Σήμερα, που μέσα στην παγκόσμια οικονομική κρίση η Ελλάδα βρίσκεται στο γκρεμό και «οι έμποροι των Εθνών» κοιτάζουν, πριν το τέλος, ό,τι εκείνοι θεωρούν τέλος, να πάρουν ό,τι της απόμεινε, ιεροσυλώντας κατά τη συνήθεια και το χαρακτήρα τους και χλευάζοντάς την για την έσχατη φτώχεια της, που τους συμφέρει να αποδίδουν μόνον στην ελεεινή βουλιμία των ηγετών της (όλοι της αρεσκείας τους) και στην «οκνηρία» του λαού της.
Σήμερα, που η Ελλάδα αποτελεί παράδειγμα προς αποφυγήν (δε θα γίνομε Ελλάδα φωνάζουν στα συλλαλητήρια οι πτωχευμένοι του νότου της Ευρώπης των δύο ταχυτήτων) και προκαλεί στην καλύτερη περίπτωση τον οίκτο. Σήμερα οι λίγοι σκεπτόμενοι και αδούλωτοι άνθρωποι, Έλληνες και ξένοι, όσοι μέσα στην υποδουλωμένη στο Νου Δύση, μπόρεσαν και συνταίριαξαν ό,τι ξέρει ο Νους με ό,τι νιώθει η ψυχή και δεν θυσίασαν τις ανάγκες της ψυχής και τις ηθικές αξίες στον απόλυτο ορθολογισμό και στο χρηματιστήριο, ούτε δέχτηκαν τη χρησιμοποίηση της τεχνοεπιστήμης, για να γίνουν δυνατότερες οι δυνατές χώρες και οι δυνατοί άνθρωποι σε βάρος του Γ΄ κόσμου και των δυστυχούντων του δυτικού. Σήμερα όλες αυτές οι δυνατές ηθικές συνειδήσεις, λοιπόν, είναι καιρός να υψώσουν το ανάστημά τους και τη φωνή τους σε δύο κατευθύνσεις με αποδέκτες όσους δεν είναι τελείως ανάλγητοι και αμολαλιστές πέρα για πέρα.
Αφενός προς όλο τον κόσμο, για να γνωρίσει ή να θυμηθεί και εντέλει να συνειδητοποιήσει τι συμβολίζει η Ελλάδα και ο Ελληνισμός για την ανθρωπότητα, την πορεία και τον πολιτισμό της, όσον αφορά τόσο το τεχνοοικονομικό του σκέλος, όσο και το ηθικοπνευματικό του. Και αφ’ ετέρου στην Ελλάδα που η κακή της μοίρα της στέρησε στην Κατοχή και στον Εμφύλιο τα καλύτερα παιδιά της, που πρόσφεραν τη ζωή τους για την ελευθερία και την ανεξαρτησία της, όχι ερήμην τόσο των τότε πολεμίων μας όσο και των φίλων και συμμάχων - σωτήρων μας. Τα παιδιά της που μετά τη δίνη και την ένταση, ξέρουν το πόσο ακριβοπληρωμένη είναι η πατρίδα και η Ελευθερία της θα την προστάτευαν από οποιαδήποτε θέση και κυρίως κοινωνικο- ποιώντας άτομα με αξίες πνευματικές και ηθικές. Θα γίνονταν ανάχωμα και μετερίζι ενάντια στην πολιτιστική ισοπέδωση που επέφερε ο χυδαίος καταναλωτισμός με τη θεοποίηση του χρήματος και την υποβάθμιση θεσμών και αξιών μέσα από τη διαφήμιση και τα πρότυπα που η τηλεόραση περνούσε επίμονα και γλυκά στο μυαλό και στην ψυχή του στερημένου για χρόνια και γεμάτου απωθημένα Έλληνα. Θα αντιδρούσαν στον κίνδυνο του εθνικού αφανισμού με τη μετανάστευση των προικισμένων νέων της Ελλάδας, την υπογεννητικότητα που αναμένεται να αυξηθεί λόγω των συνθηκών και την πολιτιστική ισοπέδωση του ελληνισμού, γιατί θα τα προλάβαιναν ίσως με την κοινωνική συνείδηση και ευθύνη των πολιτών, καθώς δεν έγιναν αυτά ανεπαισθήτως αλλά επί χρόνια πολλά ετοιμάζονταν. Επί χρόνια που τη δουλειά της τηλεόρασης συμπλήρωναν τα παραδείγματα της κοινωνικής ζωής των πολιτικών και δημοτικών αρχόντων, που αφοσιωμένοι στη διατήρηση «των πελατών και του μαγαζιού» δε νοιάζονταν για την ανυπαρξία του κράτους και την κάθε λογής λεηλασία, που οδήγησε στην τωρινή λεηλασία της ζωής μας, την επί δικαίων και αδίκων επιβληθείσαν.
