
Δύο άντρες που προσπαθούν να βρουν τον εαυτό τους, καθώς ο ένας προσπαθεί να θυμηθεί κι ο άλλος να ωριμάσει. Συμπάσχουμε περισσότερο με τον δεύτερο.
TED
Σκην.: Σεθ ΜακΦάρλεϊν
Πρωτ.: Μαρκ Γουόλμπεργκ, Σεθ ΜακΦάρλεϊν (φωνή Τεντ), Μίλα Κούνις, Τζόελ ΜακΧέιλ, Τζιοβάνι Ριμπίσι, Πάτρικ Στιούαρτ (αφηγητής).
Ο Τζον είναι ένα οκτάχρονο αγόρι που εύχεται το αρκουδάκι Τεντ που του χάρισαν οι γονείς του για χριστουγεννιάτικο δώρο να είχε φωνή. Η ευχή του πραγματοποιείται και οι δυο τους γίνονται αχώριστοι φίλοι, μέχρι που στα 35 του πια ο Τζον πρέπει να επαναπροσδιορίσει τη σχέση του με τον Τεντ αν θέλει να κρατήσει τη Λόρι, την αγάπη της ζωής του.
Πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του ΜακΦάρλεϊν, δημιουργού της επιτυχημένης τηλεοπτικής animation σειράς «Family guy», ο οποίος γράφει, σκηνοθετεί και δανείζει τη φωνή του στον αθυρόστομο αρκούδο του τίτλου. Το φιλμ έγινε ίσως η πιο αναπάντεχη επιτυχία του φετινού καλοκαιριού στις Η.Π.Α. ξεπερνώντας τα 215 εκατομμύρια δολάρια. Μια χοντροειδής, αυθάδης, έξυπνη, αλλά καλογραμμένη κωμωδία για το πέρασμα από την παιδικότητα στην ενηλικίωση, το οποίο όπως όλοι έχουμε πια διαπιστώσει δεν είναι ηλικιακό αλλά συναισθηματικό. Το διακύβευμα για τον Τζον είναι να καταφέρει να επαναπροσδιορίσει τη σχέση του με τον Τεντ χωρίς να τον χάσει, καταφέρνοντας παράλληλα να διατηρήσει τη σχέση του με τη Λόρι, η οποία τον οδηγεί στην ωρίμανση και την εξέλιξή του ως ενήλικα.
Το σενάριο φτιάχνει εξαρχής μια θεμιτή σύμβαση, εντάσσοντας την ιστορία του στον χώρο του παραμυθιού στη μοντέρνα αστική εκδοχή του, και παρέχει επαρκείς εξηγήσεις και όρους λειτουργίας της ιστορίας συνεχώς αυτοσαρκαζόμενο (π.χ. η αντίδραση των γονιών όταν αντικρίζουν τον ομιλούντα Τεντ). Εύστοχες ατάκες με πλήθος αναφορών στη μοντέρνα ποπ κουλτούρα που χάνονται στον υποτιτλισμό, οι προβλεπόμενες καφρίλες του είδους, αλλόκοτοι χαρακτήρες (εξαιρετικός ο Ριμπίσι), ο Γουόλμπεργκ που δείχνει ακόμη μια φορά να απολαμβάνει την κωμωδία (δείτε επίσης το «Μπάτσοι από τον πάγκο») και φυσικά ο ίδιος ο Τεντ, έξυπνος και ξεδιάντροπα θρασύς, αλλά κατά βάθος σοβαρός κι ευαίσθητος όταν το απαιτήσει η ανάγκη. Έτσι ακριβώς όπως κι η ίδια η ταινία που μέσα σ’ όλη την πλάκα που δημιουργεί, δείχνει να ξέρει τις προτεραιότητές της και να μην αμελεί τη συναισθηματική της πλευρά, η οποία παρότι δεν είναι ιδιαιτέρως περίπλοκη ή ‘βαριά’ παραμένει συνεπής και ολοκληρωμένη.
