Δεν σταματά το θάνατο ποτέ του ανθρώπου η ζήση,

νεκρός λογάται μόνο αυτός που ο χρόνος έχει σβήσει.

Να πεις του Χάρου του σκληρού που τη ζωή σου έχει σβήσει

μα να τα βάλει δεν μπορεί με την ανάμνησή σου.

(Ένα ταπεινό μνημόσυνο στη μνήμη του, τέσσερις μήνες μετά το θάνατό του)

Πέθανε στο Ηράκλειο και κηδεύτηκε στην Ανω Βιάννο πριν από τέσσερις μήνες ο Γιώργος Δ. Χρηστάκης. Ο θάνατός του σκόρπισε θλίψη και οδύνη σε όσους τον γνώρισαν. Ο Γιώργος Χρηστάκης ήταν δημοκράτης με βαθιά δημοκρατική πίστη και φωτισμένη προοδευτική σκέψη. Υποστήριζε με πάθος ότι πίστευε αληθινό, δίκαιο και ωραίο.

Ολοι οι άνθρωποι αγαπούν την ειρήνη και θέλουν την ευημερία όλων των λαών. Το να πολεμούν και να θυσιάζονται γι’ αυτά τα πανανθρώπινα αγαθά, το προνόμιο το έχουν λίγοι και ο Γιώργος Χρηστάκης ήταν από αυτούς του λίγους που πολέμησε και αγωνίστηκε όλη τη ζωή του γι’ αυτά τα δύο πανανθρώπινα αγαθά. Ηταν ένας χαρισματικός άνθρωπος.

Εντιμος, χρηστός, ενάρετος, ειλικρινής, συνεργάσιμος, ανιδιοτελής. Αγκάλιαζε τους πάντες με την καλοσύνη του και τους κατακτούσε με την έμφυτη ψυχική του ευγένεια.

Υποδειγματικός πατέρας και σύζυγος, πιστός φίλος, χρήσιμος σε κάθε συνάνθρωπο που ζήτησε τη βοήθειά του. Ξεχώριζε από τους άλλους εκλεκτούς συνανθρώπους μας. Ηταν ένας από τους λίγους, τους ξεχωριστούς. Φαινόταν σαν να ήταν προικισμένος από τον Θεό με θάρρος, τόλμη, σωφροσύνη, δύναμη, αποφασιστικότητα. Ενέπνεε εμπιστοσύνη, σιγουριά, εντιμότητα και πίστη στους αγώνες και ικανότητα να τους κερδίζει πάντα.

Γίναμε και μείναμε φίλοι από το Σεπτέμβρη του 1939 που κατοικούσαμε σε μια γειτονιά ως σπουδαστές της Παιδαγωγικής Ακαδημίας Ηρακλείου και συνεργαστήκαμε όλα τα χρόνια της Εθνικής Αντίστασης, αλλά και μετά όταν ύστερα από πολλές αντίξοες συνθήκες άνοιξε βιβλιοπωλείο στο Ηράκλειο μέχρι το τέλος της ζωής του.

Ο Γεώργιος Δ. Χρηστάκης γεννήθηκε στο Βαχό Βιάννου του Νομού Ηρακλείου το 1920. Αποφοίτησε από την Παιδαγωγική Ακαδημία Ηρακλείου το 1940 και υπηρέτησε ως δάσκαλος από το 1940 έως το 1947 σε σχολεία Καριές, Παναγιά και Θεολόγο της Θάσου - Καβάλας και Αγίου Βασιλείου, Αμιρών και Χαρασού των επαρχιών Βιάννου και Πεδιάδος Ν. Ηρακλείου. Στο διάστημα της Γερμανοϊταλικής κατοχής πήρε μέρος στην Εθνική Αντίσταση από τις τάξεις του ΕΑΜ. Το 1947 απολύθηκε από την θέση του ως δάσκαλος με το Θ ψήφισμα.

Από το 1947 έως το 1949 εργάστηκε σε βιβλιοπωλείο της Αθήνας και παρακολούθησε μαθήματα του Α και Β έτους στην Πάντειο Σχολή. Τον Ιούλιο του 1949 εκτοπίστηκε στο Μακρονήσι και στη συνέχεια στον Άη Στράτη. Εκμεταλλευόμενος τη χαλάρωση, για ένα χρονικό διάστημα, των καταπιεστικών μέτρων που ασκούνταν στο στρατόπεδο, παρακολούθησε μαθήματα λογιστικής, δημοσιογραφίας και ρωσικής γλώσσας, ενώ ο ίδιος δίδασκε σε αγράμματους συνεξόριστους. Το 1952 του χορηγήθηκε προσωρινή άδεια. Επέστρεψε στο χωριό του και ασχολήθηκε με αγροτικές εργασίες. Από το 1954 έμενε στο Ηράκλειο και ασκούσε το επάγγελμα του βιβλιοπώλη ως το 1992. Διακινούσε όλες τις κατηγορίες του βιβλίου και χαρτικών και ασχολιόταν σε περιορισμένο βαθμό με τυπογραφικές εργασίες και βιβλιοδεσίες.

