Είχα αναφερθεί, πριν λίγες μέρες, στις “προδιαγραφές Δημάρχου”, μιλώντας για το πώς πρέπει να είναι (και πώς να μην είναι) ο Δήμαρχος, ποιες πρέπει να είναι οι αρετές του, για ποιες εξ αυτών επιτρέπονται εκπτώσεις και ποιες είναι “ακατέβατες” και ποια τα “κουσούρια” του που δεν συγχωρούνται.
Σήμερα θα είμαι πιο συγκεκριμένος: θα προσπαθήσω να πω αν μπορεί ο σημερινός Δήμαρχος Ηρακλείου, ο κ. Γιάννης Κουράκης, να διεκδικήσει, για πολλοστή φορά το αξίωμα του Δημάρχου Ηρακλείου.
Η απάντηση: Και βέβαια μπορεί.
Μπορώ να πω, μάλιστα, διαθέτοντας και προσωπική εμπειρία, ότι πέρα από την πρώτη και τη δεύτερη θητεία στο αξίωμα, οι επόμενες θητείες είναι οι πιο πετυχημένες, καθώς αυτός (ή αυτή, βέβαια) που τις πετυχαίνει, γνωρίζει ήδη την αλφάβητο της τοπικής αυτοδιοίκησης και δεν υπάρχει ανάγκη να συλλαβίζει μ και η μη λ και ο λο, όλο μαζί μήλο.
Μπορεί, λοιπόν, ο κ. Γιάννης Κουράκης να διεκδικήσει την εκλογή του στις επερχόμενες εκλογές, δίδοντας όμως, πριν, ορισμένες εξηγήσεις, που πρέπει απαραιτήτως να είναι πειστικές.
Εξήγηση πρώτη: Γιατί οικειοποιήθηκε το έργο άλλων;
Πρόκειται για τα καλούμενα “Ολυμπιακά έργα” που έγιναν σε ορισμένες πόλεις, μεταξύ των οποίων και το Ηράκλειο, σε απάντηση της ένστασης “όλα θα πάνε στην Αθήνα;”, την πόλη που επιλέχθηκε να είναι εκείνη που θα οργάνωνε τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004.
Για τα έργα αυτά, έπρεπε κανονικά να απονεμηθεί ο δημόσιος έπαινος στην κ. Γιάννα Αγγελοπούλου (αλήθεια, γιατί χάθηκε αυτή η ψυχή;) και στον τότε Δήμαρχο Ηρακλείου κ. Κώστα Ασλάνη. Άντε και στις προηγούμενες του κ. Κώστα Ασλάνη, δημοτιές αρχές, ιδιαίτερα εκείνη που είχε επικεφαλής τον υπογράφοντα αυτό το κείμενο, που είχαν ετοιμάσει τη σειρά των μελετών που χρησιμοποιήθηκαν για τα ολυμπιακά έργα του Ηρακλείου.
Και όμως για τα έργα αυτά εμφανίσθηκε η οικειοποίηση εκ μέρους του κ. Γιάννη Κουράκη και των συνεργατών του.
Λέγεται (και έτσι είναι) ότι ο συνεργάτης του κ. Γιάννη Κουράκη, ο κ. Μαμουλάκης, πήγαινε κάθε πρωί στον κ. Γιώργο Πρατικάκη, ένα από τους λαμπρότερους δημόσιους υπαλλήλους της χώρας, που ήταν ο διαχειριστής των ολυμπιακών έργων, επληροφορείτο ποιο ήταν “το μέτωπο της ημέρας” και μετά, έπαιρνε σβάρνα τα τοπικά ραδιόφωνα και έκανε λόγο “για τα έργα που έκανε ο Δήμος και ο Δήμαρχος κ. Γιάννης Κουράκης”.
Φυσικά, όσα έκανε ο κ. Μαμουλάκης ήταν σε γνώση του ίδιου του κ. Γιάννη Κουράκη. Ο κ. Γιάννης Κουράκης ήταν εκείνος που τα μεθόδευε.
Πρόκειται δηλαδή για μια απροσχημάτιστη και αναιδή οικειοποίηση, μια παρουσίαση των ξένων και δικών του, προκειμένου να προσπορισθούν κάποιο προσωπικό και πολιτικό όφελος, ο ίδιος ο κ. Γιάννης Κουράκης βέβαια.
Μια οικειοποίηση που εισέρχεται στις περιοχές της πολιτικής απάτης ή και ταυτίζεται μ’ αυτήν.
Εξήγηση δεύτερη: Γιατί αδιαφορεί για τις ηθικές αξίες και επιταγές;
Mήπως είναι υπερβολικό το έρωτημα και η σύνδεσή του με τον κ. Γιάννη Κουράκη τον αδικεί;
Kαι όμως το έρωτημα δεν αδικεί τον κ. Γιάννη Κουράκη και η σύνδεση με το πρόσωπό του δεν είναι αδικαιολόγητη.
Ο κ. Γιάννης Κουράκης, πράγματι, προώθησε σε θέσεις “διδασκάλου της ηθικής τάξης” πρόσωπο που διακρίθηκε στην καταλήστευση του χρήματος των δημοτών του και μάλιστα, εξ αυτών, των πλέον “μη εχόντων” των ανέργων αλλά και των αφελών. Για την καταλήστευσή των, μάλιστα, έχει εισπράξει και σειρά ποινών ποινικών δικαστηρίων - για τις οποίες κοκορεύεται και τις οποίες προβάλλει ως παράσημα τιμής. Για την προτίμησή του αυτή, μάλιστα, ο κ. Γιάννης Κουράκης ήλθε σε σύγκρουση με σύμβουλό του, τον αείμνηστο Μανόλη Παγωμένο που διεκδικούσε κι αυτός τη θέση του προέδρου της Ένωσης Ποδοσφαιρικών Σωματείων Ηρακλείου, θέση που κατέλαβε τελικά εκείνος που “του έφερναν οι άνθρωποί του τα χρήματα με το τσουβάλι” - χρήματα που την ίδια ώρα εστερούντο οικογένειες εργαζομένων αλλά και άνεργοι.
