Του Αλέκου Α. Ανδρικάκη [email protected]

Ποιος είπε ότι μπορεί ένα νόμισμα να έχει μεγαλύτερη αξία από έναν λαό και την ανεξαρτησία μιας χώρας;

Ποιος είναι εκείνος ο ιερόσυλος που λέει ότι ένα νόμισμα μπορεί να μπει σε μια ζυγαριά με το μέλλον των παιδιών μας και να είναι μεγαλύτερη η αξία του;

Ποιος είπε ότι έχουμε χρέος να προτιμήσουμε με κάθε θυσία μια Ευρώπη που χτίζεται με το αίμα των Ελλήνων – σύντομα και με άλλων λαών;

Ας το ξεκαθαρίσουμε: το νόμισμα είναι το μέσο για να ζει καλύτερα ο άνθρωπος.

Δεν είναι ο άνθρωπος το μέσο για να κερδίζουν περισσότερα ευρώ όλοι εκείνοι οι κερδοσκόποι, η κάθε Μέρκελ, οι περιβόητες αγορές, οι τραπεζίτες, Έλληνες και ξένοι.

Μια κοινωνία συγκροτείται για να διαμορφώσει τις συνθήκες δημιουργίας, γνώσης, προόδου. Και το νόμισμα είναι ένα μέσο για να κάνεις σχολεία και νοσοκομεία, να δημιουργείς, να προοδεύεις. Να τρώει ο άνθρωπος ψωμί.

Δεν είμαι κατά της Ευρώπης. Δεν θα ήθελα να προχωρήσει η Ελλάδα μόνη της στο διεθνές περιβάλλον.

Αλλά όχι μ’ αυτή την Ευρώπη, όχι με «συνεταίρους» που πίνουν αίμα για να κυριαρχούν.

Πιστεύω σε μια Ευρώπη με Δημοκρατία, κοινωνική αλληλεγγύη, με κέντρο της πολιτικής της τον Άνθρωπο.

Έχει καμιά σχέση η πραγματική Ευρώπη με αυτό το στρατόπεδο συγκέντρωσης που χτίζουν για όλους τους λαούς;

Με τους όρους τους δικούς τους, είμαι κατά της Ευρώπης. Κατά της Ευρώπης που θέτει τις αγορές και το κέρδος τους, τη Γερμανία και τις τράπεζες, πάνω από τα συμφέροντα των ανθρώπων και των κρατών της Ευρώπης.

Είμαι κατά της Ευρώπης και του ευρώ που χτίζεται με το αίμα μας.

Α, ώστε ο νέος εθνικός στόχος είναι να μείνουμε στο ευρώ! Οπωσδήποτε και με κάθε κόστος! Πόσο μας κόστισαν κάθε φορά οι «εθνικοί στόχοι»... Γενιές ολόκληρες ανθρώπων...

Νέος εθνικός στόχος το ευρώ!

Και οι Έλληνες που πένονται;

Που αυτοκτονούν;

Που σιτίζονται από την εκκλησία ή τους κοινωνικούς φορείς;

Που έγιναν άνεργοι;

Που έχασαν το 50% του εισοδήματός τους;

Που ξανάγιναν μετανάστες;

Που έγιναν άνθρωποι των 400 ευρώ;

Που τώρα θα τρώνε και τα ληγμένα τρόφιμα, σα να είναι κάτι κατώτερο στο ανθρώπινο είδος;

Και οι νέοι που δεν βλέπουν μέλλον;

Οι Έλληνες που πεθαίνουν στα νοσοκομεία που κλείνουν ή υποτιμήθηκε η λειτουργία τους, αφού και τα είδη πρώτων βοηθειών είναι πλέον σπάνια;

Που πεθαίνουν χωρίς φάρμακα, είτε επειδή δεν υπάρχουν είτε επειδή δεν έχουν λεφτά να τ’ αγοράσουν;

Και τα σχολεία που κλείνουν;

Τα παιδιά που λιποθυμούν, πεινασμένα μέρες, σ’ όσα σχολεία είναι ανοικτά;

Η αγορά που συρρικνώνεται και οι επιχειρηματίες που νιώθουν τη θηλιά στο λαιμό τους;

Ο δημόσιος πλούτος που ξεπουλιέται έναντι ενός, ευρώ, συχνά;

Η Δημοκρατία των Ελλήνων που ακυρώθηκε;

Η αυτοδιάθεση ενός λαού που θεωρείται είδος πολυτελείας;

Η εθνική κυριαρχία που παραχωρήθηκε δώρο στους κυρίαρχους της Ευρώπης, τους πολιτικούς και τις αγορές;

