Ομιλητές θα είναι οι Κατερίνα Μακρυγιαννάκη φιλόλογος, Γιώργος Μαρκογιαννάκης δάσκαλος, Αντρέας Τσιντάρης αντιστράτηγος ε.α., Θανάσης Καραγιάννης δικηγόρος.
Χαιρετισμό θα απευθύνει ο πρώην πρόεδρος του Δικηγορικού Συλλόγου Ηρακλείου Μιχάλης Φαρσάρης.
Η εκδήλωση στηρίζεται από τον Πολιτιστικό Σύλλογο Γωνιών Μαλεβιζίου.
Στο βιβλίο περιλαμβάνονται ιστορίες, θρύλοι και μύθοι, γεγονότα πολιτικά, πραγματικά, φωτιστικά.
Ο συγγραφέας περιγράφει πως, “οι ιστορίες, που μου είχαν διηγηθεί, ήσαν πάρα πολλές. Ξενύχτησα αρκετά βράδια στα Γωνιανά καφενεία ακούγοντας προσωπικές ιστορίες. Ιστορίες από το στρατό, από την εργασία κ.λπ. Πολλοί μου έλεγαν ότι και αυτές πρέπει να γραφούν. Κάποιος κάποτε μου είχε διηγηθεί ότι έκανε με τον συνομήλικό του μια καϊκοπειρατία, λίγο μετά την κατοχή, διότι τους κυνηγούσαν στο Γαζανό Κάμπο χωροφύλακες, για να τους συλλάβουν. Τότε, με την απειλή πιστολιού πήραν από το Παλιόκαστρο ένα καΐκι και τους μετέφερε στην Αλικαρνασσό, για να αποφύγουν την σύλληψη. Ετσι προηγήθηκαν των σύγχρονων “τρομοκρατών” κατά τριάντα περίπου χρόνια.
Ακούγοντας λοιπόν όλες αυτές τις ιστορίες σιγά - σιγά άρχισα να αισθάνομαι ότι σήκωνα ένα μεγάλο φορτίο, ένα μεγάλο γομάρι. Πράγματι ήθελα να γράψω κάτι, αλλά δεν το αποφάσιζα. Οταν όμως περιήλθε στα χέρια μου το τραγούδι του Πουλί - Γιώργη, μου φάνηκε ότι είδα κάποιος φως στο βάθος του τούνελ, που λένε και οι Ελληνες πολιτικοί. Μου φάνηκε ότι ήρθε η ώρα να βγάλω από πάνω μου το βάρος που σήκωνα.
Σ’ αυτό συνετέλεσε και η συνταξιοδότησή μου, που συνέπεσε εκείνο το διάστημα. Αρχισα λοιπόν να γράφω ό,τι θυμόμουνα. Χωρίς σειρά και τάξη. Ατάκτως ερριμμένα. Θέλω όμως να ελπίζω ότι ο αναγνώστης θα έχει στο τέλος μια εικόνα διαχρονικά για τις Γωνιές. Ακόμη θέλω να ελπίζω ότι θα “ζωντανέψει” η ιστορία εκείνου του εκδικητή “που ξέφευγε τ’ ανέμου”.
Το τραγούδι του Πουλί - Γιώργη το παραθέτω στο τέλος μαζί με το σημείωμα που το συνοδεύει διατηρώντας την ορθογραφία και τη στίξη του ως έχει. Παραθέτω ακόμη και πέντε δημοσιεύματά μου σε τοπικές εφημερίδες με θέματα Γωνιανού και γενικότερου ενδιαφέροντός”.
Διευκρινίζει ακόμη ότι “το παρόν δεν είναι “προϊόν κάποιας έρευνας ή κάποιας μελέτης, είναι όμως κόπος μιας διετίας περίπου. Σ’ αυτή τη διετία κατέγραφα, έσκιζα και ξανακατέγραφα τις ιστορίες του χωριού μου. Αυτή η καταγραφή δεν ήταν εύκολο εγχείρημα. Η αλήθεια είναι ότι είχα κάποιο φόβο για το τελικό αποτέλεσμα, ξεπέρασα όμως τις επιφυλάξεις μου διότι αμαρτία ξομολογημένη, αμαρτία δε λογάται”.
