Εκατό χρόνια συμπληρώνονται εφέτος από το θρίαμβο των Βαλκανικών Πολέμων που αποτελούν το μεγαλύτερο πολεμικό επίτευγμα του νεοελληνικού κράτους, γιατί με μικρό υλικό και ανθρώπινο κόστος μέσα σε δέκα μήνες η Ελλάδα διπλασίασε το έδαφός της προσαρτώντας, με τη συνθήκη του Βουκουρεστίου, την Ανατολική Μακεδονία με τη Θεσσαλονίκη και την Καβάλα, τη Νότια Ήπειρο, τα νησιά του Αιγαίου (εκτός των Δωδεκανήσων) και την Κρήτη. Έκανε το έδαφός της 120.308 από 63.211 τ. χιλιομ. και τον πληθυσμό της από 2.631.952 κατοίκους 4.718.221, δημιουργώντας τις καλύτερες προϋποθέσεις για μια μελλοντική ανάπτυξη.
Η περίοδος αυτή έχει πολλά να μας διδάξει, κυρίως για την προσοχή της τότε πολιτικής ηγεσίας στην εξωτερική πολιτική και τα εθνικά θέματα, την ψύχραιμη αντιμετώπιση, την επικράτηση της λογικής στο συναίσθημα, του κοινού συμφέροντος επί του ατομικού και την τέλεια περιφόρνηση του πολιτικού κόστους. Την άρνηση του Ελ. Βενιζέλου να μπουν οι Κρήτες βουλευτές στη Βουλή για το Κρητικό Ζήτημα και την δια των όπλων απώθησή τους, για να μη δοθεί αφορμή σύγκρουσης με την Τουρκία όσο η Ελλάδα ήταν ακόμη στρατιωτικά απροετοίμαστη γι’ αυτό; Ποιος θα ξεχάσει την πίστη και την ενότητα του λαού στον αγώνα για την απελευθέρωση αλύτρωτων περιοχών και Ελλήνων και των ηρωισμό του Στρατού στον Α’ και Β’ Βαλκανικό Πόλεμο;
Ένας αναγνώστης μάλιστα της εφημ. “Καθημερινή” 7-10-2012” σε επιστολή του γράφει τελειώνοντας “... Όλοι φοβόμαστε ότι μια μεγάλη καταστροφή είναι κοντά. Ελπίδα υπάρχει μόνο αν ενωθούμε σε μια γροθιά, όπως το 1912”.
Μελετώ αυτές τις μέρες το ανέκδοτο Ημερολόγιο των Βαλκανικών Πολέμων του εικοσιτετράχρονου τότε νεαρού δεκανέα Αλέξανδρου Ραπτόπουλου, που τραυματίστηκε το 1921 στη Μικρασία, αλλά και ανάπηρος σε πολεμική διαθεσιμότητα το καλοκαίρι του 1941 οργάνωσε την αντιστασιακή οργάνωση “Κρητική Επαναστατική Επιτροπή” και το Σεπτ. του 1942 εκτελέστηκε από τους Γερμανούς στην Αγυιά... Ένα αποκαλυπτικό κείμενο όχι μόνο για τις συνθήκες εκείνου του πολέμου και την αυτοθυσία του ετοιμοπόλεμου και καλά οπλισμένου στρατου μας αλλά και για το υψηλό φρόνημα του νεαρού τότε Α.Ρ. που προοιωνίζει την ηρωική πορεία και το τέλος του...
Το μικρό απόσπασμα που ακολουθεί αποτελεί την 8η και 9η σελ. του τετραδίου, όπου γράφει το ημερολόγιό του καθημερινά αρχίζοντας από την 21η Σεπτ. 1912 όταν “... κατετάχθην εις τον εν Ηρακλείω Κρήτης 2ον λόχον...” και περιγράφοντας την πορεία ως την Άρτα και από χωριό σε χωριό στα 5 Πηγάδια, όπου κατά την Ιστορία του Ελληνική Έθνους της Εκδοτικής Αθηνών οι μάχες άρχισαν στις 20 Οκτ. 1912. Το ημερολόγιο του Α.Ρ. σταματά την 1η Ιουλίου 1913 με τις λέξεις: “Ως εδώ λήγει η περιγραφή εν συντομία του εν Ηπείρω αγώνος εις ον παρευρέθη ο λόχος μου”.
