Του Αλέκου Α. Ανδρικάκη [email protected]

Ποιος πολιτικός έφτασε στην απόγνωση κοιτώντας τα μάτια του άνεργου παιδιού του;

Η ζωή δεν είναι παιγνίδι να τη διαφεντεύουν οι αμετανόητοι κι αναίσθητοι επαγγελματίες πολιτικάντηδες που δεν ξέρουν καν τι είναι η πραγματική καθημερινότητα

Πριν λίγες ημέρες μια διακεκριμένη στο χώρο των τεχνών Ηρακλειώτισσα, μου έγραψε μια σημείωση που αν έβρισκε απάντηση θα μπορούσαμε πολλά να κατανοήσουμε για όλους εκείνους που διαφεντεύουν τις ζωές μας, παίρνουν αποφάσεις ξεπουλώντας τα παιδιά και το μέλλον της πατρίδας μας, χωρίς να μας ρωτούν. Ή μάλλον, μας ρωτούν άλλα και εφαρμόζουν τα εντελώς αντίθετα, όπως η σημερινή τρικομματική κυβέρνηση των Σαμαρά, Βενιζέλου, Κουβέλη ή η προηγούμενη των Παπανδρέου – Βενιζέλου.

«Αναρωτιέμαι- μου έγραφε στη σημείωση- αν ποτέ οι άρχοντές μας σκέφτονται ότι κάθε τους απόφαση, επηρεάζει ανθρώπους. Δεν είναι παιχνίδι. Αναρωτιέμαι αν έχουν ποτέ τύψεις συνειδήσεως και αν δυσκολεύονται να κοιμηθούν το βράδυ. Πώς αισθάνεται άραγε κανείς όταν έχει ξεπουλήσει μια ολόκληρη χώρα και τους ανθρώπους της; Εννοώ πώς αισθάνεται στ' αλήθεια, μέσα του...»

Ποιος δεν θα προσυπέγραφε το ερώτημα – απορία, που όμως δεν είναι παρά μια απλή δραματική διαπίστωση για το απάνθρωπο του επαγγελματία πολιτικού της Ελλάδας; Και δη του επαγγελματία κυβερνητικού, εξουσιομανή πολιτικού παράγοντα της Ελλάδας.

Αντί άλλης απάντησης ας μου επιτραπεί να μεταφέρω στον δημόσιο διάλογο μια πρόσφατη προσωπική εμπειρία, που ούτως ή άλλως εξελίχθηκε ως γεγονός σε δημόσιο χώρο, ενώπιον πολλών ανθρώπων. Συμμετέχοντας πριν από 10 ημέρες στο συνέδριο για τη Μεσαρά, διαπίστωσα ότι πλάι στους προβληματισμούς ανθρώπων για τα θέματα της επιστήμης, του πολιτισμού, της ιστορίας, υπήρχαν άνθρωποι που απαξίωσαν τις ζωές μας και το μέλλον του τόπου, ξεπούλησαν με την ψήφο και τη στάση τους τα παιδιά μας, τη γνώση, την ιστορία, την εθνική κληρονομιά. Βουλευτές, δηλαδή, της περασμένης βουλής, που σήκωναν το χέρι και ψήφιζαν «ναι σε όλα», κατά κομματική εντολή, απαξιώνοντας κάθε τι σε αυτό τον τόπο. Τι γύρευαν αυτοί οι άνθρωποι σε ένα συνέδριο που δεν είχε καμιά σχέση με τη δική τους δράση; Μα ό,τι αναζητούν επισκεπτόμενοι μνημόσυνα, κηδείες, γάμους, βαπτίσια. Ψήφους. Έχω ένα διπλό πρόβλημα πλέον με αυτούς τους ανθρώπους. Κατέστρεψαν τη ζωή των γονιών μας και το μέλλον των παιδιών μας και της πατρίδας μας, κι αντί να σκύβουν σεμνά και ασφαλώς με ντροπή το κεφάλι, διαδηλώνουν θρασύτατα ανάμεσά μας σα να μην έχει συμβεί το παραμικρό. Σα να είναι οι ζωές μας παιγνίδι στα χέρια τους. Σα να παίζουν ένα παιγνίδι στον υπολογιστή τους κι οι άνεργοι είναι εικονική πραγματικότητα ή οι άνθρωποι που αυτοκτονούν μια πλευρά της δράσης του παιγνιδιού. Σα να μη συμβαίνουν στ’ αλήθεια όλα αυτά στη χώρα μας, σα να μη συμμετείχαν αυτοί στο έγκλημα.