Διετέλεσε μέλος των Δ. Σ. στους Συλλόγους Βιβλιοπωλών και Εμπόρων Νομού Ηρακλείου επί 25 χρόνια.

Παντρεύτηκε τη συντρόφισσα Κατίνα Κασσαπάκη, που στάθηκε δίπλα του πολύτιμος σύντροφος, συμπαραστάτης και πολύτιμος συνεργάτης. Ευτύχισαν να δουν επιστήμονες τα δύο τους παιδιά και καταξιωμένα κοινωνικά και επαγγελματικά.

Δυστυχώς πριν μερικά χρόνια η Κατίνα από την επάρετο νόσο υπέκυψε κι έφυγε για την αιωνιότητα.

Ο Γιώργος πόνεσε, αλλά δεν λύγισε, στάθηκε όρθιος κι ας μάτωνε τα σπλάχνα του ο πόνος.

Τον αετό το δυνατό δεν τον ρίχνει ο πόνος, μπορεί στα ύψη να πετά με μια φτερούγα μόνο.

Δεν σταμάτησε να εργάζεται σε όλους τους τομείς της δραστηριότητάς του. Αν και η υγεία του είχε κλονιστεί, εξακολουθούσε να καταπιάνεται με τα διάφορα συγγράμματά του γύρω από τα προβλήματα της Βιάννου και ιδρύει την Ιστορική Λαογραφική Αρχαιολογική Ενωση Βιάννου με τη συμμετοχή άλλων εκλεκτών εκπαιδευτικών της επαρχίας μας, η οποία εκδίδει τις

«Βιαννίτικες Ρίζες» και το σπίτι του γίνεται γραφείο και τόπος συγκεντρώσεως όλων των Βιαννιτών που βοήθησαν στο έργο αυτό.

Πιστεύω ότι η επιτροπή αυτή θα συνεχίσει το έργο αυτό και οι «Βιαννίτικες Ρίζες» δεν θα πάψουν ποτέ να εκδίδονται.

Ο Γιώργος Χρηστάκης ήταν ιδρυτής του Συλλόγου Βιαννιτών «Ο Πατούχας» και για πολλά χρόνια πρόεδρός του.

Πιστεύω ότι το Δημοτικό Συμβούλιο του Δήμου Βιάννου με έγγραφό μου θα ικανοποιήσει επιτέλους τα δύο από τα αιτήματά μου: Να τιμήσει το Γιώργο Χρηστάκη, γιατί από το Σεπτέμβριο του 1976 έως και το Γενάρη του 2003 κάτω από αντίξοες συνθήκες κατόρθωσε να εκδίδει τη μηνιαία εφημερίδα του «Βιαννίτικα Νέα».

Μια ανιδιοτελής προσπάθεια ενός πνευματικού ανθρώπου που με μοναδικό κίνητρο την αγάπη του για τον τόπο αυτό, προσπάθησε να προβάλλει τα προβλήματα και τα ζητήματα της επαρχίας στην αρχή και του δήμου αργότερα.

Με βαρύνουσα θέση στην παλιά και νεότερη ιστορία του, καθώς και στα στοιχεία του λαϊκού βίου και πολιτισμού. Να γίνει ένας ισχυρός συνδετικός κρίκος των Βιαννιτών της διασποράς με τον τόπο καταγωγής του. Και το κατόρθωσε. Το επιβεβαιώνουν τα έργα που υλοποιήθηκαν ύστερα από την προβολή του από τα «Βιαννίτικα Νέα». Το μαρτυρούν τα κείμενα βιβλίων, μελετών και ερευνών που αναφέρονται ως βιβλιογραφική πηγή. Το μαρτυρούν οι μέχρι σήμερα 9 ειδικές εκδόσεις του, όλες με θέματα γύρω από την πρώην επαρχία Βιάννου, που διανεμήθηκαν δωρεάν ή παραχωρήθηκαν σε φορείς του δήμου.

Το καταλάβαμε καλά όλοι μας, τους 29 μήνες που πέρασαν από την αναστολή έκδοσής τους.

Καθώς και το άλλο αίτημά μου για ίδρυση μουσείου του Βιαννίτη Δασκάλου (εκπαιδευτικού) με την παραχώρηση μιας αίθουσας του Παλαιού Δημοτικού Σχολείου Ανω Βιάννου μετά τη μεταστέγαση των Υπηρεσιών του Δήμου στο Δημοτικό Μέγαρο και μάλιστα το μουσείο να ονομαστεί Μουσείο του Βιαννίτη Δασκάλου «ΓΙΩΡΓΟΣ Δ. ΧΡΗΣΤΑΚΗΣ».

Μέσα στο χώρο αυτό θα βρουν την καταλληλότερη θέση και την καλύτερη αναγνώριση κειμήλια, φωτογραφίες, συγγράμματα και άλλα αξιόλογα έργα των εκλεκτών δασκάλων του τόπου μας και από το χώρο αυτό θα καθοδηγούν και θα παραδειγματίζουν τους σημερινούς και τους μεταγενέστερους δασκάλους αλλά και θα τους γεμίζουν χαρά και περηφάνια για την αναγνώριση του έργου τους. Eπίσης θα γίνουν οδηγός άμιλλας και δράσης, αλλά και όσοι έρθουν μετά από εμάς θα τους γνωρίσουν.

