Πολιτικοί για γέλια. Τι πιο ρεαλιστικό;

OI ΥΠΟΨΗΦΙΟΙ

THE CAMPAIGN

Σκην.: Τζέι Ρόουτς

Πρωτ.: Γουίλ Φέρελ, Ζακ Γαλιφιανάκης, Τζέισον Σουντέικις, Ντίλαν ΜακΝτέρμοτ

Για τέσσερεις συνεχόμενες εκλογικές αναμετρήσεις, ο Δημοκρατικός Καμ Μπρέιντι ήταν ο μοναδικός υποψήφιος, αλλά αυτή τη φορά θα πρέπει να αντιμετωπίσει τον Ρεπουμπλικανό αντίπαλο Μάρτι Χάγκινς, μια ‘μαριονέτα’ εταιρικών συμφερόντων. Μια εξαιρετικά έμπειρη και εμπορικά επιτυχημένη τριάδα σκηνοθέτη και πρωταγωνιστών σε μια απολαυστική σάτιρα του αμερικανικού πολιτικού συστήματος, με το γνωστό χοντροκομμένο χιούμορ με το οποίο είναι ταυτισμένοι οι ηθοποιοί της.

Ο Ρόουτς είναι από μόνος του πολύ έμπειρος (η τριλογία Austin Powers, τα δύο πρώτα «Meet the parents») και καταφέρνει να δώσει μία από τις απολαυστικότερες κωμωδίες στη φιλμογραφία του Φέρελ που να μην είναι σκηνοθετημένη από τον Νταμ Μακέι («Anchorman», «Talladega nights», «Step brothers», «The other guys»), ο οποίος όμως εδώ διατελεί παραγωγός.

Τα κλισέ των προεκλογικών εξαγγελιών, η υποκρισία των υποψηφίων, η εξάρτηση από τα εταιρικά συμφέροντα, το ερώτημα της καταλληλότητας ενός υποψηφίου, όλα διακωμωδούνται απολαυστικά από το ασυγκράτητο θράσος του Φέρελ και την ανδρόγυνη πραότητα του Γαλιφιανάκη.

Η ΑΡΠΑΓΗ 2

TAKEN 2

Σκην.: Ολιβιέ Μεγκατόν

Πρωτ.: Λίαμ Νίσον, Φάμκε Γιάνσεν, Μάγκι Γκρέις, Ράντε Σερμπέτζιτζα

Ο Μπράιαν Μιλς βρίσκεται στην Κωνσταντινούπολη για δουλειά και προσκαλεί την πρώην γυναίκα και την κόρη του να περάσουν μαζί λίγες επιπλέον μέρες διακοπών. Εκεί όμως θα τους εντοπίσουν οι συγγενείς των απαγωγέων της κόρης του Μιλς, τους οποίους εκείνος είχε σκοτώσει στην προσπάθειά του να την ανακτήσει, και ζητούν εκδίκηση. Συνήθως, όταν προκύπτει μια επιτυχία-έκπληξη όπως η «Αρπαγή» του 2009, στην αναπόφευκτη συνέχεια οι συντελεστές προσπαθούν να ανεβάσουν τον πήχη στην έκταση και την ποικιλία της δράσης. Εδώ δυστυχώς γίνεται το αντίθετο. Η πρώτη ταινία ήταν διασκεδαστική παρά τις κοινοτοπίες της, γιατί είχε καλογυρισμένη δράση, αυξημένη ένταση και κρισιμότητα. Εδώ όχι μόνο δεν υπάρχει βελτίωση, αλλά μοιάζει να έχει χαθεί το κέφι της πρώτης ταινίας, με τα πάντα να μοιάζουν μια διεκπεραιωτική επανάληψη. Δύο κυνηγητά με αυτοκίνητα στα σοκάκια της Κωνσταντινούπολης, μερικές σωματικές μάχες, κακοί με τα απλούστερα δυνατά κίνητρα και μια αφήγηση χωρίς περιπλοκές, ‘τυλιγμένα’ βιαστικά σε λιγότερο από μιάμιση ώρα, όλα συνηθισμένα και εύκολα. Ακόμη κι αυτά θα παραβλέπονταν όμως αν οι σκηνές δράσης είχαν έκτος από γρήγορο μοντάζ και κάτι ευρηματικότερα θεαματικό.