Δεν φτάνει η συνεχής συρρίκνωση των μισθών, δεν φτάνει η ανεργία και η εγκατάλειψη των νέων μας από τη χώρα μας, δεν φτάνει η φτώχεια και η απογοήτευση των διαφόρων κοινωνικών στρωμμάτων ή η αγωνία των, επί λίσταισι κειμένων ονομάτων, πολιτικών μας, δεν φτάνουν τόσα και τόσα δεινά που οι Τροϊκανοί μας έχουν επιβάλει και έχουν συσσωρευθεί (τόσα που ακόμα και η ίδια καγκελάριος της Γερμανίας κυρία Μέρκελ τα θεωρεί δυσβάσταχτα και “πονά” κι αυτή μαζί με μας), μπαίνουν στο τραπέζι και οι αξιολογήσεις.
Σε πρώτη φάση οι αξιολογήσεις των εκπαιδευτικών.
Με μισθολογικό “bonus” και βαθμολογική εξέλιξη θα επιβραβεύονται δάσκαλοι και καθηγητές οι οποίοι θα αξιολογούνται θετικά, σύμφωνα με το σχέδιο του υπουργείου Παιδείας.
Όπως ανέφερε ο υπουργός Κωνσταντίνος Αρβανιτόπουλος κατά τη διάρκεια της συνέντευξης Τύπου, η αξιολόγηση των εκπαιδευτικών δεν θα έχει τιμωρητικό χαρακτήρα, αλλά θα περιλαμβάνει κίνητρα για την εξέλιξή τους. Το Προεδρικό Διάταγμα θα είναι έτοιμο εντός του Οκτωβρίου και αμέσως μετά, αναμένεται να ξεκινήσει η πρώτη φάση της διαδικασίας.
“Μετά από 30 χρόνια, είναι αδήριτη ανάγκη να προχωρήσουμε στην αξιολόγηση δομών και εκπαιδευτικών. Επιτέλους, θα υπάρξει αξιολόγηση στα σχολεία με αντικειμενικό και αδιάβλητο τρόπο”, ανέφερε χαρακτηριστικά ο κ. Αρβανιτόπουλος.
Υποθέτω θα ακολουθήσουν αξιολογήσεις και σ’ άλλους τομείς της Δημόσιας Διοίκησης. Και το βρίσκω πολύ σωστό να υπάρχει έλεγχος και αξιολόγηση. Σωστός όμως έλεγχος από σωστούς και ικανούς ανθρώπους που να πείθουν τους άρχοντες και αρχομένους. Και υπάρχουν αυτοί οι άνθρωποι, άσχετα αν δεν βρίσκονται στην κορυφή της πυραμίδας στην οποία βρίσκονται κάποιοι άλλοι, που πιθανώς δεν έχουν θέση να είναι εκεί.
Επανέρχομαι όμως στην αξιολόγηση των εκπαιδευτικών και εύχομαι τα λόγια του αρμόδιου υπουργού να γίνουν πράξη. Να υπάρξει αξιολόγηση με ποιοτικά και εκπαιδευτικά κριτήρια να μην οδηγηθούν οι εκπαιδευτικοί σε απολύσεις, να μην γίνουν στόχαστρο κάποιων και επιτέλους, είναι άδικο, όλοι να μπαίνουν στο ίδιο καζάνι, στο ίδιο τσουβάλι, όπως λέει και ο λαός μας.
Είναι δίκαιο κάποιοι που προσφέρουν και εργάζονται, να αναγνωρίζεται έμπρακτα η προσφορά τους. Να εξελίσσονται, να τυγχάνουν κάποιας διαφορετικής αντιμετώπισης. Όχι όλα ισοπεδωτικά και χύμα, κάτι τέτοιο, σίγουρα δεν οδηγεί πουθενά.
