Η τραγική μητέρα, η 28χρονη Ελισάβετ Γκίκα, η οποία είχε μιλήσει στην «Π» για το σκληρό χτύπημα της μοίρας, προσέφυγε στην Δικαιοσύνη, ζητώντας την τιμωρία όσων ευθύνονται για το θάνατο του μονάκριβου γιου της. «Υπήρξε εγκληματική αμέλεια. Κανείς δεν φρόντισε να κλείσει την τρύπα. Κανείς δεν φρόντισε να τοποθετήσει μία πινακίδα επικινδυνότητας. Οι ευθύνες είναι τεράστιες» τονίζει ακόμα και σήμερα.
Σύμφωνα με δημοσιογραφικές πληροφορίες, η προανάκριση έχει ολοκληρωθεί, η δικογραφία έχει επιστραφεί στα χέρια της εισαγγελέως που χειρίζεται την υπόθεση και πλέον αναμένεται απόφαση για την άσκηση ή όχι ποινικών διώξεων.
Η 28χρονη μητέρα, η οποία ζει πια με την 12χρονη κόρη της, τις προσεχείς εβδομάδες θα φύγει από το Ηράκλειο και θα επιστρέψει στην πατρίδα της, την Αλβανία. «Δυστυχώς, δεν μπορώ να μείνω άλλο εδώ. Δεν έχω την οικονομική δυνατότητα να ζήσω εγώ και η κόρη μου. Θα γυρίσω στην πατρίδα μου, όμως θα βρίσκομαι πάντα σε επικοινωνία με τις εισαγγελικές Αρχές του Ηρακλείου. Την υπόθεση δεν την παρατάω. Το οφείλω στην μνήμη του παιδιού μου, το οποίο χάθηκε άδικα. Θα έρθω στο Ηράκλειο όποτε μου ζητηθεί» διαμηνύει προς κάθε κατεύθυνση.
Όπως λέει, στην αρχή κάποιοι προσπάθησαν να την αποτρέψουν και να την αποθαρρύνουν. «Μου είπαν ότι επειδή είμαστε Αλβανοί, δεν θα βρούμε το δίκιο μας. Αυτό δεν το δέχομαι. Ο Κριστιάν ήταν ένα αθώο πλάσμα. Και χάθηκε άδικα γιατί κάποιοι δεν έκαναν αυτό που είχαν υποχρέωση. Θα παλέψω για την δικαίωση του».
Η ίδια τον Απρίλιο του 2011, λίγους μήνες μετά την τραγωδία, είχε αποκαλύψει στην «Π» ότι πολλές φορές είχε σκεφτεί την αυτοκτονία, όμως την κράτησε στην ζωή η κορούλα της.
Ο μικρός Κριστιάν κηδεύτηκε στην Αλβανία με επεισοδιακό τρόπο. Ο Ορθόδοξος ιερέας στο χωριό της, δεν θέλησε να ψάλλει τον 8χρονο επειδή δεν «έφυγε» από την ζωή με ...φυσιολογικό τρόπο. Αποφάσισε ωστόσο να τον κηδέψει εκεί, επειδή αυτή ήταν κατά κάποιο τρόπο η επιθυμία του αδικοχαμένου παιδιού.
«Κάθε βράδυ ο Κριστιαν μου ζητούσε να επιστρέψουμε στο χωριό του παππού του γιατί του είχε αδυναμία. Για κάποιο παράξενο λόγο τον τελευταίο καιρό με παρακαλούσε να πάμε πίσω...».
