Του Αλέκου A. Ανδρικάκη [email protected]
“Αν στην ζωή σου ήρθες να μετρήσεις τα χρόνια σου και να φύγεις μόνο...
Δεν έχεις τίποτα να φοβηθείς, τον φρόνιμο δεν τον πειράζει κανείς.
Αν κάποτε όμως ο κόσμος χαλάσει, θα χαλάσει από τους φρόνιμους.
Γιατί οι φρόνιμοι με την φρονιμάδα τους φρόντισαν να κάνουν τους σκληρούς σκληρότερους.”
Μενέλαος Λουντέμης
Δεν ξέρω πόσο το ανέχεστε. Προσωπικά είμαι πολύ πέρα από τις «κόκκινες γραμμές» μου, για να θυμηθούμε και τις προεκλογικές κουβέντες των συγκυβερνώντων, που ξεχάστηκαν το ίδιο το βράδυ των εκλογών. Ως Έλληνα με ενοχλεί αφάνταστα να παρακολουθώ τον πρωθυπουργό μου να περιφέρεται στα γραφεία της καγκελαρίας και των γερμανικών εφημερίδων παρακαλώντας για… λίγο αέρα! Με στενοχωρεί αφάνταστα. Όχι για τον Αντώνη Σαμαρά. Αλλά για τον Έλληνα πρωθυπουργό.
Ο Αντώνης Σαμαράς έχει δικαίωμα να αυτοευτελίζεται όσο θέλει. Ο πολιτικός εκπρόσωπος της Ελλάδας και των Ελλήνων δεν το έχει αυτό το δικαίωμα.Εκπροσωπεί μια χώρα κι ένα λαό με περηφάνεια. Ένα λαό που όσο κι αν τον πολεμούν σήμερα, με διάφορους τρόπους, έχει τη δύναμη να σηκωθεί όρθιος, γιατί αυτό ζητάει τελικά η ψυχή του.
Αέρα μάς είπε ότι θέλει ο κ. Σαμαράς. Λίγο αέρα. Λίγο πριν μεταβεί στη Γερμανία για τη συνάντηση με τη Μέρκελ δήλωσε στη γερμανική εφημερίδα “Bild”: «Αυτό που θέλουμε είναι λίγος αέρας για να ανασάνουμε»! Ανάλογα είπε στη Μέρκελ και στον Ολάντ, υποσχόμενος ότι οι δεσμεύσεις της Ελλάδας θα εφαρμοστούν πλήρως. Ποιες δεσμεύσεις δηλαδή; Οι δεσμεύσεις προς τη Μέρκελ και τον Ολάντ, αυτά για τα οποία ζητούν “να τιμήσουμε την υπογραφή μας”, είναι τα χαράτσια, η ανεργία, οι φόροι, οι πολλοί φόροι, η απαξίωση της ζωής στην Ελλάδα, το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας και της ζωής μας. Δεσμεύσεις βαρβαρότητας για τα εκατομμύρια των Ελλήνων. Γι αυτές τις δεσμεύσεις στη Μέρκελ και τον Ολάντ όμως δεν πήρε την ψήφο των Ελλήνων, γιατί δεν την ζήτησε για όλα αυτά… Άλλες δεσμεύσεις είχε στον ελληνικό λαό και με βάση αυτές ψηφίστηκε. Θυμάστε τα «18 σημεία», θυμάστε τα «Ζάππεια»; Γιατί εκείνος τα ξέχασε…
Και τώρα δεσμεύεται για τη νέα βαρβαρότητα. Δίνει το λόγο της τιμής του για την εφαρμογή της.