Θα γυρίσω κάποιες δεκαετίες πίσω... και θα γίνω παιδί. Μαθητής του Δημοτικού (αν μπορούσε να γίνει κάτι τέτοιο). Κάπως δύσκολα βέβαια. Θα δεχόμουνα σίγουρα κάποιους από τους σημερινούς δασκάλους να με αξιολογήσουν και να με ελέγξουν, αφού το σχολείο είναι ένας θεσμός στον οποίο κάθε στιγμή οι δάσκαλοι αξιολογούν τους μαθητές τους.
Δεν θα δεχόμουν όμως κάποιους που θεωρούν ότι είναι πέραν από κάθε αξιολόγηση, αυτούς που νομίζουν ότι κανένας δεν είναι τόσο αντικειμενικός και τόσο δίκαιος να κρίνει, όπως η αφεντιά τους!
Αλήθεια γιατί άραγε αυτοί οι εκπαιδευτικοί (οι πολέμιοι του θεσμού αυτού της αξιολόγησης) πήραν τόση φόρα και αντιδρούν επί τρεις περίπου δεκαετίες, από τότε που έγινε η άλλη “επαναστατική” εκπαιδευτική κίνηση, η κατάργηση της σχολικής ποδιάς;
Φταίει μήπως ο συνδικαλισμός; Είμαι υπέρ του γόνιμου συνδικαλισμού, του υγιούς συνδικαλισμού. Τάσσομαι όμως εναντίον των κομματικών κριτηρίων και της εξαργυρώσιμης συνδικαλιστικής δράσης. Ποτέ ένας τέτοιος συνδικαλιστής, της τελευταίας προαναφερόμενης ομάδας, σίγουρα, δεν θέλει την αξιολόγηση. Κατά βάθος όλοι αυτοί επικαλούνται αυταρχικότητα και οπισθοδρόμηση, όμως κατά βάθος επιθυμούν να μην τους χαλάσει κανένας την ηρεμία τους.
Να κάνουν ό,τι βολεύει αυτούς, χωρίς έλεγχο και συνέπειες. Και βρίσκουν αρκετούς να συμφωνούν με την πρακτική τους. Μέχρι και υπουργούς Παιδείας βρίσκουν σύμφωνους, υπουργούς άτολμους κατά τη γνώμη μου, υπουργούς που δεν θέλουν να ταράξουν τα νερά καλύπτοντας αυτές τις συνδικαλιστικές ορέξεις και επιθυμίες.
Ποτέ δεν πήγε μπροστά μια ομάδα, μια κοινότητα, μια κοινωνία, αλλά και μια προσωπικότητα, χωρίς έλεγχο. Αρκεί να γνωρίζουμε και να γνωρίζουν οι υπεύθυνοι τι αξιολογούν, ποιον αξιολογούν, ποιος είναι αυτός που θα αξιολογήσει, τι κριτήρια θα χρησιμοποιήσει, ποιοι είναι οι σκοποί και οι στόχοι του.
Αναρωτιέται εύλογα ο σημερινός δάσκαλος, αυτός που υπηρετεί την εκπαίδευση, μαχόμενος μέσα στο σχολείο, μέσα στην τάξη καθημερινά: “Μα θα με αξιολογήσουν αυτοί οι σύμβουλοι, αυτοί οι προϊστάμενοι, αυτός ο περιφερειακός διευθυντής;”.
Συμφωνώ απόλυτα συνάδελφε (μια και είμαι ανενεργός δάσκαλος), αλλά όλοι αυτοί οι παραπάνω, (υπάρχουν φυσικά και οι εξαιρέσεις και τα φωτεινά παραδείγματα), είναι προϊόντα της μη αξιολόγησης και της εκάστοτε κομματικής επιλογής και τοποθέτησης, του εκάστοτε κομματικού σωλήνα.
Αντιμέτωποι λοιπόν στο δίλημμα. Αξιολόγηση με ορθά κριτήρια και στόχους ή παράγκα και οπισθοδρόμηση;