Μέσα στην Ελλάδα του ήλιου και της θάλασσας, του ιλαρού ουρανού και του μελένιου τοπίου, της νευραλγικής θέσης και του ανεκμετάλλευτου πλούτου που οι ξένοι ορέγονται και χαίρονται, καθώς τους προσφέρεται όσο-όσο, μέσα στην Ελλάδα της θλίψης, της απόγνωσης και της οργής (που ποιος ξέρει τι θα βγάλει), του σκοτεινού μέλλοντος και της μετανάστευσης των νέων, οι λίγες όρθιες ψυχές του κόσμου πρέπει να φωνάξουν πόσα της οφείλει η ανθρωπότητα και η Δύση.
Η Δύση, η οποία, αν και «τα πάντα ορά και ακούει», σαν να μην ήξερε και να μην έβλεπε δεκαετίες τώρα τι γινόταν και που πήγαινε το πράγμα με ακρίβεια μαθηματική σε όλο τον Ευρωπαϊκό Νότο και κυρίως στην Ελλάδα με τις ιδιαιτερότητές της, στους εταίρους της, δηλαδή στο σπίτι της. Πράγματα για τα οποία επώνυμοι και ανώνυμοι πολίτες που ανησυχούσαν γραπτά στον τύπο περιμένοντας το μπαμ (ίσως όχι τόσο μεγάλο).
Πρέπει στη σημερινή Ελλάδα - θήραμα, που κατασπαράσσεται μέσα στον κόσμο του «Δικαίου της Πυγμής» της πιο άγριας ζούγκλας των κερδοσκόπων, ενώ ο Ευρωπαϊκός νότος βλέπει έντρομος στο κακό παιδί που τιμωρείται τι τον περιμένει, πρέπει να γίνει αντιληπτό ποια και ποιας αξίας είναι όσα της οφείλονται εκτός βέβαια από τα αγύριστα κατοχικά δάνεια του αναμορφωτή Χίτλερ. Πρέπει οι διανοούμενοι που δεν αλλοτριώθηκαν να κάνουν όλο τον κόσμο να μάθει και κυρίως τους Έλληνες να συνειδητοποιήσουν κάνοντας τη σκληρή τους αυτοκριτική πως:
Η αρχή των θετικών επιστημών βρίσκεται στους Ίωνες φιλοσόφους που συνέχισαν στα μεγάλα περιφερειακά κέντρα τον 3ο π.χ. αιώνα, δηλ. ο Αρχιμήδης, ο Ευκλείδης, ο Ερατοσθένης, ο Αρίσταρχος, ο Ηρόφιλος κ.α.
Από την Ελλάδα δόθηκαν οι αρχές της ναυτιλίας, του εμπορίου, της βιοτεχνίας, η κοπή νομισμάτων κ.α.
Από εδώ ξεκίνησε η φιλοσοφία να ποτίζει ζωογονώντας την παγκόσμια σκέψη.
