- Καλύτερα σύντεκνε δα πιω φαρμάκι, παρά να τσι πω γλυκιά κουβέντα όντε μ’ έχει φουσκωμένο.
- Ε, και άμα είσαι .. ξεφούσκωτος;
- Ντα δε μ’ αφήνει να ξεφουσκώσω καθόλου...
- Μήπως σύντεκνε τηνε φουσκώνεις κι εσύ;
- Οϊ, μόνο τρεις φορές, μα εγέννησε κι εξεφούσκωσε...
- Εσκέφτηκες καμιά φορά όμως ότι μπορεί να φταις κι εσύ που σου φέρεται επιθετικά η κερά σου;
- Εσκέφτηκά το γω μαθές και είπα μπας φταίω κι εγώ, μα δε μου φαίνεται να τσι δίδω κιαμιά αφορμή ο μαυρομοίρης. Εγώ μπρε είμαι αγράμματος μα είμαι ήρεμος.
- Mα για να είσαι... ήμερος, γλυκός άνθρωπος, να σέβεσαι, να εκτιμάς και να πονάς τον άλλο, δεν χρειάζονται γράμματα. Είναι να τo ‘χεις. Να είσαι φτιαγμένος από το... εργοστάσιο έτσι. Μπορεί ν’ αλλάξεις φαινομενικά κάποια πράγματα στο αμάξι, αλλά η μηχανή στο βάθος δεν αλλάζει.
Άμα είσαι πονετικός με τους ανθρώπους δεν είναι ανάγκη μόνο να τους αγαπάς γιa να τους ευχαριστήσεις. Δεν είναι ανάγκη να τους αγαπάς για να μην τους... πληγώσεις. Μόνο αν είσαι απ’ το... εργοστάσιο τυραννικός, σαδιστής που ηδονίζεσαι να τυραννάς τον άλλο. Μόνο αν είσαι ζηλόφθονος, αν έχεις νοσηρή ζήλεια, μόνο αν είσαι μειονεκτικός... βαριάς μορφής αν έχεις αισθήματα κατωτερότητας αρρωστημένα δεν σε σταματάει καμία δύναμη, ούτε γράμματα, ούτε αγωγές ούτε τίποτα.
- Οϊ μα το Θεό σύντεκνε, πράμα απ’ αυτά τα κακά που λες δεν είμαι, ούτε θέλω να ‘μαι!
- Μπορεί σύντεκνε καμιά φορά να νομίζεις ότι δεν είσαι τίποτε απ’ αυτά και να είσαι όμως κάτι άλλο το οποίο σκοτώνει ενώ είναι.. άσφαιρο.
- Κι ήντα ‘ναι μαθές κιονά;
- Είναι σύντεκνε η ψυχρότητα, η αδιαφορία που ενώ δε λέμε δεν κάνουμε τίποτα είναι το χειρότερο!
- Ναι, παραδέχομαι ότι πολλές φορές τό ‘χω κιονά και δε τσι δίδω τη σημασία που πρέπει, είμαι αδιάφορος και κρυγιός αλλά δε φταίω εγώ, φταίει αυτή που με μανίζει και με απογοητεύγει κι ύστερα δεν έχω όρεξη ούτε να μιλώ, ούτε να ρωτώ, ούτε να τσι γελώ.
Μα δε το κάνω εξεπίτηδες αλλά γιατί είμαι πλανταμένος με τη συμπεριφορά τζης. Μα κι όντε τση μιλώ ανθρωπινά, τα ίδια μου κάνει. Δεν είναι αυτό από κιονά. Εγώ σύντεκνε, θέλω να περνούμενε καλά γιατί δεν τηνε μπορώ τη στενοχώρια και νά ‘ναι και κάθε μέρα! Νά ‘ναι μια φορά την εβδομάδα, δύο το πολύ δεν πειράζει.
