Έχει χαρακτηριστεί ο «Έλληνας Θεός της τζαζ» από το BBC Music Magazine.Το άλμπουμ του Daedalus Project- Labyrinth (2002) ψηφίστηκε τζαζ άλμπουμ της χρονιάς και άλμπουμ του μήνα Μαρτίου για το BBC.Το τελευταίο του άλμπουμ «Across the Universe» ηχογραφήθηκε στην Νέα Υόρκη με συμμέτοχες κορυφαίων τζαζ μουσικών από όλες τις ηπείρους και κυκλοφορεί σε επετειακή έκδοση για τον εορτασμό των 50 χρόνων της ιστορικής δισκογραφικής εταιρείας Candid Records.

Ο λόγος για τον ακαδημαικό, σαξοφωνίστα και συνθέτη Δημήτρη Βασιλάκη ο οποίος είναι από τους λίγους μουσικούς που μπορούν να υπερηφανεύονται για την απήχηση της δουλειάς τους και εκτός συνόρων, ή μάλλον κυρίως στο εξωτερικό....Με αφορμή την πρόσφατη εμφάνιση του στο εστιατόριο Safran του ξενοδοχείου Out of the Blue Capsis Elite Resort στην Αγία Πελαγία,o Δημήτρης Βασιλάκης μίλησε στην «Π» για το πώς κατάφερε να κατακτήσει την τζαζ σκηνή , αναλύει τη σχέση των Ελλήνων με το συγεκριμένο είδος ενώ μέσα από το πρίσμα της διπλής ιδιότητας του ως μουσικόύ και ακαδημαικού ακαταθέτει την άποψη του για την παιδεία στη χώρα μας.



Είναι η πρώτη φορά που έρχεστε στην Κρήτη;

Όχι, εχω ερθει πολλές φορές.Το αγαπώ πολύ το νησί.Πηγαίνω συνήθως στη νότια πλευρά.Τυχαίνει να έχουμε συγγενείς απο εδώ.Κατάγομαι απο Κέρκυρα ,αλλά η αλήθεια είναι οτι περισσότερο επισκέπτομαι την Κρήτη!

Πρόσφατα είχαν την ευκαιρία να σας απολαύσουν από κοντά και οι φίλοι της τζαζ στο Ηράκλειο. Η εμπειρία σας απο την εμφάνιση σας στο ξενοδοχείο Out of the Blue Capsis Elite Resort και από την επαφή που είχατε με τον κόσμο;

Καταρχάς θέλω να ξεκινήσω από το χώρο. Επιλέξαμε να γίνει το συγκεκριμένο live στο εστιατόριο «Safran» του ξενοδοχείου «Out of the Blue, Capsis Elite Resort» λόγω της μοναδικής τοποθεσίας του πάνω σε έναν απόκρημνο βράχο που σου δίνει την αίσθηση οτι αιωρείσαι πάνω από τη θάλασσα.Θεωρήσαμε λοιπόν πως η θέα σε συνδυασμό με την διάταξη του εστιατορίου το οποίο απλώνεται περιμετρικά της πισίνας συνέθεταν ένα ειδυλλιακό σκηνικό για τις σαξοφωνικές μου μελωδίες! Είχε αρκετό ξένο κοινό το οποίο ήταν πολύ καλό ,όπως και κόσμο από το Ηράκλειο οι οποιοι έχω την αίσθηση οτι το απόλαυσαν το ίδιο όπως και εγώ! Ηταν πάρα πολύ ωραία βραδιά, και είχα πραγματικά μια εξαιρετική φιλοξενία .

Έχετε πλούσιο βιογραφικό και εμπειρία και στο χώρο της διδασκαλίας. Διδασκάτε για αρκετά χρόνια στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας από τη θέση του λέκτορα. Υποθέτω πως ήταν πολύ γόνιμη εμπειρία για εναν φοιτητή να παρακολουθεί τα μαθήματα ενός καθηγητή που παράλληλα ασχολείται ενεργά με τη μουσική...