Σε όλες τις τέχνες (αρχιτεκτονική - πλαστική - ζωγραφική - κεραμική) ο κυκλαδίτικος, ο μινωικός, ο μυκηναϊκός και αργότερα ο κλασικός πολιτισμός (το καύχημα του ανθρώπου) αποτελούν τους πρώτους πολιτισμούς της Ευρώπης, καθώς ξεκινούν από την 3η χιλιετία π.χ. ενώ τα ομηρικά έπη (8ος π.χ.) τα πρώτα της γραπτά μνημεία. Στο β’ ελληνικό αποικισμό οι Έλληνες έδωσαν το φοινικικό αλφάβητο στην Ευρώπη. Και τη Δημοκρατία, όπου έφτασαν μετά από προσπάθειες με τη μεταβολή των πολιτευμάτων και τις έννοιες της ενεργού συμμετοχής της Εκκλησίας του Δήμου, της Βουλής και του Οστρακισμού για την καταπολέμηση του Λαϊκισμού, που σήμερα μας καταστρέφει, οι Έλληνες τα έδωσαν. Και το διάλογο που συμβολίζεται με το δυικό αριθμό και την ελευθερία, τη φιλανθρωπία με την έννοια της αγάπης προς όλους, τον ανθρωπισμό. Που αποθεώνονται σε όλες τις μορφές της τέχνης του 5ου αι. π.Χ., στα υπέροχα κείμενα (πολλά μεταφράστηκαν και διδάσκονται στα πανεπιστήμια της Ευρώπης και της Αμερικής) και κυρίως στο θέατρο, την τέχνη των τεχνών, που ζει μόνο με την ελεύθερη διακίνηση των ιδεών που εξασφαλίζει η δημοκρατία. Κι όταν στην Αναγέννηση η Ευρώπη ξεκίνησε το φωτεινό της δρόμο, σ’ αυτά πάτησε βγάζοντας από το σκοτάδι, όπου είχε αφήσει, τους φυσικούς φιλοσόφους επί 18 αιώνες, και βοηθήθηκε βέβαια σε μέγιστο βαθμό από τους λόγιους της διασποράς που δίδαξαν τους αρχαίους Έλληνες δημιουργούς στην Ευρώπη. Εκεί πάτησαν και στο Διαφωτισμό, όταν η Ελλάδα στέναζε κάτω από τον οθωμανικό ζυγό τον μακραίωνο που μας κράτησε τόσο πίσω και συχνά η εξωτερική ευρωπαϊκή πολιτική.
Κι εκτός όλα αυτά που οι Ευρωπαίοι χαρακτηρίζουν μεγαλόστομα (ιδίως όταν βολεύει την πολιτική τους) και τα τιμούν στο πρόσωπο του Θεοδωράκη, της Κάλλας, του Καστοριάδη, του Καζαντζάκη κ.α. Και τα κρατούν επίμονα για καύχημα στα μουσεία τους και κράχτες βροντόφωνους και τα διδάσκουν στα σχολεία τους, οι νεότεροι Έλληνες (πριν, γίνουν «τεμπέληδες και χαραμοφάηδες»).
Έδειξαν στο Β΄ παγκόσμιο πόλεμο, που ξέσπασε από την καρδιά της Ευρώπης, το δρόμο για την Αντίσταση στο φασισμό πάνω στα αλβανικά βουνά πρώτα παγωμένοι, ψειριασμένοι και πεινασμένοι και στη μάχη της Κρήτης. Κι ύστερα στην Ακρόπολη κατεβάζοντας τη σβάστικα. Και όλα τα χρόνια της Κατοχής σε κάθε βουνό, γωνιά και σοκάκι, περιθάλποντας με ενέχυρο τη ζωή τους του εναπομείναντες συμμάχους εδώ. Τότε που έλεγαν πως «οι ήρωες πολεμούν σαν Έλληνες» και ο Λη Φέρμορ ότι χωρίς τον Ελληνικό λαό ούτε μια μέρα δε θα ζούσαν οι βρετανοί πράκτορες στην Κρήτη και ότι πρέπει να κοπεί ένα «βοσκόσημο», έπαθλο της συμβολής των Κρητικών βοσκών στην Αντίσταση. Για να ακολουθήσει ο αδελφοκτόνος Εμφύλιος, όχι βέβαια ερήμην των συμμάχων, τον οποίο αυτή η χώρα ποικιλότροπα «πληρώνει» ακόμη.
Μηνύματα Ελευθερίας και αξιοπρέπειας έδωσε η Ελλάδα κι αργότερα στα μπουντρούμια της ΕΣΑ και στα ξερονήσια κατά τη δικτατορία, και στο Πολυτεχνείο που αρκετοί εμφανείς εξαργύρωσαν (ανθρώπινο είναι) όμως χιλιάδες δε μίλησαν για τη συμμετοχή και τον αγώνα τους...