- Η καθημερινή στενοχώρια σύντεκνε είναι πολύ κακή διότι στο τέλος σου γίνεται συνήθεια όπως το αρκολίκι. Οπως δηλαδή ο αρκολικός χρειάζεται λίγη ποσότητα αλκοόλ για να φτιαχτεί έτσι και η μόνιμη στενοχώρια η οποία προέρχεται πάντα από το ίδιο πράγμα, με λίγη... ποσότητα, με μια και μόνο λέξη, μια μικρή πράξη, μια λεπτομέρεια είναι ικανή να σου θυμίσει όλα τα προηγούμενα και να σε ρίξει στον ίδιο λάκκο της πίκρας.
Γι αυτό ο άνθρωπος δεν πρέπει να μάθει να στενοχωράται διότι συνηθίζει και μετά είναι... δύσκολο να το κόψει!
- Κιονά ‘παθα δα εγώ μαθές σύντεκνε!
- Έχει δημιουργηθεί σ’ εσάς ένας φαύλος κύκλος. Οταν εσύ είσαι τσαντισμένος μουτρωμένος, αυτή νομίζει ότι είσαι κακός μαζί της και δεν της αρέσει. Δεν έχει όμως το γνώθι σ’ αυτόν να καταλάβει ότι εξαιτίας της είσαι έτσι. Με αποτέλεσμα αυτή να πληγώνει εσένα κι εσύ να πληγώνεις αυτή.
- Μα δε σού ‘πα σύντεκνε πως μόνο εγώ πληγώνομαι, αυτή κάνει το κέφι τζης;
- Ε, άμα είναι σαδίστρια το ευχαριστιέται κιόλας!
- Μα δε μου λες σύντεκνε, δε σ’ αγαπά έστω και λίγο - λίγο, έστω για τα ... μάτια;
- Ντα δε γατέχω σύντεκνε
- Γιατί δε σου το λέει καμιά φορά;
- Εδά και 40 χρόνια δε μου τό ‘χει πει ούτε στα ψόματα...
- Είδες, όταν χρειάζεται η ψεφτιά πρέπει να τη λες...
- Εσένα μπρε σου το λέει το σ΄αγαπώ η κερά σου;
- Κι εμείς τόχουμε κόψει από τη... κατοχή!
- Μα γιάντα κοντώ, μπρε συμβαίνουν τουτανά τα πράματα; Και να θες να το πεις, ντρέπεσαι να το πεις;
- Αυτό παθαίνουνε τα ζευγάρια που αντί να σμίγουνε με τον καιρό, απομακρύνονται και σβήνουνε όλα.
- Και αφού δε τα λέμενε, πώς δα καταλάβομε αν υπάρχει ακόμη κιαμιά ολιά αγάπη;
- Το καταλαβαίνομε από τις πράξεις σύντεκνε.
- Ε, για πε μου μια να δω;
- Να, αν το βράδυ ας πούμε που ξεσκεπάζεσαι, ενδιαφέρεται να σε σκεπάσει να μην κρυώνεις.
- Ε, δε γατέχω όντεν είμαι κοιμιστός, πάντως όντεν είμαι ξυπνητός είμαι αξεσκέπαστος!
- Εσύ τηνε σκεπάζεις;
- Ναι, εγώ και το συκώτι να μούχει πρησμένο δα τηνε σκεπάσω. Ενα παράξενο πράμα, άμα κοιμάται ό,τι και να μου ‘χει καμωμένα τηνε λυπούμαι τη κακομοίρα. Και άμα τρώει. Δε μου ρχεται να τη μαλώσω άμα τρώεει. Αμα κατέχω πως τσ’ αρέσει ένα πράμα, προτιμώ να μη το φάω να τσι το δώσω να το φάει αυτή.
- Μα τότε σύντεκνε την αγαπάς κατά βάθος, ή είσαι τόσο πολύ καλόψυχος και πονετικός άνθρωπος, και είναι άδικο και αμαρτία μεγάλη να σε στενοχωρεί.
(Σήμερα είχαμε την κακή γυναίκα, άλλη φορά θα έχομε τον κακό άνδρα. Δεν υπάρχουνε μόνο ανάποδες γυναίκες, υπάρχουνε και ανάποδοι άνδρες. Τα... κατσαντράκια).