Κι επειδή μ’ αρέσει να λέω τα πράγματα με το όνομά τους, για να παίρνει ο καθένας την ευθύνη του και στο δημόσιο χώρο, η αναφορά μου είναι για την άλλοτε βουλευτή Μαρία Σκραφνάκη, εκείνη που πολιτικά πήρε απάντηση για τα «ναι σε όλα», αλλά φαίνεται ότι δεν κατανόησε. Απρόσκλητη, όπως γνωρίζω, περιδιάβαινε τους χώρους του συνεδρίου με προφανή σκοπό να ανταλλάσει χειραψίες και να προσφέρει κολακείες. Πρωί απόγευμα στους χώρους του συνεδρίου, επιδιώκοντας να είναι στην επικαιρότητα, καθισμένη στις πρώτες γραμμές, όπως γίνεται με τους διακεκριμένους. Δεν άντεξα μέχρι τέλους αυτή την προκλητική, συνεχή παρουσία, την προσπάθεια να εκφωνείται – όπως στις διακεκριμένες περιπτώσεις- η παρουσία της. Δεν άντεξα τις κολακείες που απηύθυνε σε όλους, ούτε εκείνες που τις απηύθυναν μερικοί που το έχουν συνήθειο αυτό. Της ζήτησα λοιπόν να σταματήσει να μας προκαλεί τους περισσότερους, ερχόμενη κάθε ώρα με άλλο χτένισμα και φόρεμα και να συνειδητοποιήσει ότι τέλος πάντων απευθύνεται σε ανθρώπους των οποίων απαξίωσε τη ζήση. Της ζήτησα, με άλλα λόγια, να δείξει λίγο σεβασμό στον κόσμο που υποφέρει και από τη δική της στάση και να μην επιζητεί την απροκάλυπτη επιβεβαίωση, πατώντας στη λήθη και την αδιαφορία. Γιατί – απλά πράγματα- όποιος απαξιώνει τη ζωή και τα παιδιά μας, την πατρίδα μας, χάριν της συνέχειας μιας πολιτικής καριέρας, δεν μπορεί παρά να εισπράττει και τη δική μας απαξίωση.

Κι αυτή είναι η δική μου στάση και προτροπή. Εκτός των άλλων, όποιος με απαξίωσε θα εισπράξει την απαξίωση και την περιφρόνησή μου.

Κλείνοντας την – ανεπίτρεπτη, πιθανώς- δημοσιοποίηση της προσωπικής ιστορίας, είναι περιττό να σας ενημερώσω ότι η άλλοτε βουλευτής, που για άλλα ψηφίστηκε και άλλα εφάρμοσε, συμβάλλοντας στην απαξίωση και του δημοκρατικού μας πολιτεύματος, φυσικά δεν ίδρωσε καν, συνέχισε να κάνει τη δουλειά της και να εισπράττει μόνο οργή μέσα σε σφιγμένα δόντια.

Η ιστορία που μετέφερα δεν έχει κάτι προσωπικό με τη συγκεκριμένη άλλοτε βουλευτή. Αν και θα μπορούσε να έχει, γιατί κάποτε την άκουσα, στη διαμαρτυρία πολιτών για τις συνέπειες των κυβερνητικών αποφάσεων στις οποίες συμμετείχε με την άκριτη ψήφο της, να απαντά πολύ – πολύ προκλητικά: “Ξέρετε τι υποφέρουν σήμερα οι βουλευτές; “ Έτσι ακριβώς!!!!!!

Μεταφέρω όμως το περιστατικό ως συνέχεια του ερωτήματος της Ηρακλειώτισσας και ως καθαρά πολιτική κριτική: πράγματι οι παράγοντες, ειδικά εκείνοι που συνέβαλλαν σε όλο αυτό, φαίνεται να μην έχουν καν συναίσθηση της πραγματικότητας, γιατί απλά δεν την ζουν.

-Έχουν ζήσει με τα 400- 500 ευρώ, όπως ζει ο άνεργος, ο συνταξιούχος ή νέος εργαζόμενος; Ας το ζήσουν και μετά να πάνε στη Βουλή να ψηφίζουν περικοπές στις συντάξεις ή στα επιδόματα, να ψηφίζουν πολιτικές που απαξιώνουν τις ζωές των παιδιών μας.

-Έχουν ψάξει στο πορτοφόλι τους τα κέρματα για να συμπληρώσουν και να αγοράσουν πράγματα από το σούπερ μάρκετ;

-Έχουν κόψει από το φαγητό τους για να πληρώσουν τη ΔΕΗ;

-Έχουν φτάσει στην απόγνωση κοιτώντας τα μάτια του άνεργου παιδιού τους;

Όχι, δεν έχουν ζήσει όλες αυτές τις τραγικές πλευρές της καθημερινότητας του κόσμου που διαφεντεύουν, επειδή αυτός, ο ψηφοφόρος, αποδεικνύεται κακός πελάτης του χειρότερου επαγγελματία σήμερα της Ελλάδας. Του πολιτικού, και δη του πολιτικού που θέλει διαρκώς κυβερνητικές ή άλλες θέσεις για να επιβιώνει. Γιατί, όπως τον κακό έμπορο τον έκαναν έτσι οι κακοί πελάτες του, έτσι και τον κακό πολιτικό τον έκαναν οι κακοί και εαυτούληδες ψηφοφόροι.