Όλα αυτά δεν έχουν καμιά σημασία; Αρκεί να παλεύουμε τον «εθνικό στόχο» της παραμονής στο ευρώ! Στο ευρώ που πίνει αίμα. Για χάριν του ευρώ δεν γίνονται όλα αυτά;

Σ’ αυτή την Ευρώπη παλεύουμε με κάθε τρόπο να μείνουμε;

Σ’ αυτή την Ευρώπη θέλουν να δώσουμε το αίμα μας ώστε να παραμείνουμε μέλος;

Και, τελικά, με πόσο αίμα κοστολογείται η διατήρηση στο ευρώ;

Ακούω με οργή τις μεγαλόστομες διακηρύξεις της πολιτικής ηγεσίας – υποτίθεται – του τόπου, εκείνης που έδωσε τα πάντα στις αγορές και τη Μέρκελ, σα να ήταν πατρογονική περιουσία. Έδωσε τα πάντα χωρίς λαϊκή εντολή. Με παραβίαση, αντιθέτως, της λαϊκής εντολής.

Ακούω να λένε: «Ο αγώνας μας είναι να μείνουμε στο ευρώ».

Ακούω να καταγγέλλουν, παράλληλα, όποιον τολμά να κάνει και τον παραμικρό υπαινιγμό, για έξοδο από το ευρώ υπό αυτές τις αιματοβαμμένες συνθήκες. Να τον θεωρούν περίπου εθνικό μειοδότη! Γιατί...προσβάλλει τον «εθνικό στόχο»!

Κι εσείς όλοι οι ηγήτορες που εκτελείτε τον Άνθρωπο;

Που προσβάλλετε καθημερινά την αξιοπρέπεια και το φιλότιμό του;

Τι είδους ταμπού είναι επιτέλους το αιμοβόρο ευρώ;

Τι ταμπού είναι η παραμονή πάση θυσία στην ευρωζώνη;

Ποιος έθεσε τον εθνικό στόχο «ευρώ, κι ας πεθάνουν οι Έλληνες»;

Ποιος είπε ότι μπορεί ένα νόμισμα να έχει μεγαλύτερη αξία από έναν λαό και την ανεξαρτησία μιας χώρας;

Ποιος είναι εκείνος ο ιερόσυλος που λέει ότι ένα νόμισμα μπορεί να μπει σε μια ζυγαριά με το μέλλον των παιδιών μας και να είναι μεγαλύτερη η αξία του;

Ποιος είπε ότι έχουμε χρέος να προτιμήσουμε με κάθε θυσία μια Ευρώπη που χτίζεται με το αίμα των Ελλήνων – σύντομα και με άλλων λαών;

Ας το ξεκαθαρίσουμε: το νόμισμα είναι το μέσο για να ζει καλύτερα ο άνθρωπος.

Δεν είναι ο άνθρωπος το μέσο για να κερδίζουν περισσότερα όλοι εκείνοι οι κερδοσκόποι, η κάθε Μέρκελ, οι περιβόητες αγορές, οι τραπεζίτες, Έλληνες και ξένοι.

Μια κοινωνία συγκροτείται για να διαμορφώσει τις συνθήκες δημιουργίας, γνώσης, προόδου. Και το νόμισμα είναι ένα μέσο για να κάνεις σχολεία και νοσοκομεία, να δημιουργείς, να προοδεύεις. Να τρώει ο άνθρωπος ψωμί.

Όταν θυσιάζεις όλα αυτά, στο όνομα ενός νομίσματος, τότε έχεις χάσει τον προσανατολισμό σου. Και πρώτα την ανθρωπιά του.

Λοιπόν, θέλω να φωνάξω πολύ δυνατά:

Τι να το κάνω το ευρώ σας όταν η αξία του μετριέται με το αίμα των παιδιών μου;

Αν είναι να πληρώνουμε με το μέλλον και το αίμα μας αυτό το νόμισμα, δεν το θέλω!

Αν είναι να θυσιάσουμε έναν λαό για να κάνουμε μια Ευρώπη που θα την κουμαντάρουν τα πλούσια κράτη και οι αγορές και οι υπόλοιποι θα είναι οι δούλοι τους, όχι, δεν την θέλω.

Λέτε ότι ο φτωχός Έλληνας που του πίνετε το αίμα για τις δικές σας λαμογιές και συμφωνίες, έχει κάτι να φοβηθεί αν χάσουμε το ευρώ; Μόνο τους εκβιασμούς και την τρομοκρατία σας, μέσω των τηλεαστέρων σας, φοβάται. Τα άλλα όλα τα είδε στη ζωή του με όσα του κάνατε…

Σιγά να μη φοβηθώ να φωνάξω: έξω απ’ αυτή την ευρωπαϊκή κρεατομηχανή!

