Του π. Ηλία Βολονάκη

12 Δεκεμβρίου 2012

Λαμπρύνεται σύμπασα η Ορθόδοξος Εκκλησία με την μνήμην του Αγίου και θαυματουργού Σπυρίδωνος. Με ιδιαίτερη κατάνυξη ακούμε τους ύμνους που η μελουργική παράδοση της Εκκλησίας συνέθεσε. Ο Αγιος Σπυρίδων αποτελεί το κλέος και την χαρά μας, την απαντοχή μας, αλλά και το πρόσωπο εκείνο που μας δείχνει τον δρόμο του Θεού. Κι έχουμε ανάγκη περισσότερο παρά ποτέ, αυτό τον δρόμο στις ημέρες μας.

Ο Αγιος Σπυρίδων υπήρξε και παραμένει στύλος για την Εκκλησία, τόσο επειδή υπερασπίστηκε την ακεραιότητα της πίστεως, όσο και επειδή έδειξε με τον πνευματικό του βίο και την λειτουργική προσευχή του την ιδιαίτερη αγάπη του για τον άνθρωπο και τον τρόπο με τον οποίο ο άνθρωπος μπορεί να προσεγγίσει το Θεό. Παράλληλα, υπήρξε στύλος της Εκκλησίας διότι έδειξε ότι ο άνθρωπος του Θεού δεν μπορεί παρά να είναι απλός και ταπεινός και να καταθέτει την μαρτυρία του όχι μόνο σε προσωπικό αλλά και σε κοινωνικό επίπεδο.

Ο Αγιος Σπυρίδων με τη ζωή του και τους αγώνες του έδειξε και μας δείχνει ότι το αληθινό νόημα της ζωής του ανθρώπου, ξεκινά από τη συνάντηση με το Χριστό. Ο Χριστός είναι ο πολύτιμος μαργαρίτης με τον οποίο μεταμορφώνεται αληθινά και αιώνια η ζωή μας.

Ζούμε σε δύσκολη εποχή. Οι περισσότεροι πορευόμαστε σύμφωνα με τους ρυθμούς της ζωής και του κόσμου που μας καθοδηγεί σε έτοιμες στάσεις ζωής. Ο ανθρώπινος χρόνος είναι περιορισμένος. Μπουκώνουν τη ζωή μας η τηλεόραση, το διαδίκτυο, η ευκολία με την οποία συνάπτουμε σχέσεις, οι βιοτικές μέριμνες. Παράλληλα μαθαίνουμε από όσους κυβερνούν ιδεολογικά και πολιτιστικά την κοινωνία μας οι οποίοι στην ουσία ρίχνουν ένα πέπλο που σκεπάζει οποιδήποτε πνευματικό ενδιαφέρον μας ότι ο άνθρωπος “είναι ό,τι τρώει”. Ο άνθρωπος είναι “ό,τι καταναλώνει” από υλικά αγαθά μέχρι τον συνανθρωπό του. Εργάζεται ο άνθρωπος “την βρώσιν την απολλυμένην” (Ιωαν. 27), την φθαρτή τροφή που προσωρινά συντηρεί, μας λέει ο Χριστός. Και η απάντηση της πίστεως είναι ο Χριστός ως ο “Αρτος ο ζων ο εκ του ουρανού καταβάς” (Ιωαν. 6, 51).

Ο πολύτιμος μαργαρίτης τον οποίο πρέπει να αναζητά κάθε άνθρωπος μορφωμένος ή όχι, είναι ο ίδιος ο Κύριός μας. Η σχέση μας με το Χριστό. Σε παγκοσμιοποίηση έζησε ο Αγιος Σπυρίδων. Σε περίοδο κρίσης κατά την οποία οι Ρωμαίοι αυτοκράτορες έβλεπαν την δύναμη της πίστεως στο Χριστό να σαρώνει τις δικές τους ψευτοθεότητες. Εβλεπαν τους Χριστιανούς να μην υπολογίζουν ούτε τη θλίψη, ούτε τη στενοχώρια, αλλά ούτε και την κοινωνική περιθωριοποίηση και να απλώνουν το μήνυμα της αλήθειας παντού. Και ήταν η κρίση απόδειξη ότι τελείωνε το πρότυπο του κόσμου που περιγραφόταν από την φιληδονία, τον κανιβαλισμό εις βάρος των ανθρώπων στις αρένες του Κολοσσαίου και ότι το “άρτος και θεάματα” δεν μπορούσε πλέον να δώσει νόημα στους πολλούς. Και οι άνθρωποι στρέφονταν προς την Εκκλησία νικώντας το θηρίο που φάνταζε μέχρι τότε ακατανίκητο. Και ο Κύριος τα δίνει όλα σ’ αυτούς που τον εκζητούν και ενώ “πλούσιοι επτώχευσαν και επείνασαν”, εκείνοι “ουκ ελαττωθήσονται παντός αγαθού”.

Ο Αγιος Σπυρίδων πορεύθηκε στη ζωή του πιστεύοντας στον Χριστό και στην Εκκλησία του. Αγωνίστηκε για την αρετή. Κατέστησε τον εαυτό του ναό του Αγίου Πνεύματος. Υπερέβη κάθε ανθρώπινο πρόσωπο. Μπορεί να μην ήταν μορφωμένος κατά κόσμο, αλλά ήταν μορφωμένος κατά Θεόν. Συλλειτουργούσε με τους αγγέλους. Αγάπησε τους ανθρώπους και η αγάπη αυτή τον έκανε με τη χάρη του Θεού να κάνει σημεία και τέρατα.

Ο Αγιος Σπυρίδων διασώζει στο ακέραιο το εκκλησιαστικό ήθος και μας οδηγεί στην αλήθεια, στο Χριστό. Ας τον ακολουθήσουμε.