Του Γιώργου Καβρού*
Είχαν μείνει 3 όπλα στην ελληνική οικονομία και πάνε να τα τελειώσουν: Ο τουρισμός, η ναυτιλία και η αγροτική παραγωγή. Κυρίως η τελευταία έχει τα τελευταία χρόνια πέσει σε μεγάλη δυσμένεια με το μέλλον της να διαγράφεται χλωμό.
Τα τελευταία χρόνια οι εκάστοτε κυβερνήσεις αντί να δώσουν την πρέπουσα προσοχή στον πρωτογενή τομέα (γεωργία, κτηνοτροφία κ.ά) τον άφησαν στην μοίρα του να προσπαθεί να αντιμετωπίσει μόνος τα προβλήματα που έχουν συσσωρευθεί από τα λάθη και τις κακοδιαχειρήσεις προηγούμενων ετών.
Μέχρι και αυτή τη στιγμή, που η χώρα τραβάει όλα αυτά που τραβάει, γίνονται εισαγωγές αγροτικών προϊόντων και μάλιστα όχι προϊόντων που δεν καλλιεργούνται στην Ελλάδα, αλλά προϊόντων που κάποια από αυτά βρίσκονται σε επάρκεια και θα μπορούσαν να καλύψουν ένα μεγάλο μέρος της κατανάλωσης (ελαιόλαδο, κρασί, διάφορα κηπευτικά) με αποτέλεσμα πολλά τοπικά προϊόντα να μένουν στις αποθήκες, όπως στην περίπτωση τής κατ’ εξοχήν (κρεμμυδομάνας) της Ελλάδας, Θήβας, όπου πριν λίγους μήνες ενώ υπήρχαν δεκάδες χιλιάδες τόνοι κρεμμυδιών στις αποθήκες τους, αυτοί δεν μπορούσαν να τα πουλήσουν όλα με αποτέλεσμα ένα μεγάλο μέρος της παραγωγής να πάει στα σκουπίδια, ενώ τα υπόλοιπα τα έδωσαν σε χαμηλές τιμές, με τις οποίες στις περισσότερες περιπτώσεις δεν θα καλύψουν ούτε το κόστος παραγωγής. Και σαν να μην έφτανε αυτό, έγιναν και εισαγωγές από χώρα της ΕΕ περίπου 3.000 τόνοι.
Τον χειμώνα η Ελλάδα έκανε εισαγωγή ελαιολάδου όχι από την Ιταλία ή την Ισπανία, αλλά από την Γερμανία, χώρα η οποία βλέπει τα ελαιόδεντρα μόνο από φωτογραφίες ή από τις διακοπές των Γερμανών σε κάποιο μέρος της Ελλάδας.
Κατάφεραν όμως να καρπωθούν ορισμένοι φωστήρες περίπου 1,5 εκατ. ευρώ και να αφήσουν τους εδώ παραγωγούς να κλαίνε την μοίρα τους.
Μέχρι και πριν λίγα χρόνια, από τις 16 Αυγούστου και μετά, όλοι μας βρισκόμασταν αυτές τις ημέρες στα αμπέλια για να τρυγήσουμε και να κάνουμε σταφίδες ή για να πουλήσουμε τα σταφύλια μας στα οινοποιεία. Τότε καθόμασταν με τις ώρες για να δώσουμε ένα αυτοκίνητο σταφύλια. Τώρα αν περάσεις από κάποιο οινοποιείο, θα δεις μερικά αυτοκίνητα να περιμένουν για λίγα λεπτά μέχρι να αδειάσουν και μετά φεύγουν. Τελείωσαν οι ένδοξες εκείνες ημέρες που ο κόσμος τρυγούσε και έβγαζε λεφτά. Εχουν περάσει ανεπιστρεπτί.
Τα σταφύλια, παρόλο που έχουν φέτος σχετικά καλύτερες τιμκές σε σχέση με προηγούμενα χρόνια, το κόστος τους είναι τόσο μεγάλο που είναι δύσκολο να βγει κάποιο κέρδος. Αλλωστε με το πετρέλαιο κίνησης στα 1,60 ευρώ ανά λίτρο, από 0,95 ευρώ πριν 3 χρόνια, τα λιπάσματα να έχουν ανέβει τουλάχιστον 300% τα τελευταία χρόνια, το όποιο κέρδος θα εξανεμιστεί εν ριπή οφθαλμού με τις υποχρεώσεις που έχει ο κάθε αγρότης να τον περιμένουν. Οι εισαγωγές, όμως, καλά κρατούν, αφού χρόνο με το χρόνο αυξάνονται και σε λίγο δεν θα υπάρχει για δείγμα ούτε κρασί, ούτε σταφύλι κρητικό.
Πριν από μερικές δεκαετίες, η Κρήτη έβγαζε περίπου 110.000 τόνους σταφίδες, πέρυσι μετά βίας έφτασε τους 5000 τόνους και γιορτάστηκε από μερικούς σαν κάποιο σπουδαίο κατόρθωμα, σαν μια μεγάλη επιτυχία που πρέπει να γιορτάσει κάποιος. Τώρα πώς γίνεται να θεωρείται κάτι σπουδαίο που από 110.000 τόνους πήγαμε στους 5.000 τόνους, αυτό είναι άλλο θέμα.
Εχει ασχοληθεί πραγματικά κάποιο ΜΜΕ (τοπικό ή εθνικής εμβέλειας) με τα προβλήματα που αντιμετωπίζει ο αγροτικός κόσμος; Δεν έπρεπε να ασχοληθεί σοβαρά η Πολιτεία με τα “κοράκια” που τρώνε τόσα χρόνια τον κόπο του αγρότη και τον έχουν φέρει σε σημείο να μην μπορεί να βγάλει ούτε τα έξοδά του; Αν κάποιος είχε ασχοληθεί σοβαρά, ίσως να μην φτάναμε στο σημείο που είμαστε σήμερα, ίσως δεν θα γίνονταν αθρόες εισαγωγές σε τέτοιο σημείο όπως τώρα και ο παραγωγός θα μπορούσε να παράγει ένα προϊόν με λιγότερα έξοδα με αποτέλεσμα ο καταναλωτής να το έτρωγε σε καλύτερες τιμές και χωρίς βαφτίσια.
* Ο Γεώργιος Ε. Καβρός είναι αγρότης - σπουδαστής 4ου ΕΠΑΛ τομέας Οικονομίας - Διοίκησης
e mail [email protected]