Ξεκίνησα να διδάσκω το 1991 στο ωδείο « Φίλιππος Νάκας» όπου και παρέμεινα για μια δεκαετία .Φτιάξαμε τότε το πρώτο τζαζ τμήμα και καταφεραμε κάποια στιγμή να δημιουργήσουμε μια μεγάλη ορχήστρα με 8 σαξόφωνα και 10 πνευστά. Κάναμε προγράμματα στο μέγαρο μουσικής ,σιγά σιγά φτιάχτηκαν γκρούπ...Έχω παιδιά που εχουν έρθει εδώ όπως ο Αλέξανδρος ο Κτιστάκης, ο Δημήτρης ο Τσάκας και πολύ άλλοι οι οποίοι ήταν μαθητές μου στο ωδείο είτε στα σύνολα είτε στο σαξόφωνο και οι οποίοι τώρα διδάσκουν, παίζουν ή δισκογραφουν και ειναι πολύ σημαντικό για μένα να βλέπω την εξέλιξη αυτών των ανθρώπων. Στη συνέχεια από το 2000 μέχρι το 2008 ήμουν λέκτορας στο τμήμα Μουσικής ,Επιστήμης και Τέχνης του Πανεπιστημίου Μακεδονίας. Έκανα τα μαθήματα «ιστορία της τζαζ» και του αυτοσχεδιασμού.Νομίζω ότι αντικειμενικά για οποιονδήποτε είναι πολύ επικοδομοιτηκό να διδάσκεται από εναν καθηγητή ο οποίος είναι μέσα στα πράγματα, παίζει μουσική , συμμετέχει σε φεστιβάλ και δισκογραφεί. Δεν ημουν ο δάσκαλος που είχα να τους δώσω γνώση μόνο σε θεωρητικό επιπεδο. Δίδασκα και έπαιζα παράλληλα μουσική εδώ και στο εξωτερικό.Δυστυχώς όμως δεν μπόρεσα να παραμείνω εξαιτίας των πρακτικών δυσκολιών που είχαν δημιουργηθεί .Η θέση δεν έγινε μόνιμη και συν τοις άλλοις είμασταν αναγκασμένοι να βάζουμε και από την τσέπη μας αφου μας πληρώνανε πάρα πολύ αργά,ένα χρόνο μετά...Εγώ άντεξα επτά χρόνια και ο αντικαταστάτης μου αργότερα πέντε. Όταν λέω αντεξα εννοω οτι επένδυσα χρόνο και χρήμα γιατι άξιζε τον κόπο .Το πώς αντιμετωπίζει πάντως η Ελλάδα την παιδεία ειναι ενα πάρα πολύ σοβαρό θέμα. Στα Σκόπια για παράδειγμα οπού οι άνθρωποι εκεί και πιο φτωχοί ειναι και θα έδιναν τα πάντα να έρθουν στη χώρα μας για να σπουδάσουν, έχουν εδώ και 40 χρόνια τη μουσική ακαδημία «Κύριλλος και Μεθόδιος» .Προσφέρουνε μάλιστα και διδακτορικό στη τζαζ και παρά την κρίση η σχολή αυτή δεν θα σταματήσει να υπάρχει,οπότε επιστρέφοντας εγώ στο πανεπιστήμο Μακεδονίας να κάνω εξεταστική χωρίς σύμβαση και χωρίς τα βιβλία να έχουν δωθεί στους φοιτητές αναρωτιέμαι απο τον τρίτο κόσμο έφυγα ή στον τρίτο κόσμο ήρθα;

Πώς πορεύεται λοιπόν ένας νέος άνθρωπος που σπουδάζει και ασχολείται με ενα πολύ ιδιαίτερο είδος μουσικής το οποίο μάλιστα δεν ανταποκρίνεται στα πρότυπα της μαζικής κουλτούρας και δεν υποστηρίζεται από τις εκπαιδευτικές δομές;