Με χίλιους τρόπους η χώρα αυτή και ο «ευκολόπιστος και πάντα προδομένος» κατά τον ποιητή λαός της έδειξε, πως η Ελευθερία δεν είναι δεδομένη, αλλά απαιτεί αγώνα και παραδειγμάτισε την Ευρώπη και τον κόσμο.
Όλα τα παραπάνω δε γράφονται, για να μειωθούν οι ευθύνες για την αλλοτρίωση ως ένα βαθμό αυτού του ξεχωριστού λαού που ανέχθηκε επικίνδυνα λάθη, αγκάλιασε το λαϊκισμό, επωφελήθηκε μέσα στο Παγκόσμιο κλίμα της χυδαίας ιδιώτευσης, της απληστίας, του εύκολου και γρήγορου κέρδους, τα οποία (αυτό είναι ιστορική αλήθεια) καλλιεργούσαν στην αναπτυσσόμενη Ελλάδα οι ξένες εταιρείες, τα μονοπώλια και ολιγοπώλια. Κι έτσι χτυπημένοι σαν από το μαγικό ραβδί της Κίρκης, όπως οι σύντροφοι του Οδυσσέα ξεχάστηκαν...
Και η Κίρκη αυτή ήταν σε μεγάλο βαθμό Ευρωπαία και χτύπησε πρώτα τους πολιτικούς.
Αυτό δεν αφαιρεί την ευθύνη ούτε από τους ντόπιους πολιτικούς, ούτε από τους αλλοτριωμένους πνευματικούς ανθρώπους, που όπως γράφει ο ποιητής Γιώργης Μανουσάκης (Κήρυξ Χανίων 18-6-1961) «οι ηγέτες της μάζας φροντίζουνε να κάνουνε υπηρέτες στα καθεστώτα τους τους πνευματικούς ανθρώπους, για να αποχτούνε μια, ας είναι εξωτερική λάμψη και πρόσκαιρη...».
Ούτε βέβαια και από το λαό που είχε την αφέλεια να νομίζει πως τόσο εύκολα και άκοπα η ζωή αλλάζει και έφτασε σε χαμηλά επίπεδα νεοπλουτίστικης ξιπασιάς και κενότητας.
Τα παραπάνω - έκφραση και του δικαιολογημένου από τη δυστυχία των Ελλήνων θυμού - γράφονται για να θυμίσομε και να θυμηθούμε πως έχομε μέσα μας γονίδια δυνατά και δύναμη εν δυνάμει τις ρίζες τις βαθιές, όπου πρέπει να επιστρέψομε. Και υποχρέωση να αγωνιστούμε για να μη χαθούμε βιολογικά με την υπογεννητικότητα και τη μη επιστροφή των μεταναστευόντων όσων και πνευματικά με την απώλεια της γλώσσας, της ιστορίας και της παράδοσής μας.
Έχουμε υποχρέωση να προστατεύσομε τη χώρα μας και τους εαυτούς μας, πολιτευόμενοι με προσοχή με τα κράτη της Ευρώπης, που κατά τον Οδυσσέα Ελύτη είναι «βουτηγμένα στο συμφέρον όπως οι ποντικοί στο λάδι», και πάντως ξετρέχουν το συμφέρον τους, όπως οφείλομε κι εμείς να κάνομε.
Πως οφείλουμε να αγωνιστούμε, για να σταθούμε όρθιοι, αρνούμενοι την κατάθλιψη, στηρίζοντας και στηριζόμενοι στο δρόμο της αλληλεγγύης που δίδαξε ο λαός μας στην Κατοχή και σκεπτόμενοι τι ήμασταν και πώς φτάσαμε ως εδώ, για να διδαχτούμε.
Μη ξεχνώντας πως έχομε δικαιώματα στον κόσμο αυτό, του οποίου οι ηγεσίες στον αέναο πόλεμο Καλού και Κακού συνήθως ενισχύουν το Κακό.
Και να παίρνομε τα μέτρα μας για την επιβίωση μας την αξιόπρεπη.
