“Ακουγα τέτοιες περιπτώσεις ανθρώπων που έχαναν τους δικούς τους και δώριζαν τα όργανά τους κι έλεγα “μπράβο τους, θα ζήσει ένας άλλος άνθρωπος”.
Ποτέ δεν πέρασε από το μυαλό μου, ότι μια μέρα θα έρθει και η δική μου σειρά και θα έκανα το ίδιο πράγμα”.
Μ’ αυτά τα γενναία λόγια που έβγαιναν μέσα από λυγ0μούς κι ένα μεγάλο “γιατί” ζωγραφισμένο στο πρόσωπό της για τον άδικο χαμό του παιδιού της, μίλησε χθες το βράδυ στην “Π” από το Βενιζέλειο, η Ευσεβία Μουρτζάνη η μάνα του 22χρονου Ηρακλή Μαραγκάκη, που πυροβολήθηκε στο κεφάλι από αστυνομικούς των ΤΑΕ.
Στην αγκαλιά των συγγενών, των δικών της ανθρώπων και των φίλων του παιδιού της, η Ε. Μουρτζάνη, προσπαθούσε να πάρει κουράγιο, αλλά ο μεγάλος πόνος την λύγιζε. Αυτός ο πόνος για τον χαμό του αγοριού της, έδωσε την δύναμη να πάρει την μεγάλη απόφαση μαζί με τον πατέρα του παιδιού της.
“Δεν μπορούσε να το χωρέσει το μυαλό μου ότι θα μας συνέβαινε αυτό. Δεν την πήρα μόνη μου την απόφαση, αλλά με τον σύζυγό μου, τον πατέρα του παιδιού μου. Και ήταν μια δύσκολη απόφαση. Ακουγα τέτοιες περιπτώσεις, να δωρίζουν όργανα και έλεγα μέσα μου μπράβο τους. Θα ζήσουν άλλοι άνθρωποι. Ποτέ δεν πίστευα ότι θα βρισκόμουν σ’ αυτή την θέση.
Οτι θα έρθει και η δική μου η σειρά. Ποτέ δεν πέρασε από το μυαλό μου, ότι μια μέρα θα το έκανα κι εγώ αυτό. Κι αυτή η μέρα ήρθε και το έκανα, για να σωθούν άλλα άτομα. Το παιδί μου πάει, χάθηκε, αλλά κάποιοι θα ζήσουν. Τουλάχιστον κάτι είναι κι αυτό”.