Μην τυχόν και με πουν «αντεθνικώς δρώντα» εκείνοι οι «Ευρωπαϊστές» που έκαναν εικόνισμα τις οδηγίες της Μέρκελ, αλλά ξέχασαν απ’ έξω τον άνθρωπο;

Τελικά ποιος είναι ο εθνικός μειοδότης;

Αυτός που λέει, δεν μπορεί να θυσιάζονται οι Έλληνες στο όνομα του ευρώ και να μετρούν οι τροϊκάνοι το ευρώ με βάση το ελληνικό αίμα;

Ή αυτός που κυνικά και απροκάλυπτα λέει «χύστε το αίμα σας, αρκεί να μείνουμε στο ευρώ»;

Δεν είμαι κατά της Ευρώπης.

Δεν θα ήθελα να προχωρήσει η Ελλάδα μόνη της στο διεθνές περιβάλλον.

Αλλά όχι μ’ αυτή την Ευρώπη, όχι με «συνεταίρους» που πίνουν αίμα για να κυριαρχούν. Πιστεύω σε μια Ευρώπη με Δημοκρατία, κοινωνική αλληλεγγύη, με κέντρο της πολιτικής της τον Άνθρωπο.

Με αυτούς τους όρους είμαι ευρωπαϊστής.

Έχει καμιά σχέση η πραγματική Ευρώπη με αυτό το στρατόπεδο συγκέντρωσης που χτίζουν για όλους τους λαούς;

Με τους όρους τους δικούς τους, είμαι κατά της Ευρώπης. Κατά της Ευρώπης που θέτει τις αγορές και το κέρδος τους, τη Γερμανία και τις τράπεζες, πάνω από τα συμφέροντα των ανθρώπων και των κρατών της Ευρώπης.

Είμαι κατά της Ευρώπης και του ευρώ που χτίζεται με το αίμα μας.

Είμαι κατά της νέας οικονομικής αυτοκρατορίας των Γερμανών.

Υπάρχει τεράστια διαφορά ανάμεσα στην Ευρώπη που χτίζουν με τους ποταμούς αίματος, σήμερα της Ελλάδας, της Ιταλίας, της Ισπανίας, της Πορτογαλίας, και αύριο όλων των ευρωπαϊκών λαών.

Και στη δημοκρατική Ευρώπη, της αλληλεγγύης και της ανθρωπιάς.

Δεν είμαι εθνικά μειοδότης επειδή δεν θέλω να χύνεται το αίμα του παιδιού μου.

Προφανέστατα, η εθνική μειοδοσία γίνεται από εκείνες τις πολιτικές ηγεσίες που ξεπούλησαν τα πάντα. Από εκείνους τους βρικόλακες της πολιτικής και της οικονομίας, που ζουν από το αίμα των ανθρώπων.

Γιατί είναι λοιπόν ταμπού;

Όταν από το αίμα μας χτίζουν μια δική τους Ευρώπη κι ένα δικό τους, των συμφερόντων τους, ευρώ, είμαι κατά του ευρώ. Δεν το θέλω!

Άλλωστε, ποιος να υπερασπιστεί το ευρώ σήμερα; Αυτός που δεν το έχει;

Άντε πια με το ευρώ σας!

Κοιτάξτε τον άνθρωπο. Γιατί είμαστε άνθρωποι. Δεν είμαστε πιόνια σε παγκόσμια σκακιέρα.

Άντε πια με το ευρώ σας!

Δεν καταλάβατε ότι, παρά τη φαινομενική απάθεια, είμαστε έτοιμοι να ξεχυθούμε και να σκίσουμε τις σάρκες σας;

Δεν βλέπετε την ανθρώπινη καταστροφή;

Αν είσαι άνθρωπος, την καταστροφή την καταλαβαίνεις από τα πρόσωπα των ανθρώπων. Μοιάζουν τόσο μεταξύ τους. Θλίψη, απογοήτευση, ανησυχία, φόβος. Οι εκφράσεις είναι κοινές. Και οργή. Μπόλικη οργή. Αλλά τα απογοητευμένα πρόσωπα είναι και μοναχά. Χιλιάδες, εκατομμύρια μοναχικά πρόσωπα. Όπως τα θέλει εκείνος που καταστρέφει

Την καταλαβαίνεις από την αθώα μα έντρομη ματιά των παιδιών ...

Είμαστε άνθρωποι.

Το αίμα μας χύνετε.

Την οργή που κοχλάζει γύρω σας, δεν την βλέπετε;