Εκείνοι που ανέχονται το ψέμα, την κοροϊδία, ακόμη και την κλεψιά από το δημόσιο ταμείο, αρκεί να διασφαλίσουν τη δική τους θέση, ή μια υπόσχεση για βόλεμα δικό τους, ακόμη κι αν αυτό σημαίνει αδικία σε βάρος του άξιου γείτονα. Αυτοί οι βολεψάκηδες Έλληνες που μια ζωή έψαχναν, στο όνομα του «κόμματος» τη δική τους βολή, ακόμη και με παράνομο τρόπο, έκαναν τον Έλληνα πολιτικό από έναν άνθρωπο που θα έπρεπε να προσφέρει εαυτόν στο κοινό καλό, έναν κακό και χρυσοπληρωμένο επαγγελματία, ένα νταβατζή της ζωής και της πατρίδας μας. Μη ζητάτε παραδείγματα, είναι πολλά. Δείτε γύρω σας, δείτε τα στις λίστες του ΣΔΟΕ, αλλά και σ’ αυτές που δεν τόλμησε να συντάξει το ΣΔΟΕ.

Αν οι κακοί πελάτες δεν υπήρχαν, δεν θα υπήρχαν όλα αυτά τα φαινόμενα. Δεν θα συνέχιζαν σήμερα να ξεπουλούν, με τέτοιο προκλητικό τρόπο, τις ζωές και την πατρίδα μας.

Μην ξεχνάμε ότι ο Α. Σαμαράς ψηφίστηκε επειδή υποσχέθηκε:

-Όχι άλλους φόρους

-Αποκατάσταση των πολύ χαμηλών συντάξεων, των πολυτεκνικών επιδομάτων, καθώς και των εποχικών επιδομάτων στα επίπεδα του 2009.

- Επέκταση του επιδόματος ανεργίας κατά ένα χρόνο ακόμα, στα δύο χρόνια.

- Έκτακτο επίδομα ανεργίας και για μη μισθωτούς.

- Να μην πέσουν άλλο οι μισθοί στον ιδιωτικό τομέα.

- Σταδιακή άνοδο του αφορολόγητου ορίου από τις 5.000 στις 8.000.

Και τώρα εφαρμόζει, μεταξύ άλλων, με εντολή της τρόικα και χωρίς να έχει έγκριση από το λαό:

-Νέα χαράτσια

-Περικοπές στα επιδόματα ανεργίας

-Περικοπές σε μισθούς και συντάξεις

-Αύξηση των ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης

-Περιορισμούς στο ΕΚΑΣ

-Νέες αβάντες στις τράπεζες, αν και έχουν επωφεληθεί αυτά τα 2,5 χρόνια σχεδόν 218 δις. ευρώ με διάφορους τρόπους (ανακεφαλαιοποιήσεις, εγγυήσεις του δημοσίου κ.α.)

-Ξεπούλημα της εθνικής περιουσίας

Ποια Δημοκρατία έχουμε λοιπόν στην Ελλάδα; Ποιος κυρίαρχος λαός υπάρχει; Ποιο ανεξάρτητο κράτος είναι η χώρα μας; Και, κυρίως, ποιος λαός υπάρχει για ν’ αντιδράσει σ’ όλη αυτή την αλητεία; Όπως σωστά γράφτηκε κάπου, αν ο καφές φρέντο στα Λιοντάρια γίνει 10 ευρώ, τότε μπορεί να γίνει μια επανάσταση στην Ελλάδα!

Αν ο ψηφοφόρος δεν ήταν κακός πελάτης που δίνει αέρα στον ακόμη χειρότερο επαγγελματία της πολιτικής, δεν θα τολμούσε ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ Ευάγγελος Βενιζέλος, μετά τα όσα έκανε την προηγούμενη περίοδο μαζί με τον Γ. Παπανδρέου και την παρέα τους, να συνεχίζει, τη μια μέρα, να μας απειλεί με το δάχτυλο και τα γουρλωμένα μάτια, και την άλλη να μας λέει ότι η Ελλάδα έχει γίνει δοκιμαστήριο των πολιτικών λιτότητας! Λες κι εγώ άνοιξα την πόρτα για να εφαρμοστούν αυτές οι απάνθρωπες πολιτικές κι όχι εκείνος…

Αν δεν ήμασταν κακοί κι ανεύθυνοι «πελάτες» οι ψηφοφόροι, δεν θα τολμούσε ο πρόεδρος της ΔΗΜΑΡ Φώτης Κουβέλης να κάνει τον ψευτοπαληκαρά, «διαφωνώντας» αλλά συμφωνώντας τελικά με τα μέτρα, ακόμη και με τα πιο σκληρά.

Όσο εμείς οι ψηφοφόροι δεν αποφασίζουμε να φύγουμε από τον καναπέ, δεν αποφασίζουμε να γίνουμε πολίτες, τόσο όλοι αυτοί, σε κεντρικό και τοπικό επίπεδο, όχι μόνο θα συνεχίζουν αυτές τις θανατηφόρες, απάνθρωπες πολιτικές, αλλά και την πολιτική αναπαραγωγής του είδους τους, κερδίζοντας στην πλάτη μας, όσο εμείς γινόμαστε πιο πτωχοί, ή διορίζοντας τα παιδιά τους σε διακδεκριμένες θέσεις, όσο τα δικά μας στέκουν στο ταμείο ανεργίας για 360 ευρώ.

Διαλέγουμε…