Του Αλέκου Α. Ανδρικάκη [email protected]
Όταν οι πολιτικοί συμπεριφέρονται ως ιδιοκτήτες της χώρας, των ανθρώπων, των δημόσιων ταμείων, των υπηρεσιών, των νόμων, πρώτα οδηγούν στην καταστροφή και μετά στο ξεπούλημα ανθρώπων και κράτους.

Παράδειγμα η Ελλάδα, στην οποία οι «βενιζέλειες» συμπεριφορές είναι ο κανόνας

Στ’ αλήθεια δεν γνωρίζω αν η πολυσυζητημένη «λίστα Λαγκάρντ» με τους 2.000 μεγαλοκαταθέτες των τραπεζών της Ελβετίας είναι πραγματικός θησαυρός. Μπορεί να είναι ή μπορεί να είναι μικρότερης αξίας απ’ αυτήν που προσδοκούμε ή φανταζόμαστε. Όμως η υπόθεση με την απόκρυψή της απέδειξε για μια ακόμη φορά, με πολύ καθαρό μάλιστα τρόπο, ότι το πολιτικό μας σύστημα όχι μόνο είναι αναξιόπιστο, αλλά είναι κυρίως φαύλο, νιώθει ανεξέλεγκτο και δρα με ασυδοσία.

Ότι φυσικά και δεν έχει κάποιο εθνικό στόχο, αλλά λειτουργεί ως κοινός προστάτης μερικών συμφερόντων, χωρίς να διστάζει, στο όνομα αυτής της προστασίας, να σμπαραλιάζει μια ολόκληρη χώρα και να συντρίβει έναν ολόκληρο λαό. Απλά, δρα και νιώθει έτσι επειδή κυριαρχείται από την αντίληψη της ιδιοκτησίας του κράτους, των υπηρεσιών, των ταμείων. Των ίδιων των ανθρώπων, ποντάροντας στην αδιαφορία, το φόβο, την ανοχή ή και τη συναλλαγή, άρα το ίδιον συμφέρον τους. Η έννοια της εκπροσώπησης και της αντιπροσωπευτικότητας, της προάσπισης του εθνικού συμφέροντος, ακόμη και με προσωπικό κόστος για το κάθε μέλος του, δεν υφίσταται. Όλα αυτά τα στοιχεία όμως είναι που μας οδήγησαν μέχρι εδώ. Όλα αυτά οδήγησαν στην κατάρρευση της χώρας και στη συνέχεια στο ξεπούλημά της και του μεγαλύτερου μέρους του λαού. Είναι αυτά τα ίδια στοιχεία που οδηγούν εκείνους που μας κυβέρνησαν χθες, που μας κυβερνούν σήμερα, να αποφασίζουν να κόβουν τις συντάξεις των γονιών μας και να οδηγούν στην ανεργία τα παιδιά μας, αλλά υπερασπίζονται με πάθος τη δική τους θέση και το βόλεμα των παιδιών τους.

Ας εξηγηθούμε: ένας επί χρόνια πρωτοκλασάτος κυβερνητικός παράγοντας, ο Ευάγγελος Βενιζέλος, ο βασικός διαμορφωτής ή συνδιαμορφωτής επί πολύ καιρό της πειθήνιας στις αγορές και τη Μέρκελ, στον νεοφιλελευθερισμό, κυβερνητικής πολιτικής της ανέχειας των Ελλήνων και της εκποίησης κάθε στοιχείου εθνικής κυριαρχίας και περηφάνιας, φεύγοντας από τη θέση του, παίρνει μαζί του τη λίστα με τους μεγάλους φοροφυγάδες. Μετά την αποκάλυψη της υπόθεσης, αντί να βρεθεί κατηγορούμενος έστω για την υπεξαίρεση ενός δημοσίου εγγράφου, συνεχίζει να δείχνει με θράσος το δάκτυλο στους Έλληνες, να γουρλώνει τα μάτια για να τους φοβερίσει και φωνασκεί από τα κομματικά έδρανα: «δουλεύω για το δημόσιο συμφέρον»! Ε, λοιπόν, ή ο παραλογισμός είναι πλέον γενικευμένος ή η ηθική είναι είδος εν ανεπαρκεία στον τόπο αυτό.

