Ασφαλώς το Ιατρικό Τμήμα δε βρίσκεται στην καλύτερη φάση του. Ονόματα όπως Δημήτρης Εμμανουήλ, Ορέστης Μανούσος, Χριστίνα Ζιούρδου, Άγγελος Κρανίδης, Μανόλης Χελιδώνης , Γιώργος Ηλιόπουλος, Νίκος Ανάγνου κ.ά δεν υπάρχουν σήμερα. Δυστυχώς, η διαδοχή τους δεν ήταν ανάλογη στη συνέχεια. Επακολούθησαν λιγότερο επιτυχείς έως πλήρως ανεπιτυχείς κυρίως προεδρίες και πρυτανίες.
Το πελατειακό σύστημα και η συναλλαγή με τους φοιτητές ήταν η αιτία που μέχρι πρόσφατα επικρατούσε εντελώς λαϊκίστικο κλίμα στην Ιατρική Σχολή και που οι σοβαροί απομακρύνονταν από τα τεκταινόμενα.
Την τελευταία στιγμή, πέρυσι, υπήρξε αναγεννητικό κύμα. Επήλθε αλλαγή, εκλέγοντας με καθαρές ψήφους τον καθηγητή Ανδρέα Μαργιωρή στην Προεδρία του Ιατρικού Τμήματος Τμήματος και τον καθηγητή Ευριπίδη Στεφάνου στην Πρυτανεία του Πανεπιστημίου, που προσπαθούν να μας απαλλάξουν από τα “κυλώνεια άγη” αυτών που διαδέχτηκαν και έφτασαν το Πανεπιστήμιο Κρήτης στο έσχατο σημείο διασυρμού....
Η περιβόητη ρήξη που ευαγγελίζονται και διαλαλούν οι αιώνιες κλίκες, που ποτέ δεν έλειψαν από το Πανεπιστήμιο, σε αγαστή συνεργασία με αδρά μισθοδοτούμενους νοσοκομειακούς συνδικαλιστές “παλαιάς κοπής” μεταξύ Προέδρου της Ιατρικής και Διοικητή του ΠαΓΝΗ δείχνει πως όλα προέρχονται από σκόπιμη και τροφοδοτούμενη ένθεν και ένθεν παρανόηση ή και διαστρέβλωση.
Ο σοβαρός και ακέραιος Πρόεδρος της Ιατρικής Σχολής Α. Μαργιωρής άδικα βάλλεται αφού δεν έκανε τίποτα άλλο παρά να μεταφέρει παθητικά το επονείδιστο αποτέλεσμα της γενικής συνέλευσης του Ιατρικού Τμήματος στο εντροπιαστικό για όλους θέμα της Διεύθυνσης της Γυναικολογικής Κλινικής. Ανέλαβε σταυρό μαρτυρίου. Μια εξόφθαλμα λανθασμένη απόφαση της γενικής συνέλευσης, με νομικές ακροβασίες ιατρικού τύπου, ότι το νόμιμο υπερτερεί του ηθικού. Οποιος έχει λογαριασμούς με περισσότερα εκατομμύρια προηγείται κάθε άλλου με πασπάλισμα και μερικών επιστημονικών επιτευγμάτων. Και όλα αυτά στον τόπο του Καζαντζάκη, του Ξανθουδίδη, του Πρεβελάκη, του Παρλαμά και τόσων άλλων και κυρίως του αγέρωχου κρητικού κόσμου που περιμένει στην άκρη έκπληκτος, αβοήθητος και προδομένος.
Μια εξοργιστική απόφαση, που όμως, όσο λανθασμένη κι αν ήταν γραφειοκρατικά, ο ατυχής πρόεδρος έπρεπε να την υποστηρίξει. Προσωπικά εδώ διαφωνώ με το φίλο μου Ανδρέα. Θα την έσκιζα μπροστά τους την απόφαση και θα τους απαντούσα ότι είμαι μικρός για τέτοιο μεγάλο σκάνδαλο. Ευτυχώς που λειτούργησε ο αυτορρυθμιστικός μηχανισμός και προς τιμή του ο Διοικητής του ΠαΓΝΗ-Βενιζελείου την απέρριψε γυρίζοντας την πίσω με ευγενικό αλλά αποφασιστικό τόπο. Πράξη ασυνήθιστη και με πολλούς κινδύνους από τα κυκλώματα και τους διαδρομιστές και την οργανωμένη διαφθορά που περιβάλλει και αυτόν. Αξιος ο κόπος του.
