Της Κατερίνας Μυλωνά

"Από τη στιγμή που θα τα εγκαταστήσουμε έξω θεωρούμε ότι είναι μέρος του ιστού της πόλης και θα καταστραφούν, δεν είναι αυτό πρόβλημα. Νομίζω ότι κάθε πράγμα έχει το χρόνο του, δεν το βάλαμε σε ένα κάδρο σε έναν τοίχο, οπότε θεωρώ ότι είναι μέρος της πόλης"

Τη δική του πινελιά στη γειτονιά που επέλεξε να ζήσει, να δημιουργήσει και να μεγαλώσει τα παιδιά του, την Αγία Τριάδα, βάζει το ζευγάρι Linardaki και Parisot. Η εικαστική τους παρέμβαση φέρει τον τίτλο “The Sleeping Project”. Πρόκειται για ένα αυτόνομο εικαστικό σύνολο στένσιλ (stencil= σχέδιo/ αποτύπωμα) διασπαρμένο σε εγκαταλειμμένους ή ξεχασμένους χώρους της πόλης, εφήμερες παρεμβάσεις που στοχεύουν να τραβήξουν την προσοχή και να ξυπνήσουν την κοιμώμενη πόλη μας. Είναι μια υπαίθρια έκθεση που δημιουργεί έναν νέο οπτικό χαρακτήρα σε πολιτιστικά/ κοινωνικά στοιχεία της κουλτούρας και του τοπίου μας με έργα απλά και λιτά που τοποθετούνται σε περάσματα των περιπατητών. Τα σχέδια βρίσκονται σε σημεία διακριτικά, ο περαστικός πρέπει να τα ψάξει με το βλέμμα του, αλλά ίσως πάλι να τα δει τυχαία όταν για μια στιγμή κοιτάξει ψηλά ή στο πλάι, όταν το αμάξι του τρέχει παράλληλα στη θάλασσα.

Η κ. Ειρήνη Λιναρδάκη- Parisot μιλά στην «Π» για την πρωτότυπη εικαστική τους παρέμβαση και τα επόμενα σχέδιά τους.

Πώς αποφασίσετε να προχωρήσετε στη συγκεκριμένη παρέμβαση και γιατί επιλέξατε τον τίτλο “The Sleeping Project”;

«Η ιδέα ξεκίνησε από τη γειτονιά μας, την Αγία Τριάδα, τη θεωρούσαμε κοιμώμενη. Έχει πολύ ιδιαίτερο χαρακτήρα για μας, είναι γοητευτική για τους καλλιτέχνες. Είναι ένα κοκτέιλ μεγάλων ανθρώπων, οι οποίοι έχουν μείνει στην Αγία Τριάδα γιατί δεν έχουν επιλογή να πάνε αλλού, μεταναστών, ανθρώπων που τους αρέσει η γειτονιά και ανθρώπων που θέλουν να την αλλάξουν. Εμείς θέλουμε να επεμβαίνουμε στη γειτονιά μας -από εκεί ξεκινήσαμε- και με κάποιο τρόπο να τραβάμε το ενδιαφέρον των ανθρώπων που ζουν στη γειτονιά ως προς μια δουλειά εικαστική και το ενδιαφέρον όσων δε ζουν εκεί ως προς το χαρακτήρα της, κάτι που γίνεται εκεί και μπορεί να τους ξαφνιάσει. Επίσης, λόγω του χαρακτήρα του έργου μας, ότι είναι στένσιλ στους τοίχους, το κάνουμε πάντα νύχτα, οπότε λέγαμε ότι δουλεύουμε όταν οι άλλοι κοιμούνται, το οποίο κάνουν πολύ συχνά οι καλλιτέχνες».

Γιατί επιλέγετε να δουλεύετε νύχτα;

«Γιατί χρησιμοποιούμε δημόσιους τοίχους, εγκαταλελειμμένους. Θεωρούμε ότι μπορούμε να τους χρησιμοποιήσουμε αλλά δε θέλουμε να μπούμε στη διαδικασία να εξηγούμε τι κάνουμε τη στιγμή που το κάνουμε, θέλουμε να εμφανίζεται την άλλη μέρα και ο κόσμος να το ανακαλύπτει όταν έχει πια γίνει, να περνάνε από εκεί και να λένε «αυτό ήταν εκεί χθες;» Ο κόσμος ξέρει πολύ καλά τα στένσιλ μας. Πιστεύω ότι οι καλλιτέχνες έχουν το δικαίωμα να χρησιμοποιούν τους εγκαταλελειμμένους τοίχους, η δουλειά μας είναι να διαλέγουμε τείχους ή χώρους οι οποίοι μπορούν ή να αναδείξουν το έργο μας ή το έργο μας να αναδείξει αυτό το χώρο ή να τραβήξει την προσοχή προς αυτό το χώρο.»

Τι διαφορά έχουν τα στένσιλ με τα γκράφιτι;

Εμάς είναι σχέδιο, προετοιμασία, εγκατάσταση δεν έχουν τον ίδιο χαρακτήρα ως προς την προετοιμασία και το γραφικό χαρακτήρα, Τα γκράφιτι είναι από μόνα τους μία κουλτούρα, το δικό μας πηγάζει από τη δικιά μας πλαστική και εικαστική δουλειά, έχει μία σχέση περισσότερο με το αντικείμενο, την απεικόνισή του και την επιλογή αυτών των αντικειμένων και με το χαρακτήρα τους, γιατί διαλέγουμε ένα αντικείμενο να το αναπαραστήσουμε κάπου. Δε λέμε μία ιστορία ολόκληρη, δε γράφουμε, διαλέγουμε μόνο ένα αντικείμενο το οποίο από το χαρακτήρα του θα γεννήσει κάποια ερωτηματικά.»

