Ελεγες, σου άρεσε να το επαναλαμβάνεις, πως η δική σου γενιά του 39-40, είναι τυχερή.
Ξεκίνησες την εποχή του κάρβουνου. Τότε που οι νοικοκυρές έκαναν όλες τους τις δουλειές (μπουγάδα, σίδερο, μαγείρεμα) ανάβοντας τα ξύλα, τα κάρβουνα. Τα βράδια διάβαζες με το φως της λάμπας του πετρελαίου και ζεσταινόσουν με το μαγκάλι. Ευχαριστιόσουν να σκαλίζεις τη στάχτη και να χαζεύεις το αναβόσβημα των μικρών κάρβουνων.
Τα παιχνίδια σου ήταν χειροποίητα από ξύλο και καλάμι και η μπάλα, το τόπι, φτιαγμένη από μια παλιά κάλτσα, παραγεμισμένη με κουρέλια.
Το χριστουγεννιάτικο δέντρο, ένα κλαδί πεύκου πασπαλισμένο με βαμβάκι και στολισμένο με μήλα, κάστανα, μανταρίνια, τυλιγμένα στο χρυσόχαρτο από το πακέτο των τσιγάρων. Μετά ήρθε η εποχή της γκαζιέρας, του ψυγείου, του πάγου, του ηλεκτρικού ρεύματος, του ραδιοφώνου.
Υστερα έζησες απολαμβάνοντας την εποχή της τηλεόρασης, των μούντιαλ, των σειρών, του βίντεο, των διαστημικών ταξιδιών, της σύγχρονης τεχνολογίας με τα κινητά, το ίντερνετ, και τα αμέτρητα θαυμαστά προϊόντα. Από την εποχή του κάρβουνου μέχρι σήμερα διήνυσες την απόσταση αυτή με ταχύτητα φωτός. Τόσο γρήγορα περνούν οι καιροί.
Καθόσουν στον ίσκιο του δέντρου της ευτυχίας σιγoνανουρίζοντας το μυαλό σου με αναμνήσεις παλιές. Κοίταζες πότε, πότε ψηλά, το γαλάζιο του ουρανού και ευχαριστούσες τον Μεγαλοδύναμo που σε αξίωσε να διαβείς τόσες πολλές εποχές σε μια ζήση μόνο. Ξάφνου, ένα σύννεφο γκρίζο φάνηκε στον ορίζοντα. Αρχισε σιγά - σιγά να μεγαλώνει, να πυκνώνει, να μαυρίζει και να σκεπάζει τον ουράνιο θόλο. Η ατμόσφαιρα βάρυνε, έγινε υγρή και η αναπνοή με δυσκολία γέμιζε το στήθος. Αστραπές άρχισαν να διασχίζουν το στερέωμα με κατεύθυνση προς τα κάτω, συνοδευόμενες από ένα συνεχές απόκοσμο μουγκρητό. Τινάζεσαι. Τρέχεις απεγνωσμένα για να βρεις καταφύγιο να προφυλαχθείς. Δύσκολα προχωράς καθώς σε σπρώχνει βίαια ο δυνατός νεροβοριάς. Σκέφτεσαι τα παιδιά σου, τα εγγόνια σου και λαχανιάζεις. Φωνές τρυπούν και πονούν τα αυτιά του. Βγαλμένες λες μέσα από την τηλεόραση, τα δελτία ειδήσεων, τα διαγγέλματα των πρωθυπουργών και των πολύξερων υπουργών.
- Θυσίες θα κάνουμε. Θα θυσιάσουμε στο βωμό της Ευρωζώνης εσάς τους συνταξιούχους, τους μισθωτούς, τους άνεργους, όλους τους τυχερούς, αλλά θα σώσουμε το ευρώ, τους εαυτούς μας και όσους μας συντηρούν στην εξουσία.
- Οπως τρέχεις τρομοκρατημένος γλιστράς, πέφτεις και χτυπάς το κεφάλι σου. Λίγο πριν χάσεις τις αισθήσεις σου ή τη ζωή σου, αναλογίζεσαι.
- Μήπως δεν είναι τελικά τυχερή η γενιά μου;