ΟΛΙΚΗ ΕΠΑΝΑΦΟΡΑ
TOTAL RECALL
Σκην.: Λεν Γουάισμαν
Πρωτ.: Κόλιν Φάρελ, Κέιτ Μπέκινσεϊλ, Τζέσικα Μπιλ, Μπράιαν Κράνστον, Μπιλ Νάι, Μποκίμ Γούντμπαϊν
Στο μακρινό μέλλον, ο Νταγκ Κουέιντ είναι εργάτης σε εργοστάσιο κατασκευής ρομπότ, και υποφέρει από έναν σταθερό εφιάλτη. Η επίσκεψή του στην εταιρεία εμφύτευσης αναμνήσεων Rekall θα γίνει η αφορμή για να ξετυλιχτεί ένα μυστήριο που τον θέλει να είναι μυστικός πράκτορας στον αγώνα για την ανατροπή του τυραννικού κυβερνήτη του πλανήτη.
Ακόμα μία κινηματογραφική μεταφορά του διηγήματος του Φίλιπ Κ. Ντικ «We can remember it for you wholesale», μετά την εκδοχή που είχε γυρίσει ο Πωλ Βερχόφεν το 1990 με τον Άρνολντ Σβαρτσενέγκερ, και τον τίτλο της οποίας οικειοποιείται το φιλμ του Γουάισμαν, για προφανείς λόγους αναγνωρισιμότητας του προϊόντος. Όμως δεν είναι μόνο ο τίτλος τον οποίο διατηρεί το φιλμ, αλλά και τη δομή του, μαζί με τους περισσότερους χαρακτήρες, ατάκες και καταστάσεις, εισάγοντας παράλληλα αρκετές αλλαγές για να ανανεώσει το ενδιαφέρον (π.χ. το κεντρικό σεναριακό διακύβευμα).
Ωστόσο, δημιουργεί απορία η απόφαση της Sony να ξαναγυρίσει έναν τίτλο ο οποίος παρότι υπερ-επιτυχημένος στην εποχή του, είχε αμφίβολη διαχρονική εμπορικότητα, ενώ οι δύο βασικοί συντελεστές που επιλέχτηκαν (σκηνοθέτης και πρωταγωνιστής) είναι το ακριβώς αντίθετο από τους αντίστοιχους της πρώτης εκδοχής. Από το βίαιο και αλλόκοτο όραμα του Βερχόφεν με τον σούπερ-σταρ της εποχής Σβαρτσενέγκερ (ο οποίος εκείνα τα χρόνια είχε δυο-δυο τις επιτυχίες κάθε σεζόν), στον παντελώς αδιάφορο Γουάισμαν με έναν από τους πιο ταλαντούχους αλλά εμπορικά αναξιόπιστους σημερινούς ηθοποιούς. Παρότι λοιπόν δε θα ήταν περίεργο να είχε κερδίσει περισσότερα χρήματα, δεν προκαλεί έκπληξη η συντριπτική εμπορική αποτυχία αυτής της νέας βερσιόν (57 εκατομμύρια δολάρια στις Η.Π.Α.).
Και οι δύο ταινίες ρίχνουν το βάρος στη δράση, όμως σε σύγκριση με τον Βερχόφεν ο Γουάισμαν είναι ένας απλός διεκπεραιωτής χωρίς τις επιμέρους λεπτομέρειες που συνθέτουν μια ενδιαφέρουσα αισθητική ‘ταυτότητα’, κι έτσι αυτό που παραδίδει είναι μια πλούσια αλλά συνηθισμένη και προβλέψιμη φουτουριστική περιπέτεια με ασταμάτητες εντυπωσιακές μάχες και καταδιώξεις, ευνοημένη από την τεχνολογία της στιγμής που της επιτρέπει μεγαλύτερη σχεδιαστική κι εκτελεστική ελευθερία απ’ ό,τι μπορούσε να έχει ο Βερχόφεν (π.χ. ο σχεδιασμός παραγωγής, το ευέλικτο μονοπλάνο όταν ο Νταγκ αφοπλίζει πρώτη φορά τους αστυνομικούς στη Rekall κ.α.), χωρίς όμως την αίσθηση της κρισιμότητας, τη συναισθηματική ένταση και την οπτική αιχμηρότητα που θα δικαιολογούσαν ουσιαστικότερα την ύπαρξή της.