“Μου αρέσει η απλότητα του Ηρακλείου”

Μιλήστε μας για την πορεία σας, δεν ξεκινήσατε τη δουλειά σας στο Ηράκλειο.

«Ξεκινήσαμε να δουλεύουμε μαζί στη Μασσαλία. Είχαμε το εργαστήριό μας εκεί επτά χρόνια, εκεί δουλεύαμε, ξεκινήσαμε με videoart, δείξαμε τη δουλειά μας στη Γαλλία, την Ελβετία. Eχουμε κάνει αρκετές εκθέσεις, δημιουργήσαμε και κάποιες εγκαταστάσεις. Δεν είχε αυτό το χαρακτήρα πριν, μας ενδιέφερε περισσότερο η οπτική αφήγηση και η ιστορία της τέχνης. Μας ενδιέφερε πολύ τι συμβολίζουν οι άνθρωποι ή τα αντικείμενα μέσα στην ιστορία της τέχνης, πώς μια σύγχρονη εικόνα μπορεί να έχει ένα διαχρονικό χαρακτήρα μέσα από την τέχνη, ποιος είναι ο χαρακτήρας των ανθρώπων, ποια είναι η θέση των ανθρώπων στην τέχνη και οι καταστάσεις που μπορούν να γεννηθούν σε μία αφήγηση.»

Στο Ηράκλειο πώς καταλήξατε;

«Η καταγωγή μου είναι από την Κρήτη, δεν είχα ζήσει ποτέ εδώ. Ζούσαμε στο Παρίσι και είχαμε έρθει εδώ για επίσκεψη. Είχαμε επισκεφτεί την Αγία Τριάδα που εγώ δεν είχα καμία σχέση με την περιοχή και μας άρεσε πάρα πολύ. Βρήκαμε ένα σπίτι που πουλιόταν και θα γινόταν ένας καταπληκτικός χώρος εργασίας. Μας αρέσει η απλότητα της ζωής στο Ηράκλειο, η αποδοχή των ανθρώπων, γενικά. Πέρα από όλα αυτά που γίνονται, μου αρέσει ακόμα το να μεγαλώνω τα παιδιά μου εδώ, δεν έχει καμία σχέση το ποια ελευθερία έχουν, νομίζω όλοι οι καλλιτέχνες αναζητούν κάποια ελευθερία. Εδώ μπορείς να κάνεις πολλά πράγματα χωρίς να αναγκάζεσαι να ζητάς 50 άδειες και τα πλαίσια όπου τα παιδιά μεγαλώνουν είναι διαφορετικά, δεν είναι απλώς λιγότερα, τα πλαίσια στην κοινωνική ζωή, την παιδεία, αυτό είναι και καλό και κακό.»

“Στο Ηράκλειο υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που έχουν δίψα για πολιτισμό και παιδεία”

Τα έργα σας κινδυνεύουν να έχουν έναν προσωρινό χαρακτήρα, προσπαθείτε να διασφαλίσετε ότι θα μείνουν μόνιμα;

«Η ιδέα είναι αυτή. Από τη στιγμή που θα τα εγκαταστήσουμε έξω θεωρούμε ότι είναι μέρος του ιστού της πόλης και θα καταστραφούν, δεν είναι αυτό πρόβλημα. Νομίζω ότι κάθε πράγμα έχει το χρόνο του, δεν το βάλαμε σε ένα κάδρο σε έναν τοίχο, οπότε θεωρώ ότι είναι μέρος της πόλης. Αν καταστραφούν ή έρθει κάποιος δίπλα και κάνει κάτι άλλο κι αυτό είναι καλό. Αν από μόνα τους δημιουργήσουν και ένα ενδιαφέρον για να γίνουν κι άλλα πράγματα νομίζω θα είναι χρήσιμο.»

Ποια είναι τα επόμενά σας βήματα;

«Θα θέλαμε να συνεργαζόμαστε με ανθρώπους από διάφορους χώρους για να μπορέσουμε να έχουμε μία προσέγγιση των τεχνών πιο ολική να κάνουμε περισσότερα δημόσια δρώμενα. Αυτό τον καιρό συνεργαζόμαστε με ανθρώπους από διάφορους χώρους των τεχνών και της αρχιτεκτονικής για να μπορέσουμε να προσφέρουμε –ελπίζω- στο κοινό του Ηρακλείου, γιατί στο Ηράκλειο υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που έχουν δίψα για πολιτισμό και παιδεία. Νομίζω ότι είναι καλό να συγκεντρωνόμαστε γιατί ο χώρος δεν είναι μεγάλος στο Ηράκλειο, για να δίνουμε προς τα έξω περισσότερα πράγματα. Η θέση του καλλιτέχνη δεν είναι να κάθεται μόνο στο εργαστήριό του και να δουλεύει, είναι να προσφέρει στο κοινό, να δημιουργεί μια ανάγκη για το κοινό κι αυτή την ανάγκη να έρχεται όλος ο καλλιτεχνικός κόσμος να συνεργάζεται για να μπορέσει να την ικανοποιήσει. Νομίζω ότι υπάρχει κοινό στο Ηράκλειο και κόσμος στις τέχνες. Τα εικαστικά, όμως, έχουν μείνει αρκετά πίσω, δεν υπάρχει πολιτική.»