Το μήνυμα των εκλογών εβγήκενε μεγάλο,

ένας μόνο Κυβέρνηση δεν κάνει, δίχως άλλο.

Σ’ ένα δε βγαίνουν’ τα κουκιά κι οι δυό ’ναι πάλι λίγοι,

τρεις να μονομερίσουνε, θα βγούνε εις το ζύγι.

Τα πλιάτερα, κουτσά-στραβά, επήγαν’ στον Αντώνη,

που φάνηκε πιτηδιερός, χοντρά, να μας τα χώνει.

Και το Βαγγέλη φώνιαξε, για να τον αβαντάρει,

να κάμουνε Κυβέρνηση, μα θώκο δε θα πάρει.

Φώτη μας, που ’σαι συνετός κι εσύ συνεταιράκι,

φέρε τα ψηφαλάκια σου να βάλεις ’να χεράκι.

Κι απής τ’ αποφασίσανε να συνεταιριστούνε,

άρχιξαν απ’ τσι τσέπες μας να παίρνουν ό,τι βρούνε.

Συμβάσεις και Μνημόνια, θα γίνουν, κατά γράμμα,

μέτρα που θα ματώσομε, να πήξομε στο κλάμα.

Άλλα το Μάη λέγανε κι άλλα μέσ’ τον Ιούνη,

γι αυτό θα τωνε μπαίνομε συνέχεια στ’ αρθούνι ;

Τη Δόση πάλι βρήκανε, το αίμα μας ρουφούνε,

τσι κλέφτες του ιδρώτα μας ακόμη να τσι βρούνε.

Με τον Αντώνη αρχηγό, Βαγγέλη και το Φώτη,

Τρόικα στην πατρίδα μας εκάμανε την πρώτη.

Δυό Τρόικες μας φέρανε στου ξυραφιού την κόψη,

ΣΥ.ΡΙΖ.Α και των τριωνώ, αν έρθει, θα τα κόψει.

Δε θέμενε τσι Τρόικες, Μνημόνια και χρέη,

στον τόπο μας ο κάθαείς λεύτερος ν’ αναπνέει.



Σεπτέμβριος 2012

Σταύρος Φωτάκης