Τα παιδιά θέλουνε να πάρουνε γνώση και έχουμε πολλούς ταλαντούχους νέους.Το θέμα είναι όμως οτι στην Ελλάδα δεν στηρίζονται καινούριες προσπάθειες ή ταλέντα και σε συνδυασμό με τη γενικότερη στατικότητα που επικρατούσε πάντα, έχει ως αποτέλεσμα να αποθαρρύνονται οι νέοι ,να απορροφώνται τελικά από αυτήν την κατάσταση και εν τέλει να γίνονται μέρος αυτής και οι ίδιοι.Όπως εμείς οι Ελληνες πάμε έξω και ξαφνικά σταματάμε να κάνουμε παραβάσεις και αντίστοιχα ο ξένος έρχεται εδώ και αποκτά τις ελληνικές συνήθειες έτσι και τα παιδιά ξεκιμούν με τρομερό κέφι την ενασχόληση τους με τη μουσική κι όταν μετά απο 2-3 χρόνια δουν το τι συμβαίνει προφανώς κι αυτά χάνουν ένα μέρος της δυναμικής που είχανε... Θα σας πω κατι:Τέλιωσε κάποτε ένας μαθητής μου από το « Νάκα», πήγε στο Λονδίνο για να συνεχίσει τις σπουδές του και τελικά έμεινε με αποτέλεσμα να παίζει τώρα δύο live την ημέρα. Τα καταφέρε και συντηρείται οικονομικά από την αγάπη του για τη μουσική αφού ζει μέσα σε μια μεγαλούπολη η οποία τον επιβραβεύει .Πληρώνεται αρκετά καλά και κάνει και όνομα στο χώρο, δηλαδή δεν ειναι εγκλωβισμένος μέσα σε ένα ελληνάδικο για να βγάζει τα προς το ζην...

Πέρα από τους ανθρώπους που δραστηριοποιούνται στο συγκεκριμένο είδος ,ευρύτερα ποιά είναι η σχέση του ελληνικού κοινού με τη τζαζ μουσική;

Θεωρώ οτι και σε αυτην την ερώτηση η απάντηση βρίσκεται στην παιδεία.Αν δηλαδή κάποιος έχει εκτεθεί μόνο σε ένα συγκεκριμένο είδος μουσικής δεν μπορεί να καταλάβει κάτι άλλο. Το ελληνικό κοινό δεν είναι εξικοιωμένο ,αλλά αυτό που παρατηρώ είναι ότι από τη στιγμή που θα μπει στη διαδικασία να γνωρίσει το συγκεκριμένο είδος,το αγκαλιάζει και μάλιστα πολύ θερμά.Ως κοινό είναι πολλές φορές καλύτερο κι από έξω...Ειναι πιο ζεστό,θέλει να ακολουθήσει και να καταλάβει.Το θέμα είναι οτι δεν του δίνεται η δυνατότητα .Όταν τόσα μαγαζιά έχουν γαλουχήσει γενιές και γενιές, έχουνε σπάσει πιάτα, έχουν πεταχτεί περιουσίες και έχουνε σπάσει τύμπανα στα αυτιά απο την ένταση και την κακοηχία της μουσικής δυστυχώς δεν μπορεί να γίνει εύκολα κατανοητό το διαφορετικό. Οταν δεν ξέρεις ,πηγαίνεις με την επικρατούσα τάση.Ο κόσμος θέλει να πηγαίνει με το ρεύμα.

Ο έλληνας όμως αγαπάει και την παραδοσιακή μουσική στην οποια επικρατούν οι ήχοι της λύρας και του κλαρίνου και ίσως στα διαφορετικά αυτά ακούσματα να εντοπίζεται και η απόστασιοποίηση του από τον ήχο της τζαζ. Ποιό θα μπορούσε να είναι επομενως το κοινό σημείο συνάντησης της τζαζ με την ελληνική κουλτούρα; Στο παρελθόν είχατε πει οτι ο έλληνας «θελει να τα πει» και οτι με τη τζαζ μπορεί να το κάνει...

Κοιτάξτε ο έλληνας θελει να τα « χώσει» με τη σειρά του, να πει την αληθεια του, να εκφραστεί... και η τζαζ του δίνει αυτή τη δυνατότητα.Είναι τρομερά απελευθερωμένη μουσική μέσω της οποίας μπορείς να πεις πράγματα φοβερά.Μπορείς να εντάξεις τα δικά σου στοιχεία σαν έλληνας ,επειδή στη τζαζ αυτοσχεδιάζεις...Ουσιαστικά συνομιλείς, όπως μιλάμε εμείς τώρα και ο έλληνας έχει πολλά να βγάλει από μέσα του.Ειναι άνθρωπος που έχει γνώμη για τα πράγματα,έχει οξυδέρκεια και όταν βρεθεί στο βήμα θα μιλήσει.

