Η φωτογραφία της γυναίκας που ψάχνει στα σκουπίδια. Η είδηση για τα παιδιά που πέφτουν κάτω μέσα στα σχολεία από την πείνα. Τα συσσίτια. Οι άστεγοι. Οι άνεργοι. Ξύπνησαν βάναυσα κάποιες αναμνήσεις από τα παλιά που ήταν καταχωνιασμένες, κοιμισμένες μέσα στα βαθιά λαγούμια του μυαλού σου.
Τινάχτηκαν. Χοροπήδησαν και άρχισαν λαίμαργα να ρουφούν το μέσα σου.
Χόρτασαν. Κι αποκαμωμένος όπως είσαι, σε γυρίζουν δεκαετίες πίσω.
Τότε. Πού το κουλούρι που μοίραζαν στο δημοτικό σου έδινε δύναμη. Πού το ψητό με το ελάχιστο κρέας και τις μπόλικες πατάτες ήταν το γιορτινό φαγητό.
Που από το μπακάλη, το χασάπη, τον έμπορο αγόραζες τα απαραίτητα με δόσεις.
Αλίμονο σε αυτόν που του έκοβαν την πίστωση. Πεινούσε. Κρύωνε. Δυστυχούσε. Και τον ενοχλούσαν συνεχώς και βίαια οι εισπράκτορες για τις καθυστερημένες δόσεις.
Ανοιγοκλείνεις τα μάτια. Βλέπεις εικόνες του τότε, να ζωντανεύουν σήμερα.
Μήπως θα πρέπει πριν η κατάσταση γίνει ανεξέλεγκτη να αλλάξεις νοοτροπία;
Το δε βαριέσαι. Η ανοχή. Ο κομματισμός. Ο εαυτούλης σου. Η υποταγή και η χωρίς αντίσταση παράδοσή σου στο φόβο οδήγησαν τα παιδιά σου στο ζοφερό σήμερα;
