνατος είναι μεγαλειώδες μάθημα ζωής.
Όσο τρομερός είναι, όσο πονάει, όσο καίει τη ζωή, όσο σκίζει τη σάρκα.
Όσο κι αν προκαλεί φρίκη η απώλεια.
Ένας θάνατος μπορεί να φωνάξει πολύ δυνατά για τη ζωή και τις ομορφιές της.
Για τη ζωή, για τις αξίες της.
Όπως φώναξε ο θάνατος του Δημήτρη και του Βαγγέλη, των δύο παλικαριών του ΕΚΑΒ.
Τι πιο σπουδαίο να δίνεις τον εαυτό σου στον άλλο;
Τι πιο μεγαλειώδες να είσαι εθελοντής για να σώζεις τον άλλο, τον άγνωστο, τον ξένο, αυτόν που δεν συνάντησες ποτέ σου, ούτε θα ξανασυναντήσεις;
Η βοήθεια στο παιδί σου, στον γονιό σου, στον άνθρωπό σου, είναι η αυτονόητη ευθύνη.
Στον άγνωστο όμως;
Δεν αρκεί να έχεις ένα επάγγελμα για να είσαι αυτός που προσφέρει την ανθρωπιά και την αλληλεγγύη.
Δεν αρκεί ότι πληρώνεσαι, όπως πληρώνεσαι, για να δίνεις το χέρι σου.
Για να μεταδίδεις την ανάσα στον άγνωστο, θέλει ένα μεγαλείο.
Μεγαλείο έχει ο Άνθρωπος.
Έχει η ψυχή του Ανθρώπου.
Έχει η ψυχή όταν την βλέπουμε στο πρόσωπο και στη σάρκα του Ανθρώπου.
Θέλει μεγαλοσύνη να δίνεις το χέρι.
Θέλει ανθρωπιά να σηκώσεις τον Άνθρωπο ψηλά, πάνω από το δικό σου μπόι.
Μην το ξεχνάμε, υπάρχει και σήμερα το ανθρώπινο μεγαλείο.
Δεν χάθηκε.
Δεν ξεχάστηκε.
Προσπαθούν να μας κάνουν να το χάσουμε.
Προσπαθούν να μας κάνουν να ξεχάσουμε τον Άνθρωπο και τις αξίες του.
Να βλέπουμε μόνο σκιές.
Σκιές στα πεζοδρόμια, στους τοίχους, στις πόρτες.
Σκιές που δεν ακούνε.
Σκιές που δεν βλέπουν.
Σκιές μοναχικές.
Γιατί οι σκιές δεν έχουν συναισθήματα.
Δεν πονούν, δεν αγαπούν, δεν έχουν καρδιά, ψυχή.
Δεν έχουν αλληλεγγύη.
Δεν έχουν χέρι να σ’ αγγίξουν.
Δεν αρκεί για όλους εμάς η συγκίνηση, η συμπαράσταση, η μνήμη, η ανάμνηση από το μεγαλείο του Βαγγέλη και του Δημήτρη.
Ας πάρουμε το μεγαλείο που αναδεικνύει το δικό τους μάθημα.
Όσο σκληρότερες συνθήκες διαμορφώνουν για τον κόσμο μας, τόσο χρειαζόμαστε την πραγματική αξία του ανθρώπου.
Όχι για να επιβιώσουμε.
Όχι για να ζήσουμε.
Όχι για να εργαστούμε.
Όχι για να χαρούμε.
Αλλά για να ζήσουμε, να εργαστούμε, να χαρούμε, να αγωνιστούμε μαζί με τους άλλους. Τους ανθρώπους γύρω μας.
Είναι ο κόσμος έτσι καμωμένος.
Ο ένας χρειάζεται τη βοήθεια του άλλου.
Δεν ζεις μόνος σου.
Μπορεί να επιβιώνεις, απλά.
Αλλά η ζωή δεν είναι απλή επιβίωση.
Είναι ζήση, με αγώνα, προσφορά, δημιουργία, έρωτα, αποτυχία και επιτυχία, πόνο και κλάμα, χαρά, συγκίνηση. Συναίσθημα και προσπάθεια. Δηλαδή ανθρωπιά.
Είναι η ζωή.
Μας έδωσαν το μάθημά τους.
Ο Δημήτρης κι ο Βαγγέλης.
Μας το δίνουν καθημερινά πολλοί άλλοι Άνθρωποι.
Απ’ αυτή ή άλλη θέση.
Από θέση Ανθρώπου όμως.
Είναι όμως οι λίγοι.
Οι πολλοί, οι πάρα πολλοί είμαστε εγκλωβισμένοι στη σκιά μας.
Κακομοιριασμένοι, φοβισμένοι, ατομιστές, με σκυμμένο κεφάλι.
Τρομαγμένοι από την πραγματική ανθρώπινη αξία.
Έτσι έκαναν τον κόσμο μας αυτοί που είναι απλά σκιές, κι ας έχουν λεφτά, εξουσία, υποτακτικούς, κόκκινα χαλιά να τους περιμένουν στο διάβα τους.
Σκιές παραμένουν.
Όταν δεν βλέπουν τον πόνο που προκαλούν, την αδικία που γεμίζουν την Ελλάδα και τον κόσμο, σκιές σκοτεινές, αναίσθητες, αγέλαστες, απάνθρωπες, παραμένουν.
Σήμερα που αυτές οι σκιές έκαναν τον κόσμο μας σκοτεινό, αναίσθητο, αγέλαστο, απάνθρωπο, ας συντρίψουμε τις δικές μας σκιές και ας βγάλουμε την ψυχή μας, ας προβάλουμε τον Άνθρωπο.
Ο ένας χρειάζεται τον άλλο.
Αυτή είναι η αληθινή έννοια του κόσμου.
Αυτό είναι το πραγματικό του νόημα κι η αποστολή.
Γι’ αυτόν πρέπει να παλεύει ο άνθρωπος.
Αυτός είναι ο δικός του σκοπός.
Ο Βαγγέλης κι ο Δημήτρης με το θάνατό τους, το θάνατο που συγκλόνισε, μας έδωσαν το μάθημα.
Μας δίδαξαν για μια ακόμη φορά.
Όχι όμως και ύστατη.
Μας είπαν ότι αυτός ο κόσμος χρειάζεται ανθρωπιά, αλληλεγγύη, φως.
Έτσι θα διώξουμε τις σκιές.
Ας τις βγάλουμε από τους δρόμους.
Μαζί με τη μιζέρια μας.
Ας ανοίξουμε το δρόμο,
στην Αλληλεγγύη,
στο Φως,
στον Άνθρωπο,
στη Γνώση,
στη Δημιουργία,
στον Αγώνα να αλλάξουμε τον κόσμο.
Να τον κάνουμε Ανθρώπινο, Δίκαιο.
Εκεί δεν θα έχουν θέση οι σκοτεινές σκιές.
Όπως δεν έχουν στον αγώνα που έδωσαν ο Δημήτρης κι ο Βαγγέλης.
Στον καθημερινό αγώνα του κάθε Ανθρώπου που δεν το βάζει κάτω και βλέπει το δρόμο δύσκολο, αλλά πρόκληση για να τον βαδίσει.