“2 Οκτωβρίου 1912
...Επροχωρήσαμεν προς τα εμπρός πλησίον του εχθρού πλέον και ηκούοντο αραιοί πυροβολισμοί. Οι πρώτοι ενωρίτερα συνεπλάκησαν μετά περιπόλου εχθρικής και το πυρ εγενικεύθη. Διετάχθημεν να καθίσομεν με τα όπλα γεμάτα, έτοιμοι προς πόλεμον. Τότε δια πρώτην φοράν το πυροβολικόν του εχθρού εις 5 Πηγάδιαν έβαλε εναντίον μας και πάντες κατελήφθημεν υπό τρόμου, καθ’ ότι δια πρώτην φοράν ηκούσαμεν φωνήν τηλεβόλου και μάλιστα εκραγείσαν προ των ποδών μας. Δευτέρα και Τρίτη οβίς ριφθείσα επέτυχε τα μεταγωγικά πολυβόλων και εφόνευσε δύο. Ο λόχος μας διετάχθη περί ώραν 3 μ.μ. να καταλάβει θέσεις έμπροσθεν του Καρβασαρά και 12 στρατιώται εκ της Διμοιρίας μας εν οις και ο Γ. Γελασάκης, Π. Θεοδοσάκης, Γ. Κόμης, και από άλλην πλευράν ο λοχίας Κωνσταντινίδης με μίαν διμοιρίαν στρατού. Τα πυρά εγίνοντο πυκνότερα και τότε πάλιν ηκούσαμεν μετ’ εκπλήξεως τα πολυβόλα άτινα έβαλον διαμονισμένα.
Αίφνης βλέπομεν από το απέναντι χωρίον “Τσαγκαρόπουλον” τάγμα εχθρικόν, όπερ είχε αναχωρήσει εκ Πρεβέζης ερχόμενον εις βοήθειαν των εις 5 Πηγάδια συναδέλφων τους. Αφήσαμεν τούτους να πλησιάσουν και κατέλθουν εντός της δημοσίας οδού και είτα τους αρχίσαμεν τα πυρά ταχέα και στρέψαμεν αυτούς εις άτακτον φυγήν φονεύσαντες υπέρ τους 80 και αιχμαλωτίσαντες 13 εξ ων 9 εφονεύθησαν και 4 οδηγήθηκαν εις Άρταν εν οις και εις (1) Χριστιανός.
Επί 24 ώρες είχομεν να πιώμεν ύδωρ και διετάχθημεν να διανυκτερεύσομεν και την νύκτα ταύτην εις το μέρος εκείνο και εκοιμήθημεν με τον Γ. Κόμην και Ν. Μεραμβελιωτάκην κάτωθεν ενός πρίνου και από την μεγάλην μας δίψαν εγώ μεν έκαμα εμετόν και ο Γ. Κόμης ψηλαφίζοντας εζητούσε να εύρει χορτάρι δροσερό να δροσίσει την γλώσσαν του.
Την νύκτα ταύτην είδον όνειρον ότι ευρέθην εις Μιχ. Αρχάγγελον, εκκλησίαν ανεγειρομένην εις Βιάννον, με τον κουνιάδον μου Εμμ. Κασαπάκην και με τον Μιχ. Ν. Καρπαθάκη και από φρέαρ υπάρχον εκεί ανέσυρον ύδωρ και εδροσίσθην.
Την πρωίαν της 24ης διετάχθημεν και εβαδίσαμεν εις θέσιν “Ανώχι” και εφθάσαμεν ένθα έμενον οι Εύζωνες. Και μόλις εφθάσαμεν άρχισε ραγδαιοτάτη βροχή και μετά δυσκολίας κατεσκηνώσαμεν...”.