Τι είναι για σας αυτό που διαφοροποιεί τη τζαζ απο τα υπόλοιπα μουσικά είδη;

Η τζαζ είναι φοβερά οικουμενική και δημοκρατική.Είναι παγκόσμια γλώσσα με την ίδια έννοια που είναι και η κλασσική.Μόνο που στη τζαζ έχεις το εξής καλό :Δε χρειάζεσαι να μιλάς την ίδια γλώσσα για να παίξεις και να αυτοσχεσιάσεις με μουσικούς απο άλλες χώρες. Σε πολλά φεστιβάλ για παράδειγμα και συναυλίες κάποιες φορές, όπως είναι λογικό υπήρχε μια δυσκολία στην επικοινωνία αλλά με το που λέγαμε τον τίτλο ένος τραγουδιού ξεκινούσαμε και παίζαμε όλοι κανονικά.Γεννιόταν μια άψογη συνεννόηση μέσω μουσικής που υπερπηδούσε τα σύνορα της γλώσσας. Εχει τρομερή αμεσότητα η τζαζ,δεν είναι οτι είναι ανώτερη από την κλασσίκή αλλά είναι παγκόσμια.Ειναι και πιο δημοκρατική με την έννοια οτι στην τζαζ μπάντα δεν σολάρει μόνο ένας , αλλά όλοι και φυσικά δεν πρόκειται για μια μπάντα τραγουδοκεντρική οπού τα φώτα πέφτουν όλα πάνω στον τραγουδιστή. Μπορεί να έχεις ενα φοβερό ντράμερ ,να παίξει ενα σόλο και να τρελάνει τους πάντες κι αυτό φυσικά επιδιώκουμε...

Μιλήστε μας για τα σημαντικότερα σημεία της καριέρας σας μέχρι σήμερα.

Πήγα στην Αγγλία οπού τελιώσα τη Βασιλική Ακαδημία Μουσικής . Μετά όταν αρχισα να δισκογραφώ έκανα το πρώτο μου άλμπουμ στην Candid .Η Candid δεν είναι πολυεθνική.Είναι μια μικρή αλλά ιστορική εταιρεία.Το 98 υπέγραψα μαζί τους και απο τότε η καριέρα μου ανέβηκε.Πηγαίνω Λονδίνο και παίζω στα μεγάλα φεστιβάλ.Μετά κάνω το επόμενο μου άλμπουμ στη Νέα Υόρκη με παραγωγή του David Liebman και το 2001 παίζω στο Birdland κάτι το οποίο δεν το φανταζόμουν ποτέ.Το 2002 παρουσιάζω το άλμπουμ «Λαβύρινθος» στο Yale το οποίο βγαινει αλμπουμ της χρονιάς στη Βρετανία με το BBC . Μετά το Birdland το πεδιό μου μεταφέρθηκε στην Αμερική .Φέτος για παράδειγμα ήμουνα καλεσμένος από τα πανεπιστημια Columbia College και Monmouth University .Το Monmouth συγκεκριμένα κανει έρευνα πάνω στο άλμπουμ « Λαβυρινθος»και ηταν μεγάλη τιμή που με κάλεσαν να τους εξηγήσω πως ενας Έλληνας μπορεί να παίξει τζαζ, τι στοιχεια βάζει κτλ. Δισκογραφικά ακολούθησαν άλλα δυο άλμπουμ:Το “Parallel lines με ντράμερ τον Jeff Tain Watts (μεγάλη τιμη για μένα)..και ο τελευταίος μου δίσκος με τίτλο «Αcross the universe».

Έχετε παίξει επίσης στο Προεδρικό Μέγαρο για 2 Έλληνες Προέδρους της Δημοκρατίας και για τον πρώην πρόεδρο των ΗΠΑ Bill Clinton.

