Το «ιστορικό» λογοτέχνημα του Κωνσταντίνου Γ. Καργάκη, δασκάλου, «Η μνήμη των βουνών» παρουσιάζεται την ερχόμενη Τετάρτη, 17 Οκτωβρίου στις 7.30 το απόγευμα στην Αίθουσα Ανδρόγεω από τον φιλόλογο-αρχαιολόγο, Νίκο Γιγουρτάκη.
Πρόκειται για ένα έργο βαθιά πατριωτικό, βαθιά πολιτικό.
Διατρέχοντας την Ιστορία του τόπου μας, της πολύπαθης Κρήτης, από τα χρόνια του μύθου ίσαμε σήμερα, συναντά τους αιώνιους στρατιώτες και τους άξιους άρχοντες. Αλλά κι εκείνους που πράξαν το κακό, και τους ανασύρει μέσα απ’ τη λήθη, για να γίνει η μνήμη παρόν, «τα παιδιά, τα παιδιά μη μείνουν ξαρμάτωτα
τώρα που οι βάρβαροι ξανάρχονται
μ’ άλλης λογής αρματωσές
κι άλλης λογής ξινάρια».
Κριτική παρουσίαση
«Αυτός ο πυκνός κονιορτός
που χάνεται πίσω μας
είναι από τις μακρόσυρτες
λιτανείες της μνήμης.
Θεές μαρμαροπλέξουδες
και χαλκόχυτοι Κούροι,
προσωπεία νεκρών βασιλιάδων
και πομπές των ανθρώπων,
τις πλαγιές των αιώνων
τυλίσσοντας, ως σε αγγείο,
τους νόμους τους παλιούς
σηκώνουν ακόμη στα χέρια τους.
Χέρια απλωμένα στο ξύλινο αλέτρι
σκίζουν βαθιά τη ρουσά
και τον άσπρουγα,
στη βροχή να μεστώσει ο στάχυς
και του βότρυ την κόκκινη ρώγα
στους αρχόντους να φέρουν οι δούλοι.
Ποιμένες προπάτορες ξωλαλούν
ροδοχάραμα
τις φωνές των προβάτων
και Ακάθιστοι Ύμνοι μιας αρχαίας
γραφής
ακούγονται πάνω στους λόφους
των ελαιώνων.
Κι ως αγριεύουν οι καιροί
αφήνουν το τυροκομειό
και τ’ αλέτρι τους
για να’ ‘μπουν συνάρματοι
στης λευτεριάς το πανηγύρι.
Εκείνοι που πράξαν το καλό,
κρατώντας δεμένους τους σπονδύλους του χρόνου.
Μα και εκείνοι που πράξαν το κακό,
σαν άλλαζε, νύχτα, πλευρό
η εφτάψυχη μοίρα μας:
Αργυραμοιβοί, εφιάλτες,
λιποτάκτες, επίορκοι,
μεταπράτες χοντρέμποροι
μιας Ιστορίας,
ευνοούμενοι κι υπερασπιστές
νοικιασμένοι
και συντρόφοι ενός Οδυσσέα
που τα βόδια του Ήλιου ως έφαγαν,
τη φτωχή μας σχεδία στα βράχια
εξόκειλαν.
Κι εμείς, οι λίγοι που μείναμε,
με τα λίγα ψιχία φτωχών οραμάτων
και τις πληγές που φορούμε
κατάσαρκα,
ακόμη σκληρά πορευόμαστε,
προγόνους βαροκόκαλους
στους ώμους σηκώνοντας,
κι όλοι μαζί, αποθαμένοι – αζωντανοί,
για κόσμους χαλεπούς ανηφορούμε,
με τη σαμιά της περηφάνιας
χαραγμένη στο στήθος,
με τη σαμιά της Ιθαγένειας,
χαραγμένη στο λόγο».

