Της Μαννιάνας Μιγάδη*

Ηρθε η ανατολή να της ξυπνήσει μνήμες του χθες, την καλημέρισε κι ένιωσε την ανάγκη να τον αναζητήσει στην ακροθαλασσιά... Αγαπημένου μου σοφέ γλάρε Ορφέα σε χρειάζομαι γεμάτη αναπάντητα ερωτήματα.

- Μικρή μου οι απαντήσεις είναι μέσα μας αλλά έλα εδώ, κάθισε πλάι μου. Πόσο μου έλειψες εσύ και οι κουβέντες μας. Μίλα μου, άνοιξέ μου την καρδιά σου...

- Πες μου για την αλήθεια, καλέ μου Ορφέα. Γιατί οι άνθρωποι την φοβούνται, γιατί δεν λένε αλήθειες κοιτάζοντας στα μάτια ο ένας τον άλλον;

Γιατί;

- Μικρή μου, η αλήθεια είναι ό,τι πιο όμορφο και δυνατό. Είναι υπέροχο να μπορείς να κοιτάζεις στα μάτια τον άλλο, να του λες την αλήθεια σου, τα θέλω σου και να του αφήνεις την επιλογή να διαλέξει. Είναι ελευθερία αυτό, μα θέλει και δύναμη γιατί τα αυτιά της ψυχής αυτού που λέει την αλήθεια ακούνε και πολλές φορές δεν έχει τη δύναμη να την ακολουθήσει, να ακούσει το θέλω της καρδιάς του. Ζει στην ψευδαίσθηση, είναι πιο εύκολος δρόμος ή έτσι πιστεύει τουλάχιστον... αν την ακούσει δεν έχει δικαιολογία, θα πρέπει να την ακολουθήσει, να πράξει κι εκεί χρειάζεται δύναμη. Είναι αγώνας ζωής το μονοπάτι της αλήθειας κι όπως κάθε αγώνας θέλει προσπάθεια, θέλει συνείδηση, μα όταν φτάσεις στο τέρμα νικητής, εκεί περιμένει η λύτρωση, η ευτυχία. Εκεί θα βρεις τους συνανθρώπους σου να σε περιμένουν γελαστοί, να σε ευχαριστήσουν για τις αλήθειες που βρήκες την δύναμη να τους πεις εκεί... θα νιώσεις πως δεν είσαι μονάχος, πως κέρδισες την φιλία τους... Εκεί θα έρθει η πληρότητα... Ομως, μικρή μου, οι άνθρωποι δεν είναι έτοιμοι, δεν αντέχουν τις αλήθειες τους κι έτσι βουλιάζουν στην κοροϊδία, στα ψέματα κι η συνήθεια είναι το πιο δύσκολο ρούχο σαν τη φορέσεις, κολλάει πάνω σου σαν βδέλλα, σε πονάει, σου ρουφάει την ύπαρξη και μέρα με τη μέρα πιο δύσκολο γίνεται το να την πετάξεις γίνεται τρόπος ζωής. Θέλει θέληση. Είναι επιλογή που ίσως να μην μπορέσεις ποτέ να ακολουθήσεις η αλήθεια, κι έτσι να καρπιστείς την λύτρωση...

- Αγαπημένε μου, κι η αγάπη; Πώς τόσο επιπόλαια οι άνθρωποι λένε το σ’ αγαπώ;

- Εκείνη την ώρα το πιστεύουν μα αν ποτέ δεν αγάπησαν την ολότητά τους, δεν χάιδεψαν τον εαυτό τους, δεν τον αποδέχθηκαν, δεν τον σεβάστηκαν, δεν τον συγχώρησαν, πού να ξέρουν τι είναι η αληθινή αγάπη χωρίς όρους, πού να ξέρουν αλήθεια τι σημαίνει το αληθινό “σ’ αγαπώ”;

Κι αν δεν μπορούν να αγαπήσουν τον εαυτό τους, πώς να σκορπίσουν αγάπη με άδεια καρδιά, με άδειες τις τσέπες της ψυχής... Γι’ αυτό σου λέω ακολούθα τις αλήθειες σου, χάριζέ τις στους γύρω σου κοιτώντας τους στα μάτια... ακολούθα το μονοπάτι της αγάπης που πολύ καλά γνωρίζεις το εσωτερικό δικό σου μονοπάτι, άφηνε το φως της ψυχής να πλημμυρίζει την ύπαρξη και να λάμπει τριγύρω και διάλεγε τις εσωτερικές αλλαγές μέσα σου προς τον θετικό δρόμο της εξέλιξης γιατί... Τον εαυτό μας αν θελήσουμε θα τον αλλάξουμε προς το καλύτερο αλλά μόνο τον εαυτό μας, δεν μπορούμε να αλλάξουμε εμείς τον κόσμο... Αυτός θα γίνει καλύτερος μέσα από την εσωτερική θετική αλλαγή και εξέλιξη του κάθε ανθρώπου.

Εμεινε στην ζεστή αγκαλιά της φτερούγας του, είχε έρθει το δείλι να ντύσει με φως την στιγμή και λίγο πριν αποκοιμηθεί... ψιθύρισε έχεις δίκιο και σε ευχαριστώ... Κάθε όμορφη αλλαγή ξεκινάει από μέσα μας...

* Η Μαννιάνα Μιγάδη είναι δασκάλα μουσικής, χάθα γιόγκα και reiki master teacher