Ο άνθρωπος, ως παντοδύναμος υπουργός Οικονομικών και αντιπρόεδρος της κυβέρνησης, παίρνει στα χέρια του μια λίστα με τα ονόματα 2.000 φοροφυγάδων. Την κρύβει στα συρτάρια του, την παίρνει μαζί του στο σπίτι του, λες και πρόκειται για πατρογονικές επιστολές. Σιωπά και κουκουλώνει, αντί να δράσει και να μαζεύει χρήμα από εκείνους που το έκλεψαν από το δημόσιο ταμείο, στέλνοντας τους και στη φυλακή, όπως λέει ο νόμος. Είναι δάσκαλος της εφαρμογής των νόμων και του Συντάγματος, αλλά τους εφαρμόζει κατά πώς εκείνος θέλει και τον βολεύει. Την ίδια ώρα, αντί να ενεργήσει υπερασπιζόμενος πραγματικά το δημόσιο συμφέρον που τόσο υποκριτικά επικαλείται, επιβάλλει νέους φόρους στα πιο αδύναμα στρώματα του ελληνικού πληθυσμού, υποθηκεύει ή ξεπουλά τη δημόσια περιουσία και βγάζει πύρινους λόγους, πάντα με το δάκτυλο υψωμένο να απειλεί χωριστά τον κάθε Έλληνα.

Μας φωνάζει με άγριο τρόπο ότι χρωστάμε και πρέπει να πληρώσουμε, ότι η Ελλάδα πιέζεται να αποπληρώνει τα χρέη της. Και αντί να κάνει το πιο φυσικό, να δείξει το δάκτυλο στους μεγάλους φοροφυγάδες, εκείνος τσακίζει τον απλό Έλληνα. Και στη συνέχεια κρατά για λογαριασμό του ένα έγγραφο, που θα μπορούσε να αποδειχτεί φωτιά. Τουλάχιστον θα έδειχνε προθέσεις, αν κάτι γινόταν με βάση αυτό.



Τι δείχνει αυτή η περίπτωση;

Η μη ενεργοποίηση της λίστας των φοροφυγάδων δείχνει απλά τη φαυλότητα και το αντιλαϊκό της λογικής των κυβερνώντων. Προφανώς πολλοί απ’ αυτούς που περιλαμβάνονται στο επίμαχο έγγραφο είναι άνθρωποι που χρόνια συναλλάσσονται με την εξουσία. Είναι άνθρωποι που μπαίνουν στα υπουργικά γραφεία, χρηματοδοτούν πολιτικούς και κόμματα, χρηματοδοτούν μέσα ενημέρωσης για να τα έχουν υπό έλεγχο. Πληρώνουν το κυρίαρχο και φαύλο κράτος και τους μηχανισμούς του για να μένουν οι ίδιοι ασύδοτοι. Αλληλοπροσφερόμενες υπηρεσίες! Τη λογική και τους μηχανισμούς τούς γνωρίζουμε. Δεν χρειαζόμασταν τη “λίστα Λαγκάρντ” για να καταλάβουμε. Το κράτος λειτουργεί για λίγους, εκλεκτούς και πλουσίους, εξυπηρετεί τα συμφέροντά τους κι αυτοί το ανταποδίδουν με κάθε ευκαιρία. Είμαι βέβαιος ότι αν δημοσιοποιηθεί η λίστα, πολλά γνωστά ονόματα της επιχειρηματικότητας και της πολιτικής θα συμπεριλαμβάνονται.

Προστασία και ανταμοιβή, λοιπόν. Και από τις δύο πλευρές. Το δημόσιο συμφέρον, αυτό το οποίο υποτίθεται ότι θα έπρεπε να υπηρετούν και να προστατεύουν οι πολιτικοί ηγήτορες, ακόμη και με εθελοθυσία, είναι αυτό που θυσιάζεται μπροστά στους σκοτεινούς μηχανισμούς της εξουσίας και των συμφερόντων που πρέπει να προστατευθούν.