Και τότε οι ψυχές των φωτισμένων αυτών δασκάλων μας από τις υψηλές σφαίρες του πνευματικού κόσμου που θα βρίσκονται, θα χαίρονται και θα καμαρώνουν γιατί τα έργα τους και τα οράματά τους βρήκαν την πιο όμορφη υλοποίηση.

Σε πολλές προηγμένες χώρες η Πολιτεία, η Νομαρχιακή και Τοπική Αυτοδιοίκηση έχουν αναγείρει Μνημεία, Εκθέσεις και άλλα έργα για να τιμήσουν το ΔΑΣΚΑΛΟ.

Είμαι βέβαιος ότι ο Δήμαρχος μας και ολόκληρο το Δημοτικό Συμβούλιο θα κάνουν ό,τι μπορούν για να τιμήσουν τον άνθρωπο που η Πατρίδα, η Κοινωνία, ο Πολιτισμός και ο Δήμος αυτός, του οφείλουν πολλά: ΤΟ ΔΑΣΚΑΛΟ ΤΟΥΣ.

Γιώργο, στην εποχή μας που λιγόστεψαν επικίνδυνα τα ΠΡΟΤΥΠΑ για να μιλήσει κανείς για ήθος, εντιμότητα, συνέπεια, ανιδιοτέλεια, φιλότιμο, προσφορά και χρέος στους προγόνους, τα δικά σου παιδιά και εγγόνια θα ’χουν το καλύτερο πρότυπο όταν θυμούνται τη ΜΟΡΦΗ ΣΟΥ και θα βλέπουν τη φωτογραφία σου, γιατί θα θυμούνται τον ιδεολόγο δημοκράτη και αγωνιστή, που υπηρέτησε τη μεγάλη ιδέα της Δημοκρατίας με συνέπεια και μαχητικότητα κι έμεινε πιστός στις δημοκρατικές του πεποιθήσεις μέχρι το τέλος της ζωής του. Τον ανυποχώρητο στις ιδέες που πίστευε και τις υποστήριζε με θάρρος, πάθος και παρρησία. Τον μαχητικό συνδικαλιστή, το συνετό, τον ανιδιοτελή, τον εξυπηρετικό που στάθηκε πάντα όρθιος στις επάλξεις του καθήκοντος. Το σεμνό αγωνιστή της ζωής, το χρηστό, συνετό, αδιάβλητο και ανιδιοτελή πολίτη, το στοργικό σύζυγο, πατέρα και παππού, το σωστό και τέλειο άνθρωπο που δεν λοξοδρόμησε ποτέ από το δρόμο της αρετής, της εντιμότητας, της καλοσύνης, της προσφοράς και της ανθρωπιάς. Αυτόν που τίμησε τους προγόνους του, τη γενέτειρά του, το λειτούργημά του, τον ΑΝΘΡΩΠΟ και θα 'ναι περήφανα γιατί αξιώθηκαν να 'χουν ένα τέτοιο πατέρα και παππού.

Η αθόρυβη αλλά πάντα καθοριστικά χρήσιμη παρουσία σου σε όλα τα προβλήματα της επαρχίας και του δήμου Βιάννου και σε όλους τους τομείς της πνευματικής, ιστορικής και κοινωνικής ζωής της χώρας μας, άφησε ζωντανό το αποτύπωμά σου σε όλους όσοι είχαν την τύχη να σε γνωρίσουν. Θα σε θυμούνται πάντοτε, η μνήμη σου θα μείνει πάντα ανάμεσά τους αξέχαστη, ζωντανή και ωραία.

Αλλά κι εγώ είμαι περήφανος και σ’ ευχαριστώ Γιώργο που ήσουνα φίλος μου ακριβός, σπάνιος και ξεχωριστός και θα βρίσκεσαι πάντοτε στο νου και στην καρδιά μου, γιατί για μένα ζεις και θα ζεις, δεν πέθανες.

Κι αν πήγα στη Βιάννο τον περασμένο μήνα και δεν σε συνάντησα ούτε και τώρα αν με φέρουν στην οδό Γκέρολα 2 στο Ηράκλειο δεν θα σε συναντήσω. Αλλά θα σε συναντήσω σε μια άλλη μορφή ζωής, αλλά οπωσδήποτε ζωής μακριά από τις μικρότητες, τις κακίες, τα μίση, τα πάθη και τις συμβατικότητες της πρόσκαιρης τούτης ζωής, γιατί κι εγώ διερωτώμαι μαζί με τον ποιητή Γεώργιο Δροσίνη:

Μήπως;

Μήπως είν’ η αλήθεια στο θάνατο

κι η ζωή μήπως κρύβει την πλάνη,

ότι λέμε πως ζει μήπως πέθανε

κι είν’ αθάνατο ότι έχει πεθάνει

Μανόλης Δοριάκης