Πηγαίνει ο Ολυμπιακός να παίξει στο Λονδίνο με την Άρσεναλ χάνει με 3-1 και την επόμενη μέρα ακούς και διαβάζεις διθυράμβους για την μεγαλειώδη εμφάνιση του “θρύλου”.

Κοιτάζεις καλά τις εφημερίδες και…τσιμπιέσαι για να δεις αν διαβάζεις καλά ή αν έχεις κάνει κάποιο λάθος. Δεν, λέμε, καλή για τα δεδομένα του παρουσία είχε ο Ολυμπιακός στο “Εμιρέιτς” αλλά ο φωτεινός πίνακας έγραψε 3-1. Απέναντι σε μια μέτρια έως κακή Άρσεναλ ο Ολυμπιακός δεν κατάφερε καν να πάρει αποτέλεσμα κι όμως αποθεώθηκε από την πλειοψηφία του τύπου. Κι αναρωτιέσαι: αν έπαιρνε τη νίκη ή έστω την ιοσοπαλία στο Λονδίνο τι θα έγραφαν οι εφημερίδες; Γιατί το να χάνεις με 3-1 και να πανηγυρίζεις είναι μόνο ελληνικό φαινόμενο. Το ίδιο έγινε και με τον Παναθηναϊκό. Αναδείχθηκε ισόπαλος εντός έδρας με την Τότεναμ με σκορ 1-1 κι όλοι ξαφνικά ανακάλυψαν την καλή ομάδα του Φερέιρα που στάθηκε όρθια στην Ευρώπη.

Υπάρχει ένα ανέκδοτο για τους Πόντιους που λέει ότι κάποτε η ομάδα τους έχασε ένα αγώνα στο πόλο με σκορ 10-0 αλλά αυτοί πανηγύριζαν. Ρωτάει λοιπόν κάποιος ένα παίκτη “μα γιατί πανηγυρίζετε βρε παιδιά αφού χάσατε με 10-0;” και αυτός του απάντησε “να, ξέρεις, σήμερα δεν πνίγηκε κανείς”. Κάπως έτσι αντιμετωπίζουμε τις ομάδες κι εδώ στην Ελλάδα. Ο καλός για τα δεδομένα του Ολυμπιακός έχασε με 3-1 από μια μέτρια Άρσεναλ και αυτό μας κάνει εντύπωση. Στην καλύτερη της, δηλαδή, εμφάνιση μια ομάδα να μην μπορεί να πάρει αποτέλεσμα από τον ανώτερο αλλά μέτριο αντίπαλο κι αυτό να θεωρείται επιτυχία. Πότε ο Ολυμπιακός ή ο Παναθηναϊκός θα μπορέσουν να κερδίσουν μια Άρσεναλ ή μια Ρεάλ ή μια Μπαρτσελόνα; Όταν ο αντίπαλος θα κατέβει με τα δεύτερα και θα είναι τελείως αδιάφορος; Δυστυχώς αυτό είναι το επίπεδο του ποδοσφαίρου μας το οποίο αντί να ανεβαίνει ακολουθεί όλο και μεγαλύτερη πτωτική πορεία.

Κάθε χρόνο είμαστε θεατές στο ίδιο έργο. Μόλις γίνεται η κλήρωση να γράφουν με μεγάλα γράμματα οι εφημερίδες “περνάει ο Ολυμπιακός” ή “στο χέρι του ΠΑΟ η πρόκριση”. Το ότι συνήθως οι αντίπαλοι είναι πολύ καλύτερες ομάδες και από πολύ πιο προηγμένα ευρωπαικά πρωταθλήματα είναι μια λεπτομέρεια που σκοπίμως διαφεύγει από κάποιους. Το ότι το πρωτάθλημα στην χώρα μας είναι της…πλάκας είναι το λιγότερο που απασχολεί. Κι όταν φτάνει η ώρα του απολογισμού να μετράμε συνήθως τριάρες ή τεσσάρες ενώ όταν έρχεται μια τιμητική εμφάνιση και αποφεύγεται η συντριβή να αποθεώνουμε τον χαμένο. Και εντάξει, βρε αδερφέ, δεν είπε κανείς ότι μια ήττα είναι καταστροφή αλλά όχι και να πανηγυρίζεται κιόλας σαν θρίαμβος. Το άσχημο είναι ότι με την ποιότητα του ελληνικού πρωταθλήματος να φθίνει ολοένα και περισσότερο αυτά τα φαινόμενα μάλλον θα πολλαπλασιάζονται στο μέλλον.

Ας κοιτάξουμε, λοιπόν, τον καθρέπτη για να δούμε τα χάλια μας μήπως και μπορέσουμε να διορθώσουμε κάποια κακώς κείμενα γιατί το ποδόσφαιρο μας θα καταντήσει(αν δεν έχει γίνει ήδη) χειρότερο κι από…ανέκδοτο.

Νίκος Μαρκάκης