Δεν είναι μόνο αυτό. Η ιστορία αποδεικνύει με τον πιο χαρακτηριστικό τρόπο τη λογική του πολιτικού συστήματος και των μελών του: «το κράτος, οι υπηρεσίες, οι μηχανισμοί, οι νόμοι, ο λαός, μου ανήκουν»! Δεν αισθάνεται ο Έλληνας πολιτικός ως εντολοδόχος του λαού, όπως περιγράφει η αντιπροσωπευτική Δημοκρατία και το Σύνταγμα. Νιώθει, ότι ο ίδιος είναι το κράτος. Είναι λουδοβίκεια αντίληψη, αυτήν που φέρεται να εξέφρασε στα 1676 ο Γάλλος αυτοκράτορας Λουδοβίκος ΙΔ’ με τη φράση που του αποδίδεται « L'Etat c'est moi» (Το κράτος είμαι εγώ).

Είναι αυτή η λογική που μας οδήγησε ως εδώ.

Ο πρωθυπουργός μπορεί να υπόσχεται προεκλογικά στους Έλληνες ότι «λεφτά υπάρχουν» ή ότι θα εφαρμόσει 18 σημεία που θα ανατρέψουν την πολιτική εξαθλίωσης των Ελλήνων, να κλέβει έτσι τη συνείδηση και τις ψήφους των ανθρώπων και στη συνέχεια να εφαρμόζει μια άλλη πολιτική, για την οποία όχι μόνο δεν ψηφίστηκε, αλλά ψηφίστηκε με τις εντελώς αντίθετες διακηρύξεις. Και δεν τιμωρείται. Γιατί και το κράτος και ο λαός θεωρεί ότι του ανήκουν.

Ο υπουργός ή ο διοικητής του οργανισμού μπορούν να εφαρμόζουν μια πολιτική επειδή έτσι τους αρέσει, χωρίς να έχουν καμιά λαϊκή έγκριση ή εξουσιοδότηση. Μπορούν ακόμη και να αρπάζουν από το δημόσιο ταμείο, χωρίς να τιμωρούνται, επειδή και το υπουργείο, και ο οργανισμός και το δημόσιο ταμείο, θεωρούν ότι τους ανήκουν. Όπως τους ανήκουν η χώρα και οι ψηφοφόροι.

Ο βουλευτής μπορεί να χτυπάει στην πλάτη τον ψηφοφόρο, να κερδίζει την ψήφο του με υποσχέσεις για δημόσιο διορισμό ή χορήγηση δημόσιου χρήματος, σα να του ανήκει το κράτος και το δημόσιο χρήμα. Μπορεί και να κάνει τα εντελώς αντίθετα από τα οποία ψηφίστηκε, αλλά δεν τρέχει τίποτε, αφού και οι ψηφοφόροι είναι ιδιοκτησία του, και μπορεί μετά να τους χτυπήσει και πάλι στην πλάτη. Μπορεί να ψηφίσει την καταστροφή τους, αλλά χωρίς πρόβλημα την επομένη θα τους κολακεύσει, θα χαριεντίζεται μαζί τους, θα ξαναζητήσει την ψήφο τους.

Ο δήμαρχος, ο νομάρχης, ο περιφερειάρχης, ο αυλόγυρος τους, μπορεί να κάνουν ό,τι θέλουν, χωρίς να ανατρέχουν στα όσα είπαν προεκλογικά για να ψηφιστούν.

Για παράδειγμα, ο καθένας απ’ αυτούς μπορεί να κανονίζει ταξίδια στο εξωτερικό όχι για να περνούν απλά καλά οι συνδαιτυμόνες των επίσημων δεξιώσεων, αλλά για να ανοίγει δουλειές στα παιδιά του, με δημόσιο χρήμα. Ή να διορίζει τα παιδιά του στη βουλή και σε άλλες επίλεκτες δημόσιες εργασίες, καλά αμειβόμενες από τον ιδρώτα των δυστυχούντων Ελλήνων, την ώρα που τα παιδιά του απλού λαού δεν μπορούν να έχουν όχι μια αξιοπρεπή εργασία, αλλά ούτε το χαρτζιλίκι για τον καφέ.

Μπορεί να εκμεταλλεύεται τη θέση του ελέγχοντας τη νυχτερινή ή την ημερήσια ζωή σε μια πόλη. Μπορεί να βρίσκεται με εκατομμύρια ευρώ στους λογαριασμούς και πολλά κτήματα στην κατοχή του, από τη θητεία του στη δημόσια θέση, κι όχι από τον ιδρώτα του.