Γι αυτά δεσμεύεστε ότι θα πετύχετε; Γι αυτά ζητάτε τον λίγο αέρα κύριε Σαμαρά;
Ε λοιπόν, όχι, δεν μπορώ να συμβιβαστώ με τη βαρβαρότητα και τις δικές σας δεσμεύσεις. Δεν μου φτάνει δηλαδή ο λίγος αέρας που εσείς θέλετε, δεν γεννήθηκα για να έχω λίγο αέρα. Θέλω τη ζωή μου, δυνατότητα δημιουργίας, δρόμο και μέλλον για τα παιδιά μου. Θέλω την πατρίδα μου. Σεις οι πολιτικοί, οι φοβισμένοι, οι συμβιβασμένοι, που μάθατε να ζείτε για την ψήφο και την εξουσία και να δράτε με βάση ό,τι σας λένε, περιορίζεστε στα λίγα για εμάς και την πατρίδα, αλλά ζητάτε τα πολλά για εσάς και τα παιδόγγονά σας (μετά τους διορισμούς των συγγενών και φίλων των συνεργατών σας, απαγορεύσατε τους διορισμούς, αλλά δεν αξιώσατε και τις απολύσεις των με ανήθικο τρόπο διορισμένων, όπως απολύονται εξαιτίας της πολιτικής σας τα παιδιά μας…)
Πώς είναι δυνατό ο ηγέτης μιας χώρας να εκλιπαρεί απλώς για λίγο αέρα;
Φαντάζεστε τον Καποδίστρια, τον Κολοκοτρώνη ή τον Κόρακα, τους πραγματικούς ηγέτες των Ελλήνων και τους επαναστάτες για την ελληνική ελευθερία, να λένε «θέλω απλώς λίγο αέρα» κι όχι την πατρίδα μου λεύτερη… Φαντάζεστε να διαπραγματεύονταν για λίγο αέρα…
Τι θα περίμενε όμως κανείς από ανθρώπους που εμφανίζονται φοβισμένοι ως εκπρόσωποι μιας χώρας στο εξωτερικό και δείχνουν την πυγμή τους στο λαό τους, εξοντώνοντάς τον…Τι θα περίμενε από ανθρώπους που δεν έμαθαν να βγάζουν το ψωμί τους με κόπο; Που δεν έμαθαν ότι η ζωή είναι αγώνας. Που στη ζωή τους έμαθαν μόνο να μετρούν ψήφους. Έμαθαν μόνο να κάνουν το χειρότερο αλλά πιο ακριβοπληρωμένο επάγγελμα, αυτό του πολιτικού. Έτσι το κατάντησαν. Το χειρότερο και πιο ακριβοπληρωμένο επάγγελμα. Ξέχασαν ότι η πολιτική είναι η ύψιστη τιμή, γιατί εκπροσωπείς ένα λαό και μια χώρα.
Δεν μου αρκεί λίγος αέρας. Δεν θέλω απλώς μια ανάσα
-Θέλω στην πατρίδα μου να κάνουν κουμάντο οι Έλληνες. Όπως στη Γερμανία κάνουν κουμάντο οι Γερμανοί.
-Δεν θέλω να ξεπουλούν την ελευθερία της, την ανεξαρτησία της, τα φιλέτα της δημόσιας περιουσίας της, στο όνομα των πανωτοκίων για τα δάνεια που έφαγε μια κάστα πολιτικών με τους κολλητούς της στην κοινωνία.
- Δεν θέλω να εκλέγω μια κυβέρνηση και αυτή να κυβερνά στο όνομα των συμφερόντων των τοκογλύφων και των πιέσεων της Μέρκελ, κι όχι στο όνομα των εθνικών συμφερόντων.
-Δεν θέλω να βαφτίζεται «εθνικό» κάθε τι που διεκδικεί το νέο οικονομικό Ράιχ από την πατρίδα μου.
-Δεν μπορώ να βλέπω άλλο θλιμμένα πρόσωπα γύρω μου.
-Δεν μπορώ να ακούω άλλο για αυτοκτονίες ανθρώπων στο όνομα του ευρώ. Αμάν πια μ’ αυτό το ευρώ σας! Πόσο πιο πολύτιμο το θεωρείτε από τις ανθρώπινες ζωές και την ανεξαρτησία της πατρίδας μας;
-Δεν μπορώ να βλέπω τις ουρές στα δημόσια συσσίτια.
-Δεν ανέχομαι να αντικρίζω τους νέους ανθρώπους χωρίς μέλλον, χωρίς να τους δίνεται καν η ευκαιρία να προσπαθήσουν.
-Δεν ανέχομαι άλλο τις ουρές στα ταμεία ανεργίας.
-Δεν ανέχομαι να παίρνουν όσοι από τους νέους μας καταφέρνουν να εργάζονται (σε δουλειές του ποδαριού) 400 ευρώ, όσο αξίζει μια υπογραφή δική σας σε μια επιτροπή της βουλής.
-Με σκοτώνει να ξέρω ότι υπάρχουν παιδιά που δεν έχουν κάθε μέρα φαγητό στο τραπέζι τους.
-Με θλίβει να βλέπω τον παππού και τη γιαγιά, μετά από τον αγώνα μιας ζωής, να τους “ανταμείβετε” σαν επαίτες, να εισπράττουν ψίχουλα που δεν φτάνουν ούτε για την ανάσα τους…
-Δεν ανέχομαι να κόβετε από τη σύνταξη των 600 ή 700 ευρώ και να διαγράφετε πρόστιμα εκατομμυρίων από τους κολλητούς σας, να ξεπουλάτε τράπεζες για… ένα ευρώ (Εμπορική). Να κόβετε από τη φτώχεια και τη μιζέρια του Έλληνα για να κάνετε δωράκια στους τραπεζίτες και τους τοκογλύφους. Επειδή είτε τους υπηρετείτε είτε δεν έχετε το ανθρώπινο και πολιτικό ανάστημα να εκπροσωπήσετε έναν λαό.
Αυτά όλα ζητώ κύριε Σαμαρά. Ζητώ την πατρίδα μου πίσω. Και τους Έλληνες ζωντανούς και αξιοπρεπείς, με τις ευκαιρίες και το χαμόγελό τους. Να μην τους το κόβετε στο όνομα του ευρώ και των απαιτήσεων της Μέρκελ και των τοκογλύφων.
Εσείς και το ελληνικό κυβερνητικό σύστημα με τις δουλείες σας, έχετε άλλες «φιλοδοξίες». Να σας δώσουν λίγο αέρα… Έχουμε άλλους στόχους, άλλο επίπεδο στόχων…
Η διαπραγμάτευση…
Τι διαπραγματευτήκατε όμως στην πραγματικότητα με τη Μέρκελ; Τι ακριβώς κάνατε, πέραν από το να βγάλετε όμορφες φωτογραφίες και να δώσετε την αφορμή να κάνουν …πολιτικό σχόλιο οι τηλεαστέρες της ελληνικής δημοσιογραφίας τα χαμόγελα και των δυό σας;
Όταν ζητούσατε «λίγο αέρα», σκεφτόσασταν ότι κάθε μέρα 1-2 Έλληνες αυτοκτονούν επειδή είναι σε απόγνωση; Σκεφτόσασταν ότι υπάρχουν παιδιά που δεν έχουν να φάνε; Ηλικιωμένοι που δεν μπορούν να πάρουν τα φάρμακά τους; Μανάδες που δεν έχουν να δώσουν γάλα στα παιδιά τους; Πατεράδες που δεν μπορούν να πάρουν ένα ζευγάρι παπούτσια στα παιδιά τους; Νέοι άνθρωποι που δεν έχουν καμιά προοπτική μπροστά τους;
Επειδή σε εσάς την κοινωνία των «κυβερνώντων» δεν συμβαίνουν όλα αυτά, επειδή δεν ιδρώσατε παρά μόνο για την εκλογή σας, θεωρείτε ότι δεν υπάρχουν στην πραγματική κοινωνία των ανθρώπων όλα αυτά τα προβλήματα τα οποία προκάλεσαν οι πολιτικές σας;
Είπατε μήπως στη Μέρκελ για τα χρωστούμενα της Γερμανίας προς την Ελλάδα; Για τα χρωστούμενα 1,5 εκατομμυρίων ζωών Ελλήνων, για τα κατεστραμμένα χωριά και τις πόλεις, για τις κατοχικές οφειλές; Σκεφτήκατε ότι η Ελλάδα είναι η μόνη χώρα στην οποία η ηττημένη ναζιστική χώρα του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου κάνει σήμερα κουμάντο ως κυρίαρχη;
Φυσικά, ούτε τα σκεφτήκατε, ούτε τα είπατε. Γιατί λοιπόν ζητάτε τον αέρα αφού δεν διεκδικήσατε για τη χώρα και το λαό σας; Για να μπορέσετε να ολοκληρώσετε το έγκλημα;
Είναι κανόνας που δεν χρειάζεται να είσαι πρωθυπουργός για να τον ξέρεις: όταν πηγαίνεις φοβισμένος και εκλιπαρείς να πάρεις χρόνο μέχρι το θάνατό σου, καρπαζιές και χλευασμό θα εισπράττεις…
Όταν ευχαριστείς που σε δέχτηκαν στα γραφεία τους οι ισχυροί, τότε αυτή τη συμπεριφορά θα εισπράττεις… ‘Οταν ευχαριστείς λες και είσαι κάποιος διακινητής αιτημάτων που συναντά τον πολιτευτάκο και εκλιπαρεί να τον ικανοποιήσει…
Δεν μου αρκούν λοιπόν ο λίγος αέρας που ζητάτε, ούτε οι ευχαριστίες σας επειδή σας δέχτηκαν εκείνοι στους οποίους δώσατε το δικαίωμα να αποφασίζουν για τη μοίρα μας. Γιατί έχω στο νου μου τα λόγια του Μενέλαου Λουντέμη:
“Αν στην ζωή σου ήρθες να μετρήσεις τα χρόνια σου και να φύγεις μόνο... Δεν έχεις τίποτα να φοβηθείς, τον φρόνιμο δεν τον πειράζει κανείς.
Αν κάποτε όμως ο κόσμος χαλάσει, θα χαλάσει από τους φρόνιμους.
Γιατί οι φρόνιμοι με την φρονιμάδα τους φρόντισαν να κάνουν τους σκληρούς σκληρότερους.”
