
Τριάντα οκτώ χρόνια μετά την πτώση της χούντας και την αποκατάσταση της Δημοκρατίας στη χώρα μας, ανοικτές παραμένουν ακόμα οι πληγές της ελληνικής οικονομίας και της κοινωνίας, αλλά και της ίδιας της ανεξαρτησίας και της Δημοκρατίας, οι όροι εφαρμογής των οποίων παραβιάζονται καθημερινά.
Κάποιοι λένε πως αν η μεταπολίτευση δεν αποτελέσει οριστικά παρελθόν, τίποτε δεν θα αλλάξει σ’ αυτόν τον τόπο. Τίποτε δεν θα αλλάξει όμως χωρίς τον ενωτικό μας αγώνα. Σήμερα επιτακτική ανάγκη είναι η ανασύσταση ενός ανύπαρκτου κράτους, ενός κράτους δικαίου, που δεν θα είναι εχθρός των εργαζομένων και του απλού λαού, που δεν θα δημιουργεί κρίσεις για να τις πληρώνουν τα φτωχότερα στρώματα του λαού.
Οι αριθμοί καταγράφουν πως η Ελληνική οικονομία βαδίζει σε παγκόσμιο ρεκόρ ύφεσης καθώς έχουμε ξεπεράσει σε διάρκεια και αυτή του κραχ του 1929.
Βιώνουμε μια μεγάλη βαθιά κρίση του καπιταλισμού που έχει πολλά συνακόλουθα:
- Την εξάντληση της οικονομίας
-Την αποσύνθεση της κοινωνικής συνοχής
-Την ταχύτατη μετάλλαξη της Ελληνικής κοινωνίας
-Την κατάρρευση του βιοτικού επιπέδου
-Την συνεχώς διογκούμενη σε αριθμούς, που προκαλούν τρόμο, ανεργία
- Την αποδόμηση κοινωνικών, εργατικών και ασφαλιστικών δικαιωμάτων
-Το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας.
-Την ακύρωση της εθνικής ανεξαρτησίας, της εθνικής κυριαρχίας και της δημόσιας περιουσίας, στο όνομα των οφειλών στους δανειστές – τοκογλύφους.
-Τον εξευτελισμό της ανθρώπινης ζωής
Ο ελληνικός λαός βιώνει μια κοινωνικά άδικη ισοπέδωση. Ζει με το φόβο του αύριο χωρίς την ελπίδα για μια καλύτερη μέρα. Ζει τις πολιτικές του νεοφιλελευθερισμού, που καθορίζονται από το εξωτερικό και υλοποιούνται πρόθυμα από εκείνους τους κυβερνήτες που άλλα μας έλεγαν προεκλογικά για να κλέψουν την ψήφο μας.
Στην Ελλάδα του 2012 έπειτα από την λαίλαπα των δυο μνημονίων μετράμε:
- Περισσότερους από 1.300.000 εκατ. ανέργους, με τις προβλέψεις να μιλούν για αύξηση της ανεργίας στο 28% μέχρι τα τέλη του έτους, ενώ το 35% σχεδόν του πληθυσμού ήδη ζει κάτω από τα όρια της φτώχειας.
- Την δραματική μείωση μισθών και συντάξιμων αποδοχών.
- Τη λεηλασία των ασφαλιστικών ταμείων.
- Την αποδυνάμωση των Συνδικαλιστικών Οργανώσεων, καθώς καταργούνται θεμελιώδη εργασιακά δικαιώματα και θεσμοί.
- Την κατάργηση των ΣΣΕ με την εφαρμογή του εφαρμοστικού Νόμου 4046.
-Την κυριαρχία ευέλικτων μορφών απασχόλησης. Ήδη παρατηρείται μείωση της πλήρους απασχόλησης κατά 29% και περισσότεροι από 400.000 εργαζόμενους να είναι απλήρωτοι για πάνω από 5 μήνες. Πρόκειται για μια εφιαλτική εξέλιξη στην αγορά εργασίας με τεράστιο κοινωνικό και οικονομικό κόστος για το παρόν και το μέλλον της χώρας μας.
- Την φοροκαταιγίδα που πλήττει μισθωτούς και συνταξιούχους, που σε συνδυασμό με την διαρκή αύξηση του κόστους διαβίωσης, οδηγούν καθημερινά χιλιάδες ανθρώπους στην εξαθλίωση και δημιουργούν ένα περιβάλλον οικονομικής ερημοποίησης.
- Το ξεπούλημα του Δημόσιου πλούτου της χώρας και των κερδοφόρων οργανισμών.
Στα παραμύθια των παιδικών μας χρόνων πάντοτε υπήρχαν οι κακοί δαίμονες που προσπαθούσαν να κάνουν κακό στους μικρούς και αδύναμους, αλλά δεν τα κατάφερναν γιατί στο τέλος επικρατούσε το δίκαιο. Αυτό δεν μπορεί να μένει όμως στα παραμύθια, όπως μας έμαθαν. Στην Ελλάδα του 2012 παλεύουμε με τους δικούς μας δράκους, έχουμε τον δικό μας πραγματικό πόλεμο. Και με τη δική μας μάχη θα βρούμε τη δικαίωσή μας. Θα υπερασπιστούμε τις ζωές μας, τα παιδιά μας και την πατρίδα μας. Αλλά θέλει συλλογική και μεγάλη προσπάθεια, συνεχή αγώνα.
Ο Οδυσσέας Ελύτης έγραφε «την άνοιξη αν δεν την βρεις την φτιάχνεις».
Για ένα πρέπει να είναι σίγουροι αυτοί που απεργάζονται τα σκοτεινότερα σενάρια για το μέλλον μας, το μέλλον των παιδιών μας και της πατρίδας μας: είμαστε όρθιοι και έχουμε γίνει σοφότεροι από πριν. Είμαστε πιο αποφασισμένοι και θα είμαστε σύντομα όλοι μαζί. Να είναι βέβαιοι ότι τότε, όλοι μαζί, θα καταφέρουμε να φτιάξουμε την άνοιξη.

