Αισθηματικές κομεντί με κοινή γεωγραφική καταγωγή του πάθους.

ΣΤΗ ΡΩΜΗ ΜΕ ΑΓΑΠΗ

TO ROME WITH LOVE

Σκην.: Γούντι Άλεν

Πρωτ.: Γούντι Άλεν, Άλεκ Μπόλντουιν, Τζέσι Άιζενμπεργκ, Πενέλοπε Κρουζ, Τζούντι Ντέιβις, Φλάβιο Παρέντι, Αλεσάντρο Τίμπερι

Τέσσερεις ιστορίες κατοίκων και αμερικανών τουριστών της σημερινής Ρώμης. Ένας μουσικός παραγωγός όπερας που έρχεται να παντρέψει την κόρη του, και ανακαλύπτει ότι ο πεθερός της έχει εξαιρετική φωνή… αλλά μόνο όταν κάνει ντους. Ένας διάσημος αρχιτέκτονας που επισκέπτεται ξανά την περιοχή όπου έμενε στα φοιτητικά του χρόνια. Ένας συνηθισμένος τυπικός υπάλληλος και οικογενειάρχης με μια ζωή απολύτως προβλέψιμη. Κι ένα νιόπαντρο νεαρό ζευγάρι που έρχεται στη Ρώμη ώστε ο άντρας να εργαστεί σε μια σημαντική δουλειά που του έχουν εξασφαλίσει οι συγγενείς του.

Με τον αμείωτα ετήσιο ρυθμό προόδου της, φιλμογραφία του Άλεν μπορεί να ιδωθεί με δύο τρόπους. Αφενός παραμένει αξιοθαύμαστη η φυσική και πνευματική δύναμη του σκηνοθέτη ώστε να αντεπεξέρχεται σε τέτοιους ρυθμούς παραγωγής, με το έργο του να διατηρεί τα διακριτικά του γνωρίσματα και να παραμένει διασκεδαστικότερο από αυτό πολλών συναδέλφων του- συνομήλικων και μη. Αφετέρου δε μπορεί να μην αισθάνεται κανείς ένα είδος κορεσμού και ματαιότητας, αφού παρά τις περιστασιακές εκπλήξεις («Match point», «Vicky Cristina Barcelona», «Whatever works», «Midnight in Paris» ανάμεσα στις 13 ταινίες του από το 2000), είναι μοιραίο εφόσον δουλεύει σ’ αυτόν τον ρυθμό ο σκηνοθέτης/σεναριογράφος να στερεύει από ιδέες και να επαναλαμβάνεται ή απλώς να του λείπει η ενέργεια και η φρεσκάδα των παλιότερων εποχών του.

Όπως και στο «Μεσάνυχτα στο Παρίσι», το θέμα εδώ είναι η σύγχυση του πραγματικού με το φανταστικό που οδηγεί σε συνειδητοποίηση και ωριμότητα. Στην περσινή ταινία ο ήρωας μάθαινε να μην ωραιοποιεί το παρελθόν, αλλά να συμβιβάζεται και να απολαμβάνει την εποχή του για τα δικά της προτερήματα. Εδώ έχουμε τέσσερεις άντρες, ο καθένας με μια διαφορετική συνειδητή ή ασυνείδητη ανάγκη, η οποία εκπληρώνεται στη διάρκεια της ταινίας. Ο Τζέρι καταφέρνει να παρατείνει την καριέρα του που τόσο αγαπάει, ο Τζον να ξαναζήσει το ερωτικά ανέμελο φοιτητικό του παρελθόν για να δει ότι τα λάθη δεν αποφεύγονται, ο Λεοπόλντο θα έχει την ευκαιρία να βγει για λίγο από την ασημαντότητά του, και ο Αντόνιο με τη Μίλυ θ’ αποκτήσουν το πάθος που τους λείπει για να κρατήσουν ζωντανό τον γάμο τους.

Ο έξυπνος χειρισμός της ταινίας αφήνει τις ιστορίες να αιωρούνται συνεχώς ανάμεσα στο πραγματικό και το φανταστικό (η ιστορία στην οποία ‘παρεμβαίνει’ ο Τζον τελειώνει από το παγκάκι από το οποίο αρχίζει, οι ανεξήγητες συνθήκες της φήμης του Λεοπόλντο), ανάμεσα στο πιθανό και το σουρεαλιστικό (ο τενόρος που δίνει συναυλίες μέσα στη ντουζιέρα επί σκηνής), παιχνίδισμα που τις εμπλουτίζει θεματικά και τις κάνει διασκεδαστικότερες. Όπως και στο «Παρίσι», η φωτογραφία του Ντάριους Κόντζι αναδεικνύει την ομορφιά της Ρώμης, και ο ρυθμός της πλοκής είναι χαρακτηριστικά νευρώδης και ζωηρός, μέσα από τα χρώματα, τη μουσική, και τις συμπεριφορές των ηρώων, πάντα σαν προεκτάσεις του ίδιου του δημιουργού.

Από ‘κει και πέρα όμως οι διάλογοι στερούνται τη σπιρτάδα για την οποία ξέρουμε ότι είναι ικανός ο Άλεν, κι αυτό είναι κρίσιμο δεδομένου του λεκτικού χαρακτήρα της κωμωδίας του, με αποτέλεσμα το φιλμ να κινδυνεύει να ξεχαστεί όσο εύκολα βλέπεται.

ΟΙ ΓΥΝΑΙΚΕΣ

ΤΟΥ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΥ ΟΡΟΦΟΥ

LES FEMMES

DU 6EME ETAGE

Σκην.: Φιλίπ Λε Γκέ

Πρωτ.: Φαμπρίς Λουκινί, Ναταλία Βερμπέκε, Κάρμεν Μάουρα, Σαντρίν Κιμπερλαίν

Ο Ζαν-Λουί είναι ένας τυπικός οικογενειάρχης, διάδοχος στην χρηματιστηριακή εταιρεία του πατέρα του, που μένει στο παρισινό του διαμέρισμα μαζί με τη σύζυγο και τα δύο αγόρια τους. Στον έκτο όροφο της πολυκατοικίας μένουν οι ισπανίδες υπηρέτριες, με τις οποίες ο Ζαν-Λουί θα δημιουργήσει μια φιλία που θα του αλλάξει τη ζωή.

Συνηθισμένη αλλά ευχάριστη κομεντί εθνικών στερεοτύπων, όπου το ισπανικό ταμπεραμέντο αντιπαρατίθεται στον γαλλικό αστισμό. Ο Ζαν-Λουί βρίσκει στο πρόσωπό της Μαρίας την παθιασμένη διέξοδο μακριά από τη βαρετή καθημερινότητα των αριθμών και της κενόδοξης γυναίκας του. Άνισοι αλλά αστείοι και συμπαθείς χαρακτήρες, καλές ερμηνείες, φροντισμένα και λειτουργικά περιστατικά, αλλά η πλοκή στερείται διακυμάνσεις, αφού από ένα σημείο και μετά ο ήρωας δεν κάνει τίποτε άλλο από το να γίνεται απλώς όλο και πιο συμπαθής στις υπηρέτριες. Η σύγκρουση έρχεται τελικά, αλλά η επίλυση ακολουθεί το ίδιο συγκρατημένα με όσα έχουν προηγηθεί- εγκράτεια που εκφράζει αφενός την προσήνεια του Ζαν-Λουί, αφετέρου στοιχίζει στην ταινία λίγη επιπλέον ένταση και κρισιμότητα.