Ακόμη ένα “έπος” φτάνει στο τέλος του.

ΛΥΚΟΦΩΣ: ΧΑΡΑΥΓΗ- ΜΕΡΟΣ 2Ο

ΤΗΕ TWILIGHT SAGA: BREAKING DAWN- PART 2

Σκην.: Μπιλ Κόντον

Πρωτ.: Ρόμπερτ Πάτινσον, Κρίστεν Στιούαρτ, Τέιλορ Λότνερ, Λι Πέις, Ντακότα Φάνινγκ, Πίτερ Φατσινέλι, Μπίλι Μπερκ, Μάικλ Σιν Η Μπέλα έχει μόλις γεννήσει τη Ρενέσμε και προσπαθεί να προσαρμοστεί στην καινούρια της αθάνατη φύση. Η Ρενέσμε μεγαλώνει πολύ γρήγορα, και οι Βολτούρι έρχονται για να τη σκοτώσουν, νομίζοντας ότι πρόκειται επίσης για αθάνατη, κάτι που θα παραβίαζε έναν βασικό νόμο των βρικολάκων. Έτσι, ο Έντουαρντ, η Μπέλα και ο Τζέικομπ μαζί με την υπόλοιπη ομάδα και κάμποσους βρικόλακες ακόμη τους οποίους καλούν απ’ όλο τον κόσμο, αναλαμβάνουν να προστατεύσουν το μικρό κορίτσι αλλά και την επιβίωση του είδους τους. Το δεύτερο μέρος της κινηματογραφικής μεταφοράς του τέταρτου βιβλίου από τη λογοτεχνική σειρά «Λυκόφως» της Στέφανι Μάγιερ, γίνεται η πέμπτη και τελευταία προς το παρόν ταινία της αντίστοιχης κινηματογραφικής, η οποία συγκίνησε εκατομμύρια θεατών παγκοσμίως, κυρίως από το γυναίκειο κοινό- εφηβικό και μη. Το τελευταίο μέρος δεν παρουσιάζει κάποια αξιοσημείωτη διαφορά από τα προηγούμενα, έκτος ίσως από μια εντονότερη σκηνή μάχης στην κλιμάκωση, η οποία όμως εκτός από το ότι ‘ακυρώνεται’ αμέσως μετά, δεν αρκεί για να προσθέσει κάτι στην κατά τη γνώμη μας φτωχή συνταγή της σειράς. Ανάμεσα στα 37 εκατομμύρια δολάρια της πρώτης ταινίας το 2008 και τα 120 αυτής εδώ, είναι δύσκολο να διαπιστώσει κάνεις πού ακριβώς οφείλεται η αύξηση στους προϋπολογισμούς, ακόμη κι αν λάβει υπόψη του τους αυξημένους μισθούς της πρωταγωνιστικής τριάδας. Η πλοκή έχει τον ίδιο περιορισμένο χώρο δράσης, στο γνωστό σπίτι των βρικολάκων και στον χιονισμένο του ορεινό και δασώδη περίγυρο, τα ψηφιακά εφέ καταλαμβάνουν σχεδόν τον ίδιο χρόνο και συνεχίζουν να είναι απλοϊκά και μετά βίας αληθοφανή, ενώ η πρόοδος της πλοκής παραμένει υποτυπώδης μέσα σε μια ιστορία που για άλλη μια φορά μοιάζει να “ξεχειλώνει” ένα διακύβευμα το οποίο θα μπορούσε να λυθεί στη διάρκεια ενός τηλεοπτικού επεισοδίου, μέσο που εξακολουθεί να μας φαίνεται καταλληλότερο για τις συγκεκριμένες ιστορίες.

Όπως έχουμε ξαναγράψει βεβαίως, τίποτα απ’ όλα αυτά δε θα αποτρέψει τους φανατικούς θεατές της σειράς να δουν την κατάληξή της, αλλά ενδεχομένως είναι αυτά που θα της στερήσουν ένα ακόμη μεγαλύτερο κοινό έκτος απ’ αυτούς.

ΟΙ ΠΑΡΑΝΟΜΟΙ - LAWLESS

Σκην.: Τζον Χίλκοουτ

Πρωτ.: Τομ Χάρντι, Σάια ΛαΜπαφ, Γκάι Πιρς, Τζέσικα Τσαστέιν, Μία Βασίκοφσκα, Τζέισον Κλαρκ

Στην εποχή της Ποτοαπαγόρευσης οι αδελφοί Μπόντουραντ αποτελούν μία από τις πιο διαβόητες συμμορίες λαθρεμπορίου ουίσκι, που γίνονται στόχος του καινούριου αξιωματικού της αστυνομίας, σταλμένου να καθαρίσει την περιοχή από την παρανόμια. Συνηθισμένο δράμα εγκλήματος βασισμένο στο μυθιστόρημα «The Wettest County in the World» του Ματ Μπόντουραντ (εγγονό ενός εκ των ηρώων), σεναριακά διασκευασμένο από τον γνωστό αυστραλό μουσικό Νικ Κέιβ, αφήνει αναξιοποίητο σχεδόν όλο το υπέροχο καστ που διαθέτει, έκτος από τον Πιρς, ο οποίος μεταμορφώνεται σ’ έναν ανατριχιαστικά διεστραμμένο αξιωματικό. Το αντίπαλο δέος είναι ο εύκολα επιβλητικός Χάρντι, δυστυχώς όμως το σενάριο προτιμάει, αδικαιολόγητα κατά τη γνώμη μας, ν’ αποφύγει την τελική εκδίκηση του Φόρεστ που ‘χτίζεται’ σταδιακά, στερώντας από τον θεατή μια εκτόνωση που μοιάζει να του έχει υποσχεθεί στη διάρκεια της ταινίας. Η Τσαστέιν και η Βασίκοφσκα αντεπεξέρχονται με αναμενόμενη ευκολία, σε ρόλους με μικρότερη ανάπτυξη απ’ αυτή για την οποία προσφέρονται, αφού το παρελθόν της πρώτης δεν κινητοποιεί τον Φόρεστ όσο το παρόν της, ενώ ο δυναμισμός της δεύτερης αφήνεται αναξιοποίητος από τις περιορισμένες της επιδιώξεις. Ο ΛαΜπαφ είναι ο μοναδικός που καλείται να κάνει περισσότερα απ’ όσα συνηθίζει στις ταινίες του, με τον χαρακτήρα του να διαγράφει τη μεγαλύτερη εξέλιξη στη διάρκεια της πλοκής, καθώς καλείται να ανδρωθεί και να γίνει αντάξιος των αδερφών του. Ωστόσο, τόσο οι χαρακτήρες όσο κι η πλοκή, παραμένουν στάσιμα από ένα σημείο και μετά, χωρίς πρόοδο ή εκπλήξεις που θα μπορούσαν να δώσουν μια συναισθηματικά έντονη κατάληξη, προτιμώντας να επιμείνουν σ’ ένα ειρωνικό χιουμοριστικό εύρημα, η παρατεταμένη χρήση του οποίου μοιάζει εξεζητημένη εξαιτίας της μάλλον εύκολης κατάληξης.