Μπορεί να αποφασίζει και να διατάζει, ακριβώς επειδή ουδέποτε κατάλαβε ότι η θέση που κατέχει είναι διακριτή θέση τιμής, ευθύνης και προσφοράς, κι όχι μίζας, εκβιασμών, πλουτισμού.

Ο Ε. Βενιζέλος μάς εκνεύρισε όλους αυτές τις ημέρες. Μας εξόργισε για μια ακόμη φορά. Αλλά δεν είναι η εξαίρεση. Μακάρι να ήταν. Είναι ο κανόνας και η επιβεβαίωσή του. Είναι ο τρόπος λειτουργίας του ελληνικού πολιτικού συστήματος. Αυτό που εκθρέψαμε εμείς με την ανοχή, τη συναλλαγή ή την αδιαφορία μας.

Αυτό το σύστημα, το αλαζονικό, διεφθαρμένο, ασύδοτο, φαύλο, ανεξέλεγκτο. Αυτό το ένοχο και για την κατάρρευση και για το ξεπούλημα της χώρας. Αυτό που έμαθε να βοηθάει μόνο τα μέλη του και τους συναλλασσόμενους μ’ αυτά. Γιατί ο βουλευτής δεν πρέπει να εργαστεί. Όταν δεν είναι πλέον βουλευτής, θα πρέπει να γίνει δήμαρχος. Ή διοικητής σε κάποιο οργανισμό. Σύμβουλος, ο,τιδήποτε, αρκεί να έχει δημόσια και ακούραστη και πλούσια αμοιβή. Λες κι η δουλειά είναι ντροπή.

Είναι το ίδιο σύστημα που με την ανικανότητα και τη φαυλότητα του απογοήτευσε έναν λαό και με τον τρόπο αυτό εξέθρεψε τις ναζιστικές συμμορίες, εγκλωβίζοντας έναν ολόκληρο κόσμο.

Αυτό είναι το λουδοβίκειο και ένοχο ελληνικό πολιτικό σύστημα. Που δείχνει το δάκτυλο στον Έλληνα, αλλά κυλιέται στα κόκκινα χαλιά που περπατά η Μέρκελ, για να δείξει την αφοσίωσή του… Λες κι είναι εντολοδόχος της Μέρκελ κι όχι ενός λαού και μιας ιστορίας. Αλλά αυτό δεν κάνουν συνήθως οι μικροί κι ασήμαντοι; Ρουφιάνοι αυτών που θεωρούν ισχυρούς... Ξεπουλώντας τα πάντα, και τη συνείδησή τους. Αυτός είναι νόμος….

Ε, κακομοίρη Έλληνα, όπως σε προσδιόρζε ο Καζαντζάκης. Αν ήξερες τη δύναμή σου, όλους τούτους θα τους είχες στείλει να δουλέψουν για να ζήσουν τις οικογένειές τους κι όχι να ζουν από τον δικό σου ιδρώτα και να παίρνουν επιπλέον το ψωμί του γονιών και των παιδιών σου….

Αν κατανοούσες ότι η λουδοβίκεια αντίληψη του «L'Etat c'est moi» ανήκει στον 17ο αιώνα και σήμερα ζούμε στον 21ο…

Και σήμερα έχεις χρέος να ξεκαθαρίσεις σε όλους αυτούς ότι το κράτος δεν τους ανήκει αλλά ανήκει στους ανθρώπους του, στην ιστορία τους, στη γνώση, τον πολιτισμό, τη δημιουργία. Ότι δεν μπορούν να το παραχωρούν, μαζί με τις μελλοντικές γενιές, στις αγορές και στην κάθε Μέρκελ. Ότι δεν μπορεί να εκφράζουν όλοι αυτοί τη συνείδηση και την ψυχή μας.

Μπορείς να το καταλάβεις κακομοίρη άνθρωπε της Ελλάδας;

Αν δεν κατεδαφίσεις το φαύλο πολιτικό σύστημα της λογικής του «l' etat c'est moi», τότε τίποτε δεν θα αλλάξει στη μοίρα σου....