Γνωρίζω την ακεραιότητα του Προέδρου Μαργιωρή παρά το σμήνος αυτών που τον περιτρυγυρίζουν γι’ αυτό και υποστηρίζω. Αλλωστε στο ίδιο και υψηλότερο σημείο εγγύησης και ακεραιότητας είναι και ο Πρύτανις Ευριπίδης Στεφάνου που τους έτυχε ο κλήρος της αναστήλωσης του ανύπαρκτου κύρους Ιδρύματος που παρέλαβαν και τώρα μέσα από την κρίση του και με την συμπαράσταση του Διοικητή του μεγαλύτερου ιατρικού φορέα της Κρήτης αναδεικνύονται σε πραγματικούς θεματοφύλακες του. Θεματοφύλακες του κάθε ανήμπορου αρρώστου και νέου γιατρού δημιουργώντας νησίδα ασφαλείας από την γενικευμένη διαφθορά των δημοσίων οργάνων, θεσμών και προσώπων που μας κατατάσσει κάτω και από το Μπουρούντι και ενώ 5 (τουλάχιστον) λογαριασμοί πανεπιστημιακών είναι στην λίστα Λαγκάρντ και ερευνώνται για τους πολλούς επίορκους, παχύλιπους “ακαδημαικούς” που κυκλοφορούν ανάμεσα μας.
Όταν όμως μπροστά μας έχομε την υπαρκτή (πλην αδιάφορη για τους… επιτυχημένους πολιτικούς μας) απειλή της κατάρρευσης της υγείας αλλά και της χώρας στο σύνολό της μπορούμε να βρούμε απαντήσεις στις γραφές όπως έγραφε και ό Οράτιος 2000 χρόνια πριν. Την ύστατη αυτή ώρα της εθνικής κατάρρευσης και της ακαδημαϊκής σιωπής (που κατά τον Ουμπέρτο Έκο είναι συνενοχή σε αποφάσεις όπως της Ιατρικής) πιστεύω ότι το ακαδημαϊκό σύστημα χρειάζεται ανθρώπους που βιώνουν αξίες και δεν επενδύουν σε τιμές και μάλιστα τρέχουσες. Χρειάζεται ανθρώπους ικανούς να δείχνουν με το καθημερινό παράδειγμά τους ότι οι ακαδημαϊκοί, όταν θέλουν, μπορούν και να αντιστέκονται στη γενική διαφθορά και να μην αφομοιώνονται. Και το σημαντικότερο: Το ακαδημαϊκό σύστημα έχει ανάγκη από περισσότερη αξιοκρατία και λιγότερο λαϊκισμό. Το να κάνεις σήμερα ένα φοιτητή γιατρό δεν είναι τεχνικά και τόσο δύσκολη υπόθεση. Το να τον κάνεις όμως γιατρό σκεπτόμενο και με ανθρώπινο πρόσωπο είναι κάτι πολύ δυσκολότερο. Γιατί ενώ τα παραδείγματα ακαδημαϊκών προς αποφυγή υπάρχουν πολλά, τα παραδείγματα των καθηγητών προς μίμηση δυστυχώς σπανίζουν. Αλλά ευτυχώς Μαργιωρήδες και Στεφάνου και μαζί τους και μερικοί που δεν φοβούνται υπάρχουν και αντιστέκονται. Και εμείς που τους στηρίζομε έστω και αν καμιά φορά γκρινιάζω με τον Πρόεδρο ξέρω ότι θα κάνει το σωστό γιατί πάντα το κάνει.
*Ο Μανώλης Μιχαλοδημητράκης είναι ιατροδικαστής