Με την αδιαφορία του κ. Γιάννη Κουράκη για τις ηθικές αξίες σχετίζεται και η κατάργηση στην ουσία ενός βραβείου ηθικής τάξης που εδίδετο σε δημότη του Ηρακλείου που διακρινόταν για το ήθος και την αρετή του - πρώτοι που το πήραν ήταν οι πολυσέβαστοι Στυλιανός Αλεξίου και Φώτης Καφάτος.
Έκτοτε άκρα του τάφου σιωπή, που λέει κι ο ποιητής.
Αδιαφορία - το λιγότερο - του κ. Γιάννη Κουράκη για τις ηθικές αξίες διαπιστώνεται και από την παρουσία του σε πολύκροτη δίκη που έγινε στην Αθήνα και αφορούσε τα ποινικά αδικήματα που εντοπίσθηκαν κατά συρροή και καθ’ υποτροπή σε ορεινή περιοχή της Κρήτης. Κατέθεσε, στη δίκη εκείνη, ο κ. Γιάννης Κουράκης ως μάρτυρας υπεράσπισης των κατηγορουμένων - πράγμα που προκάλεσε την ευκολοεξήγητη έκρηξη του και του εισαγγελέα του Δικαστηρίου: “Μα εσείς, κύριε μάρτυς, έχετε χρηματίσει βουλευτής και είστε τώρα Δήμαρχος Ηρακλείου. Πώς αγνοείτε όσες παρανομίες έγιναν στην περιοχή;” Έτσι του είπαν.
(Για την ιστορία, τη μικρή ιστορία, έστω, αναφέρω ότι η παρουσία του κ. Γιάννη Κουράκη στην πολύκροτη δίκη του χωρίου Ζ., έχει παρασιωπηθεί εντελώς, αν κάτι σημαίνει αυτό).
Εξήγηση τρίτη: Γιατί επιδεικνύει τόση ελαφρότητα για το δημόσιο (και των δημοτών του) χρήμα;
Kαι αναφέρομαι, βέβαια, στο μεγάλο πλήθος των αμειβομένων συμβούλων και παρατρεχάμενων που διατηρεί.
Και αναγνωρίζω, ασφαλώς, ότι από την ισχύουσα νομοθεσία προκύπτει ότι ο Δήμαρχος επιτρέπεται να προσλάβει και να χρηματοδοτεί μέχρι ορισμένο αριθμό συμβούλων και παρατρεχάμενων και ότι δεν έχει σημειωθεί υπέρβαση του αριθμού αυτού.
Από το άλλο μέρος, όμως, οι νόμοι υπονοούν και ας μην αναφέρεται ρητώς - ότι οι προσλήψεις και οι χρηματοδοτήσεις γίνονται όταν οι προσλαμβανόμενοι εκτελούν κάποιο έργο, πράγμα πο στην περίπτωσή μας δεν συμβαίνει σχεδόν ποτέ.
Ελαφρότητα, όμως, στη διαχείριση του δημοσίου χρήματος, επιδείχθηκε από μέρους του κ. Γιάννη Κουράκη όταν πληρώθηκε εις ολόκληρον ο εργολάβος για την επισκευή του τέως “Ξενία” - την ίδια ώρα που παρανόμως εκατεδαφίζετο - αλλά και όταν - παλιότερα - εχρηματοδοτείτο ο διαβόητος προπονητής της ντόπας.
Εξήγηση τέταρτη: Γιατί επί των ημερών του κ. Γιάννη Κουράκη έκλεισε, για εφτά χρόνια, η Βικελαία Δημοτική Βιβλιοθήκη, δεν προβλέπεται δε με ασφαλή τρόπο, η σύντομη επαναλειτουργία της.
Μπορεί να μη σημαίνει τίποτα η μη λειτουργία μιας δημόσιας βιβλιοθήκης για πρόσωπα που επαίρονται ότι δεν διάβασαν κανένα βιβλίο στην ζωή των - για άλλους, όμως, σημαίνει πολλά.
Και είναι, βέβαια, οι άλλοι αυτοί που συμμαχούν με το βιβλίο, που το θεωρούν πολύτιμο φίλο των, που το συμβουλεύονται για τα γραφτά των και τις έρευνές των.
Αυτά είναι μερικά από τα ερωτήματα που έρχονται αυτόματα στα χείλη μας όταν γίνεται λόγος για τον κ. Γιάννη Κουράκη και για την πολιτεία του. Και επ’ αυτών ζητούνται εξηγήσεις, όσο γίνεται πιο σύντομα και όσο γίνεται πιο πειστικές.
Αναμένονται, λοιπόν, οι απαντήσεις, ενώ δεν θα συσγχωρηθεί η σιωπή, ούτε θα χαρακτηρισθεί εύλογη.
Αν άρον-άρον, θα πρέπει να χαρακτηρίσουμε κάπως τη σιωπή, θα προτιμούσα άλλη διατύπωση. Θα την έλεγα ένοχη.
Και αν δοθούν οι απαντήσεις, και αν αυτές είναι πειστικές, τότε θα του δοθεί το περιζήτητο χρίσμα μιας και των πραγμάτων ούτως εχόντων άλλου είδους χρίσμα δεν προβλέπεται μάλλον. Ή αν εμφανισθεί θα είναι του είδους εκείνου που εγγράφεται σε ορισμένα φάρμακα: δείγμα άνευ αξίας.
