Του Κ. Παπουτσάκη
Ετσι γίναμε ακριβή χώρα και πώς θα βγούμε από την κρίση τώρα;
Είχαμε πει την προηγούμενη φορά ότι είναι πολύ δύσκολο να αναπτυχθεί ο αγροτικός τομέας και ο τουρισμός και τούτο διότι γίναμε στα 20 τελευταία χρόνια η πιο ακριβή χώρα στη Μεσόγειο και πολύ πιο πέρα ακόμα. Πάψαμε να είμαστε ανταγωνιστικοί. Με την ποιότητα; Μα με την κρίση που περνάμε, μπορούμε να διαθέτουμε χρήματα για την ποιότητα;
Μπορούμε να οργανωθούμε μέσω συνεταιρισμών χωρίς χρήματα και με τέτοια ασυνεννοησία που μας δέρνει; Να μην πω και... φαγοπότι. Μπορούνε τα ξενοδοχεία όσο κι αν συμπιέσουν τις τιμές να γίνουν ανταγωνιστικά και ποιοτικά, όταν όλα όσα αγοράζουν απ’ έξω, αλλά και για να τα συντηρούν, να κάνουν κάθε τόσο ανακαινίσεις, κοστίζουν πανάκριβα;
Ασε τα χαράτσια! Πώς θα ανταγωνιστούμε ας πούμε την Αίγυπτο, την Τυνησία, την Τουρκία, τη Βουλγαρία κ.λπ. όταν αυτοί πουλάνε παράδειγμα 20 ευρώ το δωμάτιο και βγαίνουν στα... σύννεφα κι εμείς το πουλάμε 30 και μπαίνουμε... μέσα;
Οταν πουλάνε αυτοί 2 ευρώ το λάδι και είναι ευτυχείς κι εμείς στα 2 ευρώ είμαστε... δυστυχείς;
Τη χαρά που κάνουνε αυτοί τώρα, κάναμε κι εμείς τα πρώτα χρόνια που είμαστε οι πιο φτηνοί και οι πιο... φιλοξενούμενοι. Πάει κι αυτό. Πώς γίναμε όμως σε λίγα χρόνια οι πιο ακριβοί; Είναι πολύ απλό, δεν χρειάζεται να είσαι οικονομολόγος αν και τους είδαμε κι αυτούς 2,5 χρόνια τώρα με την κρίση, να έχουνε χίλιες δύο διαφορετικές απόψεις και χάσαμε πάσα ιδέα. Ασε που τα προηγούμενα χρόνια που προχωρούσε η κακή αρρώστεια, στην πρόληψη ήτανε απόντες!
Αρχίσαμε λοιπόν από τον τουρισμό να αναπτυσσόμαστε. Άναρχη δόμηση βέβαια κ.λπ. Αυτό το πληρώνουμε σήμερα ακριβά, το κράτος ήτανε απόν όπως συνήθως, το μόνο που έκανε ήτανε να ιδρύει υποκαταστήματα του ΙΚΑ, της ΔΟΥ στα τουριστικά θέρετρα και να εισπράττει.
Οι εργαζόμενοι, οι εργοδότες, οι εργολάβοι, δεκάδες επαγγέλματα και το κράτος φυλούσανε τα ... χέρια τους!
Τα χωράφια, τα ρημάδια, τα βουνά, οι ακρογιαλιές γίνανε ξαφνικά πανάκριβα οικόπεδα! Αλλος πουλούσε δύο χωράφια και έχτιζε στο τρίτο διαμερίσματα, άλλος τα έκανε τουριστικά μαγαζιά, άλλος αγόραζε στην πόλη οικόπεδα και διαμερίσματα κ.λπ. Το μεγαλύτερο μέρος της χώρας ήτανε ένα εργοτάξιο. Οι αγρότες καλοπερνούσανε γιατί είχανε πέραση τα προϊόντα τους, οι βιοτέχνες, βιομήχανοι δεν προλάβαιναν τις παραγγελίες. Η ρευστότητα η αγοραστική δύναμη μεγάλωναν, άρα και οι τιμές εψήλνωνα, όπως... εψήλωναν και τα μυαλά και έπαιρναν αέρα!
Γίναμε άφρονες και αλαζόνες. Εξεφρονιμεύσαμε. Καλά, οι πολίτες μπορούν να κάνουνε και να γίνουνε ό,τι θένε, αλλά το κράτος γιατί; Και αν επήγανε οι πολίτες να φουντάρουνε στον γκρεμό, έπρεπε να πάει να φουντάρει και το κράτος; Και όμως εφούνταρε!.. Και πήρε μαζί του και όλους τους σώφρονες πολίτες! Και έτσι καταστράφηκαν όλα!
Με τα δανεικά λοιπόν που έπαιρνε το κράτος για να ικανοποιήσει τους πολίτες άρα τους ψηφοφόρους του, άρα τον... εαυτό του, εκτός που του χρέωνε κάθε φορά που τους έδινε την αύξηση, συνέβαλε και στην αύξηση των τιμών, λόγω ρευστότητας και αγοραστικής δύναμης. Τώρα όμως που πρέπει να πληρώσουμε τα βερεσέδια, και μας αφαιρεί αυτά που μας έδινε με τα δανεικά, οι τιμές μένουμε στα... ύψη τους, με αποτέλεσμα ούτε να αγοράζουμε μπορούμε, ούτε ανταγωνιστικοί να γίνουμε! Το ένα κακό έφερνε το άλλο! Αντε μετά να βγούμε από την κρίση...

