Αυτές τις αρμοδιότητες της συντήρησης των φωτεινών σηματοδοδοτών και πεζοδρομίων ποιος θα τις πάρει; Μετά την απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας που δικαίωσε το δήμο Ηρακλείου, επειδή του χρεώθηκαν αρμοδιότητες χωρίς να συνοδεύονται από τους αντίστοιχους πόρους, κανείς δεν έχει ενδιαφερθεί, για το ποιός θ’αναλάβει τα παραπάνω έργα, που αποτελούν παρεμβάσεις “πρώτης γραμμής” για την καθημερινότητα των πολιτών, αλλά και δείκτες για το επίπεδο λειτουργίας μιας πόλης.
Ενώ η Λότζια εξακολουθεί να πανηγυρίζει για την απόφαση-“σταθμό” του Συμβουλίου της Επικρατείας, που τη δικαίωσε επειδή μπαίνει οριστικά φραγμός στην ανεξέλεγκτη παραχώρηση αρμοδιοτήτων χωρίς τα αντίστοιχα κονδύλια, όλοι οι εμπλεκόμενοι φορείς της αυτοδιοίκησης δεν φαίνονται διατεθειμένοι να αναλάβουν μια διοικητική ευθύνη που εκτιμούν ότι δεν τους αναλογεί, επειδή αφορά στα στενά πλαίσια λειτουργίας του δήμου.
Ετσι ενώ πρακτικά γίνονται “μπαλάκι” οι ευθύνες , οι πολίτες δεν ξέρουν που θα πρέπει να απευθυνθούν για τα προβλήματα της καθημερινότητας τους και ποιός είναι ο φορέας που θα δώσει λύση στα προβλήματα που συνδέονται με τα φανάρια που σβήνουν ή υπολειτουργούν με τα σπασμένα πεζοδρόμια στα οποία καθημερινά σημειώνονται ατυχήματα, και με τους δρόμους που κρύβουν δεκάδες παγίδες από την κακή συντήρηση τους. Πρόκειται για ένα καθαρά πολιτικό ζήτημα τονίζουν με δηλώσεις τους στην “Π” στελέχη της αυτοδιοίκησης, και ως τέτοιο θα πρέπει να αντιμετωπισθεί, αφού μελετηθεί και η νομική εξέλιξη της υπόθεσης, για να διαπιστωθεί τι ακριβώς προβλέπει.
Με αφορμή το επίμαχο θέμα με ανακοίνωση της η “Λαική Συσπείρωση” τονίζει μεταξύ άλλων: “θετική η απόφαση του ΣτΕ αλλά ποιος και με τι πόρους αναλαμβάνει τις συγκεκριμένες αρμοδιότητες;; Οι δηλώσεις του Δημάρχου Ηρακλείου για την απόφαση του ΣτΕ είναι κοντόφθαλμη και περιορίζεται στην προσφιλή φράση "έξω από εδώ και όπου θέλει ας πάει". Προφανώς όλα δεν λύνονται με δικαστικές αποφάσεις αλλά με όρους μαζικού κινήματος, διότι είναι κατεξοχήν πολιτικό το ζήτημα. Για τη Λαϊκή Συσπείρωση η μεταφορά αρμοδιοτήτων του κράτους προς τους δήμους (σχολική στέγη, μεταφορά μαθητών, Πρωτοβάθμια Φροντίδα Υγείας, κ.ά.) και μάλιστα χωρίς πόρους δεν έγινε απλά γιατί ήθελε να τις ξεφορτωθεί. Ήθελε, με τον τρόπο αυτό και κάτω από την πίεση της υποχρηματοδότηση - σήμερα λόγω κρίσης και στάσης πληρωμών - αρμοδιότητες κοινωνικού χαρακτήρα, να πάψουν να είναι δημόσια και δωρεάν, να "σπάσει" σιγά-σιγά ο ενιαίος χαρακτήρας τους, να λειτουργούν εφεξής ανταποδοτικά, να ανοίξει ο δρόμος σε επιχειρηματίες, να βρει έδαφος η συγκρότηση των κοινωνικών επιχειρήσεων, να ολοκληρωθεί το έγκλημα της πλήρους ανατροπής των εργασιακών σχέσεων.