Ναι ,το 1999 εκανα την εκπομπή «Jazz Club» η οποία έβγαινε ζωντανά στο τρίτο πρόγραμμα και μαγνητοσκοπημένα στη Νετ.Μια πολυ ωραία παραγωγή η οποία ήταν αφιερωμένη στη μνήμη του δημοσιογράφου Κωστα Γιαννουλόπουλου.Μέσω της συγκεκριμένης εκπομπής με είχαν καλέσει να παίξω σε κάποιες εκδηλωσεις στο Προεδρικό Μέγαρο μια από τις οποίες ήταν και εκείνη για την υποδοχή του Αμερικανού Προέδρου. Ηταν τιμή για μένα και δεν το εννοώ πολιτικά γιατι πολλοί θα το κοιτάξουν έτσι...Εγώ το βλέπω οτι ένας έλληνας,σ την συγκεκριμένη περιπτωση έτυχε να ήμουν εγώ ,έπαιξε και μίλησε τη γλώσσα των Αμερικανών ( τη τζαζ), στον Αμερικανό Πρόεδρο,όποιος κι αν είναι αυτός,ό,τι πολιτική και να κάνει. Αν μπορέσω να αγγίξω εναν άνθρωπο και να του δείξω οτι από τη μουσική μου υπάρχει αλήθεια θα καταλάβει πολυ περισσότερα πράγματα από το να βγω έξω στο δρόμο και να σπάσω το αυτοκίνητο κάποιου . Το θεωρώ οτι σου δίνεται ένα βήμα να πεις κάποια πράγματα με τον δικό σου τρόπο.Αυτή ειναι η γνώμη μου.

Πώς αποκωδικοποιείτε εσείς την μέχρι τώρα πορεία σας,τις επιτυχίες και την αναγνώριση σας εντός και εκτός της χώρας;

Η πορεία μου ήταν κάτι όπως στο ποδοσφαιρο ...Δεν το πίστευε ο Έλληνας οτι μπορεί να παίξει εκτός Ευρώπης.Φάνηκε όμως οτι δεν είναι αδύνατο για έναν έλληνα που δεν ειναι η μουσική του παραδοση να παίξει ρόλο στη τζαζ .Άρχισε λοιπόν σιγά σιγα να το πιστεύει πάρα πολυς κόσμος του χώρου και ξαφνικά συνειδητοποιείς οτι είναι ζήτημα αυτοπεποίθησης. Στην αρχή υπήρχε μια πολύ μικρή κοινότητα της τζαζ εδώ η οποία φοβότανε και τον ίσκιο της.Γίνεται λοιπόν σιγά σιγά αυτο το άνοιγμα, βλεπουνε οτι ένας έλληνας μπορεί να το κάνει και ετσι άνοιξε ένας δρόμος.Ταλέντο υπάρχει άφθονο, δηλαδή αν βρέθηκα εγώ σε αυτή τη θέση δεν σημαίνει κάτι,θα μπορούσε να ήταν κάποιος αλλος.

Νιώθετε οτι , πέρα από την προσωπική εξέλιξη η οποια είναι ζητούμενο και στόχος για κάθε άτομο, έχει προστεθεί επιπλέον σε σας τους καλλιτέχνες και η πρόκληση να εμπνεύσετε και να αναδείξετε τα προβλήματα της σημερινής κοινωνίας η οποία καλείται να σηκώσει μόνη της το ζυγό της κρίσης ;

Ο προβληματισμός φέρνει δημιουργία και στον καλλιτέχνη .Γενικότερα μέσα απο την τέχνη μπορείς να αφυπνίσεις συνειδήσεις και ο κόσμος αφυπνίζεται σε περίοδο κρίσης καταλάβαίνει τι είναι πιο ουσιαστικό , τι έχει πιο μεγάλη σημασία στη ζωή του.. Καταλαβαίνει οτι δεν χρειάζεται να ξοδευει μια περιουσία σε αχρηστα υλικά,κοιτάει την ουσία,χωρίς βέβαια αυτο να σημαίνει οτι συμβιβάζεται και δεν διεκδικεί...