Τέλος η περιπλάνηση γι απόψε.
Άγιος ο καιρός κι η νύχτα ολοένα και πυκνώνει
και δύσβατος ο δρόμος και μακρύς.
Ωρα, λοιπόν, για αναπόληση και στοχασμό,
πριν απ’ τον εγκλεισμό στα δώματα του ύπνου.

Με πνίγει απόψε η πόλη.
όνειδος το θέαμα των κάδων να σπλαχνίζονται
με την περίσσεια των εχόντων
τους ενδεείς ανέστιους και τους κατατρεγμένους
και φυγαδεύομαι ανέστιος κι εγώ
για την παλιά πατρίδα μου, την πρώτη,
μήπως και γαληνέψει το πυρακτωμένο μου κρανίο...

Θυμάμαι πως έλαμπες, πατρίδα μου,
μέσα στην άνοιξή σου,
σεμνή, ενάρετη και μεγαλόψυχη,
περήφανα φτωχή μα γενναιόδωρη,
σωστή αρχόντισσα πανέμορφη, χωρίς ψιμύθια,
πνιγμένη στον καταυγασμό του εαρινού γλαυκού φωτός,
στην πλημμυρίδα των μεθυστικών οσμών και των χρωμάτων,
με τα πετούμενα να κελαηδούν και να θωπεύονται
στις απαλές ροές των τρυφερών ανέμων,
με τις ροδόχροες αυγές, τα σμαραγδένια δειλινά,
με των τερπνών εσπερινών τις προσευχές
και με το θείο έρωτα να πυρπολεί
σύγκορμη κι ως τα τρίσβαθα την πλάση.
Τα καλοκαίρια σου κατάχρυσα, πατρίδα,
με την αφθονία των ώριμων μεστών καρπών.
ευγενική της γης σου προσφορά
στους ευσεβείς φιλόπονους ξωμάχους,
με τα ονειροπολήματα των πρώιμων, δειλών
κι άξεστων εραστών
κάτω απ’ το πλάνο φως
της αυγουστιάτικης ολάργυρης σελήνης
και με τα ξεφαντώματα στις καλοκαιρινές γιορτές
της Παναγιάς, του Αη-Γιαννιού και του Σταυρού-
Τα μελαγχολικά φθινόπωρα
με τους σωρούς των νεκρωμένων φύλλων
να στροβιλίζονται λικνιστικά στις έρημες αυλές,
με τους θλιμμένους λυγμικούς ρυθμούς
των ειδυλλίων που αργοσβήνουν.
Κι όταν λυσσομανούσε η χειμωνιά.
μας μάζευε τριγύρω του το πυρωμένο παραγώνι
με τα ρουθούνια ορθάνοιχτα στου τσουκαλιού την τσίκνα
Θυμάμαι με πόση τρυφερότητα η μάνα μας κοιτούσε
και πόση ειρήνυ άπλωνε της Παναγιάς το βλέμμα
απ’ το εικονοστάσι στη γωνιά καθώς μας ευλογούσε

Ευλογημένη και η ώρα που δύναμαι ν’ αποσύρομαι
σ‘ ένα προσκύνημα ευλαβικό
στην αγιασμένη μνήμη σου, πατρίδα,
ήδιστο κι ευγενέστατο εντρύφημα
στη μοναξιά του κόσμου.

Εδώ, στην πόλη την πικρή και την ανάλγητη,
από κάδο σε κάδο επιβιώνει η ζωή
κι απ΄πο ταπείνωση σε ταπείνωση
κι από ευτελισμό σ’ ευτελισμό
ως τον τέλειο μεγάλο χαλασμό
και τη συντέλεια του ανθρώπου.

Ηρακλής Α. Βουλγαράκης
(Από ανέκδοτη Ποιητική